Ιθαγενείς

Δυο λόγια για τις φετινές φοιτητικές εκλογές…

Σχολιάστε

Στις 19 Μαΐου πραγματοποιήθηκαν οι φοιτητικές εκλογές στα Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. όλης της χώρας. Παρά το γεγονός πως όλο αυτό το διάστημα η ελληνική κοινωνία, είχε να αντιμετωπίσει τις αντιφάσεις της οικονομικής κρίσης, το φοιτητικό κίνημα έμεινε στην πραγματικότητα ανενεργό τόσο στις κινηματικές δράσεις, όσο και στο ιδεολογικό επίπεδο.

Απλούστερα, σε λίγες μόνο σχολές πραγματοποιήθηκαν Γενικές Συνελεύσεις για τα νέα οικονομικά μέτρα ή το ασφαλιστικό, ελάχιστες ήταν οι συζητήσεις για τα αίτια της χρεοκοπίας της χώρας, ενώ καμιά ομάδα δεν προσπάθησε να αναδείξει μορφές και δομές εξόδου από την οικονομική κρίση.

Το φαινόμενο αυτό μπορεί να μας ξενίζει όλους, στην πραγματικότητα ωστόσο, δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο, παρά ακόμα μια αποτύπωση της πολιτικής «αφασίας» που επικρατεί στο «γυάλινο» κόσμο του Πανεπιστημίου. Μια πραγματικότητα που διαμορφώθηκε, άλλοτε μέσα από τις «ψευδο-επαναστάσεις» των αριστεριστών των Βορείων Προαστίων και άλλοτε πάλι μέσα από τους κομματικούς «μηχανισμούς» της μαζικής εξαπάτησης  που επέβαλαν οι καρεκλοκένταυροι αρχισυνδικαλιστές. Εξέλιξη, που ήρθε να ακουμπήσει στην «γενιά της Αμάθειας» και να διαλύσει τα κεκτημένα ιδεολογικών και πολιτικών ανταγωνισμών που διαμορφώθηκαν τα παλαιότερα χρόνια. Με απώτερη συνέπεια, την μαζική αποστασιοποίηση του νεανικού κόσμου από την ενεργή πολιτική ενασχόληση.

Με βάση αυτό το σχήμα είναι σε θέση να ξεκινήσει μια παρουσίαση και προσέγγιση των αποτελεσμάτων των φοιτητικών εκλογών. Η μοναδική παράταξη που σημείωσε άνοδο ήταν η  ΠΑΣΠ, της τάξης του 2,81% (1151 ψήφους), αποτέλεσμα που έχει να κάνει κυρίως με την επανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και των ενδεχόμενων «προνομίων» που φέρνει.  Από την άλλη, η μόνιμη πρώτη δύναμη ΔΑΠ/ΝΔΦΚ, έχασε 3924 ψήφους (-2,72%), δείχνοντας πως οι κραδασμοί της «ακυβερνησίας» του Καραμανλή δεν έχουν κοπάσει και πως ο ανταγωνισμός στα πλαίσια της ΟΝΝΕΔ λειτούργησε διαβρωτικά στο ποσοστό συσπείρωσης των νέων «Νεοδημοκρατών».

Από εκεί και πέρα, εντύπωση προκαλεί η απώλεια 1047 ψήφων για τη Πανσπουδαστική (-0,5%), σε μια στιγμή που το ΚΚΕ απολαμβάνει την κοινωνική αναγνώριση για τη σταθερότητα του στις μορφές πάλης που επιλέγει. Σε καμία των περιπτώσεων όμως στους νεανικούς κύκλους, δεν έχει καταφέρει να «πείσει» σαν οραματικός πολιτικός χώρος, ικανός να εκφράσει τις ανησυχίες των νέων.

Τα πάλαι ποτέ, χαϊδεμένα παιδιά του ΜΕΓΚΑ και του… Αλαβάνου, η Αριστερή Ενότητα και ΕΑΑΚ διατήρησαν μεν τα ποσοστά τους, δείχνοντας όμως πως σε καμία περίπτωση δεν είναι σε θέση να αποτελέσουν με τις τακτικές τους μια αξιόπιστη πολιτική συνιστώσα που θα μπορούσε να εκφράσει τις ενστικτώδεις αντιδράσεις του νεανικού κόσμου. Πτώση των ποσοστών τους, ωστόσο εμφάνισαν και διάφορες ανεξάρτητες ή αυτόνομες ομάδες. Η εξέλιξη αυτή, αποτυπώνει από τη μια μεριά την αδυναμία τέτοιων ομάδων να αφουγκραστούν τις νέες ανησυχίες τμημάτων της νεολαίας. Από την άλλη μεριά καταδεικνύει πως δεν κινήθηκε στα όρια των σχηματισμών αυτών, μια ώριμη κουβέντα για τις νέες αντιθέσεις που γέννησε η υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε σε ένα πρώτο επίπεδο να συμβάλλει στην ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και σε ένα δεύτερο επίπεδο να εκφράσει εκλογικά όλους αυτούς που αναζητούν ιδέες και διεξόδους για την σωτηρία της χώρας.

Για ακόμα μια φορά ωστόσο, τις εντυπώσεις κέρδισε το γενικευμένο ρεύμα αποχής και αδιαφορίας ως προς τις φοιτητικές εκλογές, δείχνοντας πως το μοντέλο ανάπτυξης του φοιτητικού συνδικαλιστικού κινήματος, βρίσκεται στα όρια του, όμοια με τα όρια που βρίσκεται το πολιτικό μας σύστημα. Έτσι ψήφισαν μόλις 87.500 φοιτητές, 4.500 λιγότεροι από πέρυσι, ενώ τα λευκά άγγιξαν τα 1400, την ίδια στιγμή που τα άκυρα έφτασαν τις 3.000.

Η αποστασιοποίηση αυτή αποτυπώθηκε και στις πρώτες Πρυτανικές εκλογές με καθολική συμμετοχή φοιτητών. Είναι χαρακτηριστικό πως στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, από τους 84.687 εγγεγραμμένους ψήφισαν μόλις 9.019. Από την άλλη, παρά τις διακηρύξεις πως με τον τρόπο αυτό θα διαλυθεί ο «κομματισμός» των πρυτανικών εκλογών, είδαμε με προθυμία τις φοιτητικές παρατάξεις να επιτελούν το ρόλο των «κομματαρχών» και να «χρωματίζουν» προκλητικά τους υποψηφίους ή ακόμα και να πλακώνονται για τους Πρυτάνεις (ΠΑΣΠ Θεσσαλονίκης) που υποστήριζαν…

Η κοινή συνισταμένη είναι μία. Πως ο φοιτητικός χώρος βρίσκεται σε μια ιδεολογική συρρίκνωση και σε μια παρατεταμένη κρίση, ως προς τις θεσπισμένες συνδικαλιστικές του δομές. Από τη μεριά μας, είμαστε διατεθειμένοι να συζητήσουμε την πολιτική πραγματικότητα του Πανεπιστημίου, στο Κάμπινγκ των Ιθαγενών, στην Άνω Γατζέα Πηλίου στις 21 με 25 Ιουλίου, ώστε να συμβάλουμε και εμείς στην ιδεολογική και θεσμική του ανασυγκρότηση.

Advertisements

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s