Ιθαγενείς

Η Τρόικα επιδιώκει την σταδιακή πώληση της ΔΕΗ – το ΠΑΣΟΚ συνηγορεί

Σχολιάστε

Η ενέργεια στα χέρια των πολυεθνικών



Μέσα στον Αύγουστο, κλιμάκια της τρόικας που επισκέφθηκαν τη χώρα μας εισηγήθηκαν προτάσεις για την «απελευθέρωση» της εγχώριας αγοράς ενέργειας, που κρίνεται απαραίτητη στην παρούσα οικονομική συγκυρία, το συντομότερο δυνατό. Το θέμα μπαίνει στα πλαίσια του μνημονίου και μάλιστα με τη μορφή τελεσίγραφου, αφού θα πρέπει εντός Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση να ανακοινώσει τις πολιτικές της αποφάσεις για το θέμα.

Η πρόταση της τρόικας συνίσταται στην πώληση του 40% των λιγνιτικών και υδροηλεκτρικών μονάδων της ΔEH σε ιδιώτες, με ταυτόχρονο «εξορθολογισμό» των τιμολογίων. Με άλλα λόγια, από τη μια ξεπούλημα υπεδάφους, ορυκτού πλούτου, ενεργειακών υποδομών και δικτύων μεταφοράς, πόρων νευραλγικής σημασίας για την ενεργειακή αυτάρκεια της χώρας, και από την άλλη μετακύλιση του κόστους που έχει το άνοιγμα των επενδύσεων στον τομέα της ενέργειας στα ελληνικά νοικοκυριά, αφού ο περίφημος «εξορθολογισμός των τιμολογίων» δεν είναι τίποτα άλλο από χαράτσι που ξεκινάει από αύξηση της τάξης του 40% της λιανικής τιμής του ρεύματος και μπορεί να φτάσει μέχρι και στον διπλασιασμό της.

Μεθοδεύεται λοιπόν ένα νέο πάρτι κερδοφορίας (μετά τη ιδιωτικοποίηση του 49% της ΔΕΗ στις αρχές της δεκαετίας) πάνω σε εθνικούς πόρους, που μόνο ρεφενέ δεν θα είναι, αφού το κόστος του θα πληρώσουν οι Έλληνες πολίτες μέσα από τους λογαριασμούς του ρεύματος. Και πράγματι, οι όροι με τους οποίους διεξάγεται η συζήτηση για τον ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας, προσελκύουν ήδη… καρχαρίες. Ο όμιλος «ΑΚΤΩΡ» (Μπόμπολας), η «ΜΕΤΚΑ» (Μυτιληναίος) από την Ελλάδα, οι Enron και Ζήμενς από τη Γερμανία, καθώς και γαλλικές εταιρείες, έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον «συνεργασίας» με τη ΔΕΗ. Το πλαίσιο αυτής της συνεργασίας είναι η αγορά ενέργειας συνολικά, με τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (φωτοβολταϊκά, αιολικά πάρκα), των οποίων η απελευθέρωση επίσης μεθοδεύεται, να παίζουν κάθε άλλο παρά αμελητέο ρόλο.

Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται το θέμα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι επικοινωνιακά «μια στο καρφί και μια στο πέταλο». Από τη μια η εκπεφρασμένη πολιτική βούληση, από κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, για την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, με χαρακτηριστικές δηλώσεις των Παπακωνσταντίνου, Πάγκαλου, Πεταλωτή, που συγκλίνουν στο ότι το άνοιγμα της αγοράς δεν είναι «ιδέα» της τρόικας, αλλά βασική παράμετρος στο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Από την άλλη, δηλώσεις της Τ. Μπιρμπίλη, όπως «διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της ΔΕΗ», ή «συζητάμε τα πάντα εκτός από την πώληση μονάδων της ΔΕΗ», που επιχειρούν να προβάλουν μια εικόνα κυβέρνησης που «αντιστέκεται» σε παράλογες απαιτήσεις των επιτηρητών της χώρας. Κοντολογίς, το ΠΑΣΟΚ προωθεί την ιδέα μιας «καλής» και μιας «κακής» απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας, δεδομένης της οποίας η μάχη δεν δίνεται στο «αν», αλλά στο «πώς».

Προτείνονται λοιπόν από την κυβέρνηση εναλλακτικοί τρόποι για το άνοιγμα της αγοράς, όπως η εκχώρηση στο ιδιωτικό κεφάλαιο ανεκμετάλλευτων κοιτασμάτων λιγνίτη σε διάφορες περιοχές της χώρας, η ανάδειξη ιδιωτών σε μεσάζοντες δηλ. η πώληση του προϊόντος (της παραγόμενης ενέργειας) σε τιμή κόστους και κατόπιν η μεταπώληση στους καταναλωτές, ή η συμμετοχή εταιρειών στις νέες μονάδες παραγωγής που κατασκευάζονται. Η τρόικα εμφανίζεται διαλλακτική σε άλλα σενάρια ανοίγματος της αγοράς (πέρα από το ξεπούλημα του 40% των εθνικών ενεργειακών πόρων). Ωστόσο, η απάντηση που δηλώνει ότι πήρε ο γ.γ. Ενέργειας, Kώστας Mαθιουδάκης στην εφημερίδα Καθημερινή, όταν εξέθεσε τις υποτιθέμενες ενστάσεις τις κυβέρνησης, ήταν «υποδείξτε μας μια ισοδύναμη πρόταση». Αν λοιπόν το αποτέλεσμα είναι τελικά το ίδιο, τότε μάλλον τα διλήμματα που προωθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι ψεύτικα και αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι προαποφασισμένο ξεπούλημα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Είναι αλήθεια ότι η ΔΕΗ είναι μια δύσκολη υπόθεση. Μαστίζεται από σοβαρότατα προβλήματα, όπως η ανορθολογική χρήση πόρων, τη ζημιογόνα (με όρους αγοράς) συνύπαρξη ιδιωτικού και κρατικού μετοχικού κεφαλαίου, την ελλιπή περιβαλλοντολογική μέριμνα, συνδικαλιστική αριστοκρατία που βολεύεται εύκολα και ξεβολεύεται δύσκολα. Οι αλλαγές είναι απαραίτητες, το ερώτημα είναι προς ποιά κατεύθυνση και για ποιόν. Από την άλλη, «Απελευθέρωση» στο νεο-φιλελεύθερο λεξικό δε σημαίνει παρά υπαγωγή του παραγωγικού κεφαλαίου στο χρηματιστηριακό και όταν αυτή η υπαγωγή έχει σαν στόχο τη ραχοκοκαλιά, με όρους (της όποιας) αυτάρκειας, μιας οικονομίας, δηλ. την ενέργεια και τις μεταφορές (βλ. γι’ αυτό ΟΣΕ, καμποτάζ κ.λπ.), τότε σημαίνει ξεδόντιασμα. Πόσο μάλλον όταν η χώρα για της οποίας την οικονομία μιλάμε έχει την παραγωγική ισχύ και τη θέση στο χάρτη, που έχει η χώρα μας.

Νίκος Κατζούρης

Αναδημοσίευση από τη «Ρήξη» Σεπτεμβρίου…

Advertisements

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s