Ιθαγενείς

Διασχίζοντας το Ιράν με ποδήλατο

Σχολιάστε


Ο οικολογικότερος και πιο ανθρώπινος τρόπος ταξιδιού

Τα σύνορα της χώρας των Κούρδων με το Ιράν είναι ένα παράξενο και ταυτόχρονα ακραία υποβλητικό μέρος. Στα βόρεια φαίνεται η χιονισμένη κορυφή του όρους Αραράτ με τις υπόλοιπες βουνοπλαγιές χαμένες σε ένα πέπλο πυκνής ομίχλης και ο δρόμος κλείνει σταδιακά προς τα ανατολικά για να σε βγάλει σ’ ένα στενό πέρασμα μέσα απ’ τα κακοτράχαλα, άνυδρα βουνά. Εκεί ακριβώς βρίσκεται ο μεθοριακός σταθμός της ισλαμικής δημοκρατίας του Ιράν, ένα τσιμεντένιο τερατούργημα με δύο τεράστια πορτρέτα των Χομεϊνί και Χαμενεΐ τοποθετημένα πάνω απ’ την κεντρική πύλη. Ευθεία μπροστά ανοίγονται οι ατέλειωτες πεδιάδες της ανατολής σε μια εκτός μέτρου κλίμακα που ξενίζει κάποιον που προέρχεται από τον ελλαδικό χώρο με τις μικρές, περιορισμένες από τους ορεινούς όγκους πεδιάδες και κοιλάδες.

Λένε πως όταν το στράτευμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου έφτασε στο συγκεκριμένο πέρασμα, μια ομάδα από ανιχνευτές στάλθηκε πάνω στο βουνό για να εντοπίσει τις θέσεις των περσικών δυνάμεων. Οι στρατιώτες έφτασαν κοντά στην κορυφή και διέκριναν με δέος τις εκατοντάδες φωτιές των Περσών μέσα στη νύχτα. Η πεδιάδα έδινε την εντύπωση πως είχε πάρει φωτιά και το μέγεθος του εχθρικού στρατεύματος ήταν τρομακτικό. Οι ανιχνευτές όταν γύρισαν στις ελληνικές θέσεις ανέφεραν στον Αλέξανδρο ότι οι εχθροί ήταν αμέτρητοι και «η ανατολή ήταν έτοιμη να τους καταπιεί».

Αυτή είναι ακριβώς η αίσθηση που έχεις όταν περνάς τα ιρανικά σύνορα και ατενίζεις μπροστά σου τις ερημικές ευθείες της ανατολής, ειδικά όταν είσαι πάνω σ’ ένα ποδήλατο. Τον Ιούνιο του 2008 με μια ομάδα από 4 ποδηλάτες διασχίσαμε το Ιράν από βορρά προς νότο στη γραμμή Ταμπρίζ (αρχαία Ταβρίδα)-Τεχεράνη-Εσφαχάν-Σιράζ. Το ταξίδι διήρκεσε 3 εβδομάδες και κατά τη διάρκειά του είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τη μοναδική αυτή χώρα αλλά και τους κατοίκους της με το μοναδικό τρόπο που μόνο το ποδήλατο σαν μέσο μεταφοράς σου παρέχει. Το γεγονός ότι το ιρανικό καλοκαίρι είναι πολύ ζεστό, αλλά και το ανάγλυφο της χώρας με τις ερήμους και τα ψηλά περάσματα στα βουνά, έκανε το ταξίδι απαιτητικό σε φυσική κατάσταση και απολαυστικότατο από την άποψη της διαδρομής και της εναλλαγής τοπίων. Το Ιράν διασχίζεται από τα δυτικά στα ανατολικά από δύο ψηλές οροσειρές, τα όρη Άλμπορζ (με οδικό πέρασμα στα 2500 μ) και τα όρη Ζάγκρος (με οδικό πέρασμα στα 2900 μ) και με ερημικές πεδιάδες ανάμεσά τους να εκτείνονται από την Κασπία θάλασσα στο βορρά στον περσικό κόλπο στο νότο. Αν μέσα στις δυσκολίες προσθέσει κανείς την ποδηλατική διάσχιση της Τεχεράνης, μιας από τις πλέον ατμοσφαιρικά και κυκλοφοριακά επιβαρυμένες πόλεις στον πλανήτη και την πλήρη έλλειψη ποδηλατικής κουλτούρας από πλευράς Ιρανών οδηγών (αλλά στην Ελλάδα ζούμε έχουμε ανάλογη εμπειρία), το ταξίδι πήρε σχεδόν αμέσως το χαρακτήρα αποστολής. Αυτό ωστόσο που έκανε την εμπειρία αυτού του ταξιδιού αλησμόνητη, ήταν η ανταπόκριση των Ιρανών στους ποδηλάτες που επισκέφτηκαν τη χώρα τους. Η αρχική έκπληξη των ανθρώπων, ειδικά στα χωριά, για το ποδήλατο σα μέσο ταξιδιού, έδινε γρήγορα τη θέση της σε μια ζεστή φιλοξενία με άγνωστους ανθρώπους να ανοίγουν τα σπίτια τους για να μοιραστούν μαζί μας το φαγητό τους και να μας προσφέρουν ένα χώρο να πλυθούμε και να περάσουμε το βράδυ. Στα φτωχότερα χωριουδάκια πάνω στα βουνά η υποδοχή από τους κατοίκους ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Όλο το χωριό κατέβαινε στην πλατεία για να δει αυτούς τους παράξενους ξένους με τα ποδήλατα και το θεωρούσαν τιμή να μας φιλοξενήσουν στο σπίτι τους, όσο φτωχικό κι αν ήταν. Κάποια σπίτια είχαν τοίχους από λάσπη και άχυρα και φωτίζονταν από λάμπες πετρελαίου αλλά όλοι είχαν κάτι να προσφέρουν, λίγο ψωμί με κατσικίσιο τυρί ή αποξηραμένα φρούτα και ξηρούς καρπούς. Οι πάντες, ανεξαιρέτως ήταν έκπληκτοι από το γεγονός ότι είχαμε έρθει από τόσο μακριά με τα ποδήλατα και με χειρονομίες και σπαστά αγγλικά μας έδειχναν ότι αυτό και μόνο μας έκανε ευπρόσδεκτους. Δεν είχαμε έρθει σαν τουρίστες, με τζιπάρες και λεωφορεία για να δούμε τους ιθαγενείς, είχαμε διασχίσει τη χώρα αντιμέτωποι με τον καυτό ήλιο και τη λειψυδρία που αντιμετώπιζαν και οι ίδιοι δουλεύοντας στα χωράφια και απ’ αυτήν την άποψη ήμασταν ένα μ’ αυτούς. Ο σεβασμός ήταν αμοιβαίος και μέσα από τις συζητήσεις τύπου παντομίμα φάνηκε ότι ο συνδυασμός Έλληνες και ποδηλάτες ήταν ανυπέρβλητος. Ήταν το κλειδί για την εξερεύνηση της ενδοχώρας του Ιράν.

Dean M.

Advertisements

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s