Ιθαγενείς

Σαν μια θεότητα που λύει τον πανικό της και διαστέλλεται ξεσπώντας

1 σχόλιο

«Σαν μια θεότητα που λύει τον πανικό της/

και διαστέλλεται ξεσπώντας»

Όσοι «χαίρονται» για την επικείμενη κατάρρευση της χώρας, διότι τάχα βλέπουν να οικοδομούνται «επαναστατικές συνθήκες» στην Ελλάδα, δεν έχουν διαγνώσει σωστά την υφή της κρίσης που έχει ξεσπάσει –ούτε έχουν καταλάβει τι έχει συμβεί τα τελευταία 40 χρόνια στη χώρα.

Το νέο σύστημα της κυριαρχίας που οικοδομήθηκε σταδιακά μέσα στην μεταπολίτευση, διαφέρει από το παλαιότερο μεταπολεμικό. Είναι «προοδευτικό» γιατί στηρίζεται όχι στην ωμή βία και τον καταναγκασμό, αλλά στην πλατιά συναίνεση των διογκούμενων μεσοστρωμάτων και στην ηγεμονία. Στην δυνατότητα, δηλαδή, των κυρίαρχων τάξεων να επεξεργαστούν ένα μοντέλο που δίνει μια θέση στον (πράσινο) ήλιο και στους «μη προνομιούχους». Γι’ αυτό και αν υπάρχει μια έννοια που χαρακτηρίζει την μεταπολίτευση όσο οτιδήποτε άλλο, και που παίρνει σβάρνα όλους –τους αριστερούς ως κρυφούς και τους δεξιούς ως φτωχούς συγγενείς της εξουσίας– είναι αυτή της συνενοχής.

Αυτό σημαίνει ότι σήμερα, δεν εξαντλείται μόνο η επαρκώς αναλυμένη από τη Ρήξη στις εξωτερικές και τις εσωτερικές τις διαστάσεις παρασιτική στρατηγική των ελληνικών αρχουσών τάξεων. Δεν βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα κλασσικό σχήμα ελλείμματος ηγεμονίας των αρχουσών τάξεων, που τροφοδοτεί ένα κενό κυριαρχίας. Βρισκόμαστε μπροστά στην εξάντληση μιας μορφής νεοελληνικού βίου που αφορά λιγότερο ή περισσότερο σε όλους ή στους περισσότερους. Δεν πέφτουν «αυτοί», για να σηκωθούμε «εμείς», αλλά πέφτουμε όλοι μαζί.

Γι’ αυτό μέχρις στιγμής το σχήμα «αυτό-οργάνωση της κοινωνίας έναντι στην κατάρρευση της εξουσίας» δεν περπατάει: Οι σάπιες κοιλιές των αρχισυνδικαλιστών Παπασπύρου-Παναγόπουλου διώχνουν αντί να φέρνουν κόσμο στις πορείες, και το ΚΚΕ συνεχίζει να πολιτεύεται σαν «χαλασμένο ρολόι που δύο φορές στην διάρκεια της μέρας δείχνει τη σωστή ώρα». Για τους δε εθνομηδενιστές –τόσο της αντιεξουσιαστικής πτέρυγας των Εξαρχείων, όσο και της θεσμικής, του Συνασπισμού Κολωνακίου, Πανεπιστημίων και Υπουργείων, νοιώθουν μάλλον άεργοι αυτοί την εποχή, καθώς και το έργο της αποδόμησης της Ελλάδας ανέλαβαν εσχάτως πολύ πιο επαγγελματίες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Μέρκελ.

Ως εκ τούτου, το κενό δεν θα καλυφθεί σε πρώτη φάση από κινήματα ή ανταγωνιστικά σχέδια εξουσίας αλλά από χάος, συγκρούσεις κι έναν πόλεμο όλων εναντίων όλων. Μπορεί να φαίνεται παρακινδυνευμένο, αλλά εάν ξεσπάσει αυτό που ορισμένοι αποκαλούν «εργατικό Δεκέμβρη», αυτός δεν θα πάρει την μορφή της εξέγερσης των αριστερών παρασιτικών τους ονείρων, αλλά ένα χαοτικό πλιάτσικο λούμπεν και ποινικών, εξαθλιωμένων, μεταναστών, και υστερικών μικροαστών που θα θυμίζει τις ταινίες του Μαντ Μαξ.

Σε σχέση με το κοινωνικό χάος, το σχήμα της «18ης Μπυρμαίρ» του Μάρξ, προέβλεπε ότι σε περίπτωση ισορροπίας των ταξικών δυνάμεων και άρα αδυναμίας περαιτέρω εξέλιξης της πάλης των τάξεων, το κράτος ορθώνεται ως ανεξάρτητη μεταβλητή για να αποκαταστήσει την κοινωνική τάξη. Εδώ, βέβαια αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, διότι το κράτος είναι αλωμένο από την παρασιτική μεταπολιτευτική πρακτική και ο στρατός ολοκληρωτικά απαξιωμένος. Γι’ αυτό και, για άλλη μια φορά, η ανεξάρτητη μεταβλητή, ο παράγοντας της τάξης, θα προκύψει από έξω. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της επίσκεψης Ερντογάν στις 14-15 Μαΐου: Οι νέο-οθωμανοί έρχονται στην Ελλάδα για να μείνουν –και το ίδιο συμβαίνει με τους τοποτηρητές που έχει τοποθετήσει το Βερολίνο και η Ουάσιγκτον.

Μ’ αυτές τις εξελίξεις, η νεοελληνική αφασία της μεταπολίτευσης θα κλείσει τον κύκλο, «σαν μια θεότητα που λύει τον πανικό της/και διαστέλλεται ξεσπώντας», έχοντας ως πρώτη και κύρια καταστροφική συνέπεια η χώρα να γνωρίσει την πρώτη μεταμοντέρνα, πολλαπλή πολιτική και οικονομική της κατοχή.

Μέσα σ’ αυτήν, θα ξεμάθουμε στην αφασία και στο παρασιτιλίκι και θα προσγειωθούμε στις γεωγραφίες και τις πραγματικότητές μας. Θα πάψουμε να είμαστε πλαδαρά ανοϊκά πλάσματα και θα αναγκαστούμε να αγωνιστούμε για την επιβίωσή μας, όπως πάντοτε κάναμε σ’ αυτόν τον τόπο.

Μέχρι τότε, η ενεργοποίηση των αντιστασιακών μας αντανακλαστικών, η οικοδόμηση κοινοτήτων αλληλεγγύης στον μικρόκοσμο της καθημερινότητας, και η διαρκής επιμονή να αντιστεκόμαστε από τους δρόμους και τις πλατείες, όχι για τα επιδόματα, διάολε, αλλά «για μιας ώρας ελεύθερη ζωή», δεν είναι μόνον ο δρόμος της αξιοπρέπειας, αλλά αποτελεί στρατηγική επιβίωσης.

Σκαντζόχοιρος, 30/04/10.

Advertisements

One thought on “Σαν μια θεότητα που λύει τον πανικό της και διαστέλλεται ξεσπώντας

  1. ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ…..ΠΡΟΤΕΙΝΟ ΟΜΩΣ ΕΝΑ ΜΠΛΟΓΚ ΣΕ ΣΤΙΛ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΟΙ WATCH ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΣΚΟΡΠΙΑ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΕΙ Κ ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s