Ιθαγενείς

Ο πραγματικός σκοπός του Μνημονίου

Σχολιάστε

Υπάρχουν διάφορες απόψεις σχετικά με το λόγο για τον οποίο οδηγηθήκαμε στο Μνημόνιο. Η πρώτη –και πιο αστεία απ’ όλες– είναι ότι το Μνημόνιο όχι μόνο είναι αναγκαίο για να μη χρεοκοπήσουμε, αλλά είναι και η διέξοδος της χώρας από την κρίση. Ότι δηλαδή, η πλήρης αναδιάρθρωση που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό θα επιφέρει εξυγίανση και εν τέλει ανάπτυξη της οικονομίας, κάτι που φυσικά όπως εξηγείται σε προηγούμενο άρθρο, αλλά και σε πολλά ακόμα, είναι αδύνατον. Η άποψη αυτή εκφράζεται από την κυβέρνηση, τα καθεστωτικά ΜΜΕ και τους κατά τόπους «ανεξάρτητους» (sic!) τιμητές τους, στην πλειονότητά τους «κριτικά σκεπτόμενους πολίτες». Σκοπός λοιπόν σύμφωνα με τα λεγόμενά τους είναι να αποφύγει η χώρα τη χρεωκοπία.

Η δεύτερη άποψη, που τουλάχιστον έχει σχέση με την πραγματικότητα, είναι ότι το Μνημόνιο είναι μια καλή αφορμή για να περάσει η κυβέρνηση ρυθμίσεις που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν οδηγήσει σε σύντομο χρονικό διάστημα τουλάχιστον στην πτώση της. Μια καλή αφορμή δηλαδή, ένας μπαμπούλας, για να πετύχουν το πλήρες ξεπούλημα της χώρας, τη διάλυση του κοινωνικού ιστού, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, την εκποίηση του δημόσιου πλούτου. Αυτό όμως είναι ένα μέρος και όχι το σύνολο της αλήθειας.

Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Όταν αυτά που παράγεις είναι λιγότερα από τους τόκους που καλείσαι να πληρώσεις, τότε είναι δεδομένο ότι το χρέος σου θα αυξάνεται. Είναι λοιπόν αδύνατο να καταφέρεις να το ξεπληρώσεις. Η απάντηση λοιπόν βρίσκεται σε μια πολύ απλή ερώτηση: «Σε ποιον χρωστάμε»;

Μέχρι το δανεισμό από το ΔΝΤ, η Ελλάδα δανειζόταν από τις γνωστές σε όλους μας πλέον «αγορές», δηλαδή τράπεζες και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς (βλέπε Deutsche Bank και άλλα ευαγή ιδρύματα). Το χρέος αυτό ήταν αδύνατο να το πληρώσουμε. Επομένως σε περίπτωση που χρεοκοπούσε η Ελλάδα θα συμπαράσυρε πιθανότατα στη χρεωκοπία τους κύριους δανειστές της, οι οποίοι δε θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν σε μια ξαφνική αδυναμία πληρωμής από μέρους της χώρας μας. Με το δανεισμό όμως από το ΔΝΤ δίνεται μια χρονική παράταση σε αυτούς τους οργανισμούς να ξαναοργανωθούν. Ήδη οι περισσότεροι έχουν προχωρήσει στους ισολογισμούς τους σε απομείωση του ελληνικού χρέους μέχρι και 25%. Αυτό πρακτικά σημαίνει το εξής: Εάν μια τράπεζα υπολόγιζε βάσει των οφειλών ότι έχει να παίρνει από την Ελλάδα 100 εκατομμύρια ευρώ, πλέον υπολογίζει ότι θα εισπράξει μόνο τα 75, θεωρώντας τα υπόλοιπα 25 χαμένα (φυσικά η ίδια θα συνεχίσει να αξιώνει 100, απλώς δε θα τα υπολογίζει στους ισολογισμούς της). Αυτή η διαδικασία επαναλαμβανόμενη για 2 με 3 χρόνια θα οδηγήσει στη μείωση του ειδικού βάρους του ελληνικού χρέους και άρα στην εξάλειψη του κινδύνου να χρεοκοπήσουν οι τράπεζες αυτές μαζί με την Ελλάδα.

Όταν λοιπόν η διαδικασία αυτή ολοκληρωθεί, τότε αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι δεν θα υπάρχει πια λόγος σωτηρίας τη Ελλάδας και άρα είναι πολύ πιθανό να ακούσουμε από κάποιον εκπρόσωπο της Τρόικας το εξής: «Δυστυχώς το πρόγραμμα αναδιάρθρωσης απέτυχε, η Ελλάδα δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις ανάγκες της και θα πρέπει να οδηγηθεί σε ελεγχόμενη (ή και μη) χρεοκοπία». Τότε όμως για μας θα είναι ήδη πολύ αργά…

Κ.Κ.

Advertisements

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s