Ιθαγενείς

Πού είμαστε;

1 σχόλιο

Η απουσία των νέων από τους κοινωνικούς αγώνες επιτείνει τα αδιέξοδα

Έχει περάσει ένας και πλέον χρόνος, από τη μέρα που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας κοινοποίησε την προειλημμένη του απόφαση, να παραδώσει τη χώρα στα αδηφάγα χέρια των τραπεζικών διευθυντηρίων. Kι όμως, παρά το γεγονός πως από τη στιγμή εκείνη ακολούθησε ένας βομβαρδισμός «λαοκτόνων» νομοθετημάτων και ρυθμίσεων και το γενικευμένο ξεπούλημα της περιουσίας του ελληνικού λαού, ελάχιστες και περιορισμένες υπήρξαν οι αντιστάσεις των πολιτών. Προφανώς και δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια στις δεκάδες απεργιακές κινητοποιήσεις, στους νέους πολιτικούς και κοινωνικούς σχηματισμούς, ούτε στα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης που γεννιούνται μέρα με τη μέρα σίγουρα όμως δεν μπορούν ασυντόνιστα να δομήσουν ένα αρραγές μέτωπο αντίστασης. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να κλείσουμε τα μάτια μπροστά στην παντελή απουσία των νέων, των μαθητών και των φοιτητών από τους κοινωνικούς αγώνες του σήμερα. Και είναι δυστύχημα πράγματι πως σε μια συγκυρία που προδιαγράφει ένα πράγματι δύσκολο αύριο για τους νέους, εκείνοι να εμφανίζονται παραδομένοι, αμήχανοι ή και αδιάφοροι. Πρέπει ωστόσο να αντιληφθούμε άμεσα τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει το γεγονός αυτό.
Η ελληνική νεολαία, είναι η μόνη γενιά που γαλουχήθηκε μέσα στο απόγειο του ελληνικού παρασιτισμού. Είναι η γενιά που μεγάλωσε μέσα στα εμπορικά κέντρα και έπαιξε στους παιδότοπους και όχι στις αλάνες. Είναι η γενιά που καλωδιώθηκε άμεσα στα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας ή στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, χωρίς να γνωρίσει το λαϊκό χαρακτήρα της γειτονιάς ή της πλατείας.


Είναι άνθρωποι που μεγάλωσαν με το Big Brother ώστε σήμερα να συναθροίζονται στα διάφορα ριάλιτι ταλέντων ή μαγείρων, προσδοκώντας με αγωνία την είσοδό τους στο θαυμαστό κόσμο του θεάματος.
Είμαστε μια γενιά που διαμορφώναμε τα όνειρά μας, με βάση τα «δανεικά» κεκτημένα των γονιών μας, χωρίς ταυτόχρονα να έχουμε βιώσει τη φτώχεια ή το λιτό τρόπο διαβίωσης των προηγούμενων δεκαετιών.
Ταυτόχρονα είμαστε η γενιά που επιδέχτηκε τα σκληρότερα πειράματα των εχθρών της ιστορικής μνήμης, άλλοτε στα σχολεία και άλλοτε στα πανεπιστήμια. Πολλές φορές θα θυμάστε στις αρχές του 2000, να βλέπουμε σε «σατιρικές» εκπομπές νεαρούς να μπερδεύουν την επανάσταση του ’21 με την αντίσταση των Ελλήνων το ’40. Δεν μπορούσαμε ωστόσο να σκεφτούμε πως πλάι στο ξερίζωμα της εθνικής μνήμης, ξεριζωνόταν κάθε σπίθα αντιστασιακού ήθους για τους νέους.
Ακόμα και σε εκείνο το νεανικό κομμάτι της συστημικής αμφισβήτησης, οι ηγέτες των ριζοσπαστικών οργανώσεων πρόταξαν το χαοτικό μηδενισμό, το αντισυμβατικό λάιφ στάιλ ή τον «επιστημονικό» εθνομηδενισμό. Με αποτέλεσμα όχι μόνο να αποπροσανατολίσουν ένα τμήμα της νεανικής αμφισβήτησης, αλλά και να απομακρύνουν άλλα φιλότιμα τμήματά του.
Από την άλλη μεριά, οι χώροι που προέβαλαν τις «εθνικές» αντιστάσεις, εμφύσησαν το μικρόβιο του ελληναράδικου χουλιγκανισμού στους νέους, πλάι στο μισαλλόδοξο αντιμεταναστευτισμό και το ναζισμό. Στέλνοντάς τους ταυτόχρονα στις ασόβαρες γραφίδες του Βελόπουλου ή του Λιακόπουλου και… στα γυμναστήρια.
Παρά ταύτα η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η νέα γενιά είναι εκείνη που θα κληθεί να δημιουργήσει από το μηδέν το φαγητό των παιδιών της και ταυτόχρονα είναι η γενιά που θα κληθεί να εξασφαλίσει το φαγητό των γονιών της. Κάθε μέρα που επιτρέπει ο ελληνικός λαός να τον κυβερνά ο Παπανδρέου χάνει κομμάτια από το μέλλον του, κάθε μέρα που οι νέοι μένουν ανενεργοί βυθίζουν τη χώρα μας σε μεγαλύτερα και επιτεινόμενα αδιέξοδα.
Η κατάσταση αυτή είναι αντιληπτή από αρκετούς νέους και μπροστά στα αδιέξοδα αυτά επιλέγουν άμεσα την άτακτη έξοδο από τη χώρα. Η επιλογή αυτή δεν είναι άγνωστη για τον ελληνικό κόσμο που τόσες φορές στην ιστορία του υπέστη τέτοιου είδους αφαίμαξη. Η κατάσταση σήμερα ωστόσο είναι διαφορετική, όχι μόνο διότι μια νέα μετανάστευση θα αποσαθρώσει το διαρκώς συρρικνωμένο δημογραφικό μας ιστό, και θα μεταβάλει την χώρα μας σε τριτοκοσμική αποικία χωρίς ίχνος ενεργητικού επιστημονικού δυναμικού.
Ένα νεανικό ρεύμα, ιδεολογικής αφύπνισης, πολιτιστικής αναγέννησης, κοινωνικής αλληλεγγύης και ενεργητικής πολιτικής αντίστασης, όχι μόνο θα συμβάλει αποφασιστικά στην χειραφέτησή μας από το κατοχικό ζυγό, αλλά θα λειτουργήσει καταλυτικά στη συγκράτηση όλων εκείνων των νέων που ετοιμάζονται για τη μεγάλη φυγή.
Ναι, δεν είναι πρακτική λύση. Αλλά οι ουσιαστικές αλλαγές επέρχονται με τις χρονοβόρες ιδεολογικές συνθέσεις. Κανείς δεν μας δίδαξε πως η αναγέννηση νέων πολιτιστικών κελευσμάτων είναι δυνατόν να προκαλέσουν τη λαϊκή αφύπνιση και να εμφυσήσουν νέα ήθη στους λαούς. Κανένας δάσκαλος δεν μας μπόλιασε την πίστη, πως οι γνήσιοι λαϊκοί αγώνες λειτουργούν αποφασιστικά στην εξέλιξη της ιστορίας, παρά το γεγονός πως όλοι μας ως μαθητές τραγουδήσαμε τους στίχους «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ, θέλει νεκροί χιλιάδες να είναι στους τροχούς, θέλει και οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους». Κανένας καθηγητής Ιστορίας δεν μας δίδαξε τα ποιοτικά γνωρίσματα του κινήματος του Ιουλίου του ’65 και τον καταλυτικό του ρόλο στη διαμόρφωση του ύφους και του ήθους της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Σε αυτή την προσπάθεια δεν περισσεύει κανένας και καμία. Μαθητές, φοιτητές, νέοι καλλιτέχνες, νέοι της εργασίας ή της ανεργίας, οφείλουν να ξεπεράσουν τα βαρίδια του παρελθόντος, να βρεθούν και να συμβάλουν στη διαμόρφωση αυτού του νεανικού μετώπου… μέχρι την καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει.

Advertisements

One thought on “Πού είμαστε;

  1. Παράθεμα: ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύραννους… « ΓΚΑΖΑΚΙ

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s