Ιθαγενείς


Σχολιάστε

Στη θέση της Πατρίδας, ένας σωρός ερείπια. Στη θέση της μνήμης, το άμεσο και το εφήμερο.

Αδέρφια (αδερφοί κι αδερφές) της Χιλής

Σας μιλάω εξ ονόματος των γυναικών, των ανδρών, των παιδιών και των γέρων του εθνικο-απελευθερωτικού στρατού των Ζαπατίστας, της τεράστιας πλειοψηφίας των ιθαγενών Μάγιας, που αντιστεκόμαστε στα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικού για την ανθρωπότητα, ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό.

Ευχαριστούμε τους αδερφούς και τις αδερφές που μας έδωσαν σήμερα την ευκαιρία να φτάσει ο λόγος μας στην επαναστατημένη Χιλή.

Συνέχεια


Σχολιάστε

Κυκλοφορεί το νέο φύλλο της εφημερίδας Ρήξη

Το κίνημα μπροστά σε νέα καθήκοντα

του Γιώργου Καραμπελιά
εφ. Ρήξη, τ. 77 (09/2011)

Η Ελλάδα μπαίνει σε μια νέα φάση της κρίσης, που όχι μόνο μοιάζει με επιθανάτιο ρόγχο του μεταπολιτευτικού καθεστώτος, αλλά απειλεί την ίδια την επιβίωση της χώρας, καθώς και την ψυχική υγεία των Ελλήνων, που κινούνται μεταξύ καταθλίψεως και σχιζοφρένειας, μπροστά στη ζοφερή προοπτική που αντιμετωπίζουν.

Συνέχεια


Σχολιάστε

Αύριο κυκλοφορεί το νέο φύλλο της εφημερίδας Ρήξη

Το τέλος του ψεύδους και η Ανάσταση

Είμαστε που είμαστε λίγο ψεύτες και το ΠΑΣΟΚ πάσχισε να μας κάνει ψευταράδες!


H χειρότερη κληρονομιά που μας άφησε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, του Σημίτη και του ανεπρόκοπου είναι το ότι καλλιέργησε στον ελληνικό λαό ως κυρίαρχο λόγο το ψεύδος. Η «υπερήφανη εξωτερική πολιτική» έκρυβε τις χειρότερες εθνικές υποχωρήσεις, το «όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων» έγινε «μέσα με τα μπούνια», η «κοινωνική δικαιοσύνη» και η υπεράσπιση των μη προνομιούχων μεταβλήθηκαν στην πιο ανάλγητη ταξική πολιτική. Είμαστε που είμαστε λίγο ψεύτες και το ΠΑΣΟΚ πάσχισε να μας κάνει ψευταράδες!

Έτσι, λέξεις, ιδέες, άνθρωποι φθάρηκαν ανεπανόρθωτα. Και πριν απ’ όλα οι λεγόμενες «ηγεσίες του τόπου».

Συνέχεια


1 σχόλιο

Βιβλιοκριτική: Γιατί σκότωσα την καλύτερη μου φίλη.

Ίσως ένα από τα καλύτερα μυθηστορήματα που έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Η Αμάντα Μιχαλοπούλου, γράφει μέσα από τις παιδικές τις αναμνήσεις, ξετυλίγει με φανταστικό τρόπο την Ελλάδα της μεταπολίτευσης και την σχέση δύο κοριτσιών, μεταξύ τους καθώς και με τον υπόλοιπο κόσμο που περιτρυγιρίζει τη φιλία τους από τα παιδικά τους χρόνια εώς και την ενηλικίωσή τους.

Συνέχεια


1 σχόλιο

Πέντε σημεία γιὰ τὸν ἀντικαπιταλισμὸ στὴν ἐποχὴ τῆς κατάρρευσης τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας

Ἕνα

Μιὰ ἀκόμη καταστροφικὴ συνέπεια τῆς συνεχιζόμενης ἐπίδρασης ποὺ ἀσκεῖ ἡ ἐκφυλισμένη ἀντίθεση μεταξὺ ἀριστεράς καὶ δεξιὰς πάνω στὸν τρόπο ποὺ σκεφτόμαστε τὰ πράγματα ἔχει να κάνει μὲ τὴν στάση ποὺ τηρούμε ἔναντι τοῦ καπιταλισμοῦ ὦς ολικοῦ μοντέλου ὀργάνωσης τῶν ἀνθρώπινων κοινωνιῶν.

Ἡ παράδοση ποὺ ἔχει κληροδοτήσει ἡ ἀντίθεση μεταξὺ ἀριστερᾶς καὶ δεξιᾶς πάνω στη διαμάχη σχετικὰ μὲ τὸν καπιταλισμὸ, μὰς μπλοκάρει στὸ νά διατυπώσουμε μια σύγχρονη, ἐπίκαιρη, ὁλικὴ κριτικὴ πάνω στὸ καπιταλιστικὸ σύστημα. Παραδόξως, εἶναι κυρίως ἡ ἀριστερὰ καὶ ὄχι ἡ δεξιὰ ποὺ δημιουργεῖ τὸ πρόβλημα.

Καὶ τοῦτο συμβαίνει γιὰ δυο κυρίως λόγους ποὺ συνδέονται στενὰ μεταξύ τοῦς. Πρὼτον, γιατὶ σήμερα ἕνα μεγάλο κομμάτι τῆς ἀριστερᾶς, μακρὰν ἀπὸ τὸ νά ἀντιτίθεται στὸν καπιταλισμὸ τοῦ σήμερα, ἔχει καταλήξει ν᾽ἀποτελεῖ μιὰ δύναμη ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ τὸν ἐκφράζουν καλύτερα. Καὶ ἀσφαλῶς μιλάμε γιὰ τὴν φιλελεύθερη, ἐπιτρεπτικὴ καὶ κοσμοπολίτικη πτυχὴ τὴς κουλτούρας τοῦ σύγχρονου καπιταλισμοῦ, ἡ ὁποῖα ὄντως ἔχει βρεῖ στὸ πρόσωπο τῆς μεσοστρωματικῆς, διανοούμενης ἀριστερὰς τὸν καλύτερο ἐκφραστὴ της.

Τὸ δεύτερο στοιχεῖο ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι, ἀκόμα καὶ στὶς περιπτώσεις ποὺ ὄντως ἡ αριστερὰ διακατέχεται ἀπὸ μιάν εἰλικρινὴ διάθεση ἀπόρριψης τοῦ σύγχρονου καπιταλισμοῦ, ἡ κριτικὴ πού ἀσκεῖ εἴναι ἐτεροχρονισμένη ἀπὸ κάθε τῆς ἄποψη.

Συνέχεια


Σχολιάστε

Η θεωρία του αντάρτη: Σχόλια στον C.Scmitt, στον Π.Κονδύλη και στον R.Taber

Η θεωρία του αντάρτη :Σχόλια στον C.Scmitt, στον Π.Κονδύλη και στον R.Taber

του Σπύρου Κουτρούλη

Α΄

Η θεωρία του αντάρτη – του ανταρτοπολέμου- απασχόλησε σε, τρία διαφορετικά κείμενα, τον C.Schmitt (Η θεωρία του Αντάρτη- παρεμβολή στην έννοια του Πολιτικού, Εκδόσεις Πλέθρον 1990, μετ. Σ.Χασιώτη, επιμέλεια Κ.Καλφόπουλος), τον Π.Κονδύλη (Θεωρία του Πολέμου , Εκδόσεις Θεμέλιο 1998 ) και τον R.Taber (O πόλεμος του ψύλλου. Θεωρία και πρακτική του ανταρτοπολέμου, Εκδόσεις Κάλβος 1976 ,Μετ. Σ.Μάνδρος).

Το κείμενο του C. Schmitt διατυπώθηκε σε δύο διαλέξεις το 1962 στο Πανεπιστήμιο της Παμπλόνα. Το βιβλίο του R.Taber γράφτηκε το 1969, ενώ η Θεωρία του Πολέμου του Π.Κονδύλη κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Στουτγάρδη το 1988. Τα δύο πρώτα κείμενα απηχούν το πνεύμα των δεκαετιών 50- 60, όπου ο ανταρτοπόλεμος έδειχνε να είναι η ακαταμάχητη τακτική πολέμου για τα ασθενέστερα έθνη και τους αποικιοκρατούμενους λαούς, πράγμα που αναθεωρείται στο έργο του Π.Κονδύλη υπό το βάρος των εξελίξεων στην τεχνολογία και στην γεωγραφική συγκέντρωση του πληθυσμού.

Ο R.Taber ενδιαφέρεται πρωτίστως να περιγράψει τις τακτικές και τις τεχνικές του ανταρτοπολέμου σε κάθε περίπτωση (Κίνα, Βιετνάμ, Κύπρος, Κούβα, κ.λπ.), ο C. Schmitt να διατυπώσει εννοιολογικά την θεωρία του αντάρτη και να την συνδέσει με την έννοια του Πολιτικού, ενώ ο Π.Κονδύλης εξετάζει την σημασία του ανταρτοπολέμου στους κλασσικούς του μαρξισμού καθώς και την υποκατάσταση του ανταρτοπολέμου από την τρομοκρατία.

Συνέχεια


Σχολιάστε

Η εργασία στη φάση της εξόδου από τον καπιταλισμό- Αντρέ Γκόρζ

Το πρόβλημα στο οποίο προσκρούει η «οικονομία της γνώσης» έγκειται στο γεγονός ότι η άυλη διάσταση, από την οποία εξαρτάται η κερδοφορία των εμπορευμάτων στην εποχή της πληροφορικής, αλλάζει τη φύση των εμπορευμάτων, στον βαθμό που δεν είναι ιδιοκτησία ούτε των επιχειρήσεων ούτε των συνεργατών τους· από τη φύση της, δεν είναι δυνατό να γίνει ιδιοκτησία κάποιου και, ως εκ τούτου, να γίνει πραγματικό εμπόρευμα. Μπορεί μόνο να μεταμφιεστεί σε ατομική ιδιοκτησία και σε εμπόρευ­μα εξασφαλίζοντας την αποκλειστικότητα στη χρήση της με νομικά ή τεχνικά τεχνάσματα (μυστικοί κωδικοί πρόσβασης). Ωστόσο, αυτή η μεταμφίεση του συγκεκριμένου αγαθού δεν αλλάζει σε τίποτα την πραγματικότητά του ως κοινού αγα­θού: παραμένει ένα μη-εμπόρευμα, που δεν μπορεί να πουληθεί, και στο οποίο η πρόσβαση και η ελεύθερη χρήση απαγορεύονται, ακριβώς επειδή είναι πάντα δυνατές, επειδή παραμονεύουν οι «παράνομες αντιγραφές», οι «απομιμήσεις», οι απαγορευμένες χρήσεις. Ο ίδιος ο υποτιθέμενος ιδιοκτήτης δεν μπορεί να το πουλήσει, δηλαδή να μεταφέρει σε κάποιον άλλον την ιδιοκτησία, όπως θα το έκανε για ένα πραγματικό εμπόρευμα· δεν μπορεί να πουλήσει παρά μόνο ένα δικαίωμα πρόσβασης ή «αδειοδοτημένης» χρήσης.

Συνέχεια


Σχολιάστε

Οι ρίζες του σιωνιστικού φονταμενταλισμού

Μια οργάνωση της κοινωνίας που θα καταργούσε τις προϋποθέσεις του εμπορίου, και κατά συνέπεια τη δυνατότητα του εμπορίου, θα έκανε αδύνατη την ύπαρξη του Eβραίου. Η θρησκευτική του συνείδηση θα διαλυόταν σαν άψυχος καπνός μέσα στον πραγματικό ζωογόνο αέρα της κοινωνίας.
Από την άλλη μεριά, όταν ο Eβραίος αναγνωρίζει ως ανίσχυρη αυτή την πρακτική του ουσία κι εργάζεται για την εξάλειψή της, τότε βγαίνει έξω από το πλαίσιο της μέχρι τώρα εξέλιξής του προς την καθαρά ανθρώπινη χειραφέτηση, και στρέφεται ενάντια στην ακραία πρακτική έκφραση της ανθρώπινης αυτοαλλοτρίωσης…
Έτσι, ανακαλύπτουμε στον ιουδαϊσμό ένα καθολικό σύγχρονο αντικοινωνικό στοιχείο, που, διαμέσου της ιστορικής εξέλιξης, όπου οι Eβραίοι συνείργησαν με ζήλο προς αυτή την κακή κατεύθυνση, έφτασε ως το τωρινό του ύψος, σ’ ένα ύψος που πρέπει κατ’ ανάγκην να διαλυθεί.
Καρλ Μαρξ, Το ΕβραΪκό Ζήτημα

Όταν ο Μαρξ στα 1843 έγραφε Το Εβραϊκό Ζήτημα, και πρότεινε ως λύση του την κατάργηση της ίδιας της κοινωνίας που δημιουργεί τον «Eβραίο», δηλαδή την κατάργηση της εμπορευματικής κοινωνίας, δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι, 165 χρόνια μετά, το ίδιο ζήτημα θα συνέχιζε να βρίσκεται στην καρδιά των προβλημάτων του σύγχρονου κόσμου: Πράγματι, από την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία μέχρι τον επεκτατισμό στην Παλαιστίνη και τις απειλές για πυρηνικό ολοκαύτωμα στο Ιράν, το «εβραϊκό ζήτημα» παραμένει εξ ίσου, αν όχι και περισσότερο, παρόν, τόσο με την έννοια που του έδινε ο Μαρξ, ως έκφραση του Κεφαλαίου και της εμπορευματικής κοινωνίας, όσο και με τη γεωπολιτική και ιδεολογική του σημασία, ως το ζητημα που έχει προξενήσει έναν χωρίς προηγούμενο πόλεμο των πολιτισμών, ιδιαίτερα μεταξύ του Ισλάμ και των «θρησκειών της Βίβλου», δηλαδή του Ιουδαϊσμού και του δυτικού Xριστιανισμού.