Ιθαγενείς

Αυτοοργάνωση της κοινωνίας και όχι αυτοοργάνωση ενάντια στην κοινωνία

3 Σχόλια

Είναι άλλο πράγμα να αναπτυχθούν μορφές αυτοοργάνωσης της Ελληνικής κοινωνίας, και είναι ξέχωρο πράγμα να αναπτυχθούν μορφές αυτοοργάνωσης μέσα, αλλά ενάντια στην ελληνική κοινωνία. Ενώ το δεύτερο συμβαίνει συχνά, και τροφοδοτείται από ένα κομμάτι των σε κρίση μεσοστρωμάτων της μητρόπολης, εκείνο που βρίσκεται υπό την πολιτιστική ηγεμονία ενός μηδενιστικού ριζοσπαστισμού, το πρώτο διάγει πορεία φθίνουσα μέσα στην μεταπολίτευση. Και εδώ και αρκετά χρόνια τείνει να εξαφανιστεί εντελώς.

Αυτό που θα μπορούσε να προσφέρει εναλλακτικές διεξόδου στην σημερινή κρίση είναι το πρώτο –ενώ βέβαια το δεύτερο αποτελεί έναν από τους επιταχυντές της αποσύνθεσης της χώρας μας. Αν θέλουμε να προκύψει, το πρώτο, πρέπει να αρχίσουμε από τώρα να επεξεργαζόμαστε τα χαρακτηριστικά του. Θαρρώ, πώς μια θεμελιώδης διαφορά θα έγκειται στο γεγονός ότι οι μορφές αυτο-οργάνωσης της κοινωνίας θα συνομιλούν ενεργά με το παρελθόν και την κουλτούρα του λαού και του τόπου, πράγμα αντίθετο με αυτό που κάνουν οι παρούσες μορφές αυτό-οργάνωσης ενάντια στην κοινωνία. Ένα δεύτερο, είναι ότι ένα ρεύμα οργανικής αυτο-οργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας, θα αναδεικνύει όλες τις δυναμικές της φαντασίας και της δημιουργικότητας αυτής της κοινωνίας. Θα είναι δηλαδή εναλλακτικό, σε κλίμακα και έκταση την οποία δεν έχουμε ζήσει στα εγχειρήματα της μεταπολίτευσης, τα οποία στον αντίποδα στόχευαν στην αποδόμηση και την αρνητικότητα.

Σήμερα, βρισκόμαστε σε φάση διερεύνησης αυτών των όρων. Μέχρις στιγμής, έχουμε ήδη εντοπίσει ορισμένες δυναμικές προς αυτή την κατεύθυνση. Όσο οι δυναμικές θα βαθαίνουν μέσα στον κόσμο, και αυτό το ρεύμα θα ενισχύεται, άλλο τόσο θα προχωράει και η αποσαφήνιση των μορφών έκφρασης της αυτο-οργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας. Τώρα, αυτό που έχουμε να κάνουμε εμείς, είναι να εργαστούμε για την εξάπλωση αυτού του ρεύματος, μέσα από πειράματα μικρο-παρεμβάσεων στους μαζικότερους κοινωνικούς χώρους…

Advertisements

3 thoughts on “Αυτοοργάνωση της κοινωνίας και όχι αυτοοργάνωση ενάντια στην κοινωνία

  1. Η αρχική πρόταση του κειμένου είναι μεν η ουσία του θέματος, κρύβει όμως παράλληλα και όλους τους κινδύνους που αναπτύσσονται πολύ «απαλά» στην συνέχεια… Δηλαδή ακόμα κι’ αν η κοινωνία (διότι μόνο αυτή μπορεί να το κάνει) καθορίσει κάποια ομάδα ως αντικοινωνική, βλέπουμε ότι υπάρχει (λόγω των συνθηκών της εποχής) αδυναμία εξοβελισμού της από το σώμα της. Ακόμα, πόσο εύκολο είναι μια αυτοοργανωμένη κίνηση πολιτών να καταλήξει να φαίνεται αντικοινωνική λόγω της προσπάθειας αντίστασής της στις πράγματι αντικοινωνικές ομάδες; Το ρωτάω διότι ξαφνικά όλοι ελέγχονται ως εθνικιστές, ρατσιστές και φασίστες…

    Συμπέρασμα: Η κοινωνία αν θέλει να μείνει κοινωνία, θα πρέπει να έχει ρυθμιστικούς μηχανισμούς. Επειδή η δική μας δεν έχει, άρα δεν είναι πλέον κοινωνία, η αυτοοργάνωση θα οδηγήσει σε δημιουργία αντιμαχόμενων ομάδων που θα διεκδικήσουν την επικράτηση (πιστεύω βίαια με την ευρεία έννοια – όχι κατ’ ανάγκη αιματηρή) και την διαμόρφωση της νέας κοινωνίας πάνω στα δικά τους πρότυπα. Άρα όσοι γουστάρουν Αμερικανική παγκοσμιοποίηση μπορούν από τώρα χωρίς καθυστέρηση να πλαισιώσουν τα antifa, τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες δημοκρατικές ομάδες…. που σκίζονται για την επικράτησή της και μοιράζονται αυτές τις αξίες 🙂 Οι υπόλοιποι καλοδεχούμενοι!

    ΥΓ. 1 Αυτοοργάνωση αλά Χατζάρας: Δημιουργία του Ε.ΛΑ. Σ (εθνικός λαϊκός σχηματισμός) 🙂
    ΥΓ 2. Διαβάστε μια παλιά συνέντευξη του Prigogine στου Καπογιώργη

  2. Αλλού το πηγαίναμε, αλλά κι εσένα αλλού σε πηγαίνει :-).

    Όντως, το πράγμα είναι θολό. Θέλω να πω, ότι τα αποτελέσματα της αυτο-οργάνωσης της κάθε κοινωνίας δεν είναι απαραίτητα καλά. Κι αν όλες οι επιμέρους κοινωνικές ομάδες αυτο-οργανωθούν σε έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων, αυτό τι είναι;; Γενικευμένη αυτοδιεύθυνση;;

    ΤΟ παραπάνω που δημοσιεύσαμε, είναι ένα μικρό κειμενάκι που αφήνει πάρα πολλά κενά. Αυτό που προσπαθεί να καλύψει είναι να δώσει ένα νέο περιεχόμενο στην έννοια του εναλλακτικού.

    Δηλαδή στο συγκεκριμένο κείμενο, όπου βλέπεις αυτό-οργάνωση της κοινωνίας μπορείς να βάλεις «αλληλοβοήθεια». Δηλαδή συλλογικές μορφές, ανταλλακτικές, συνεργατικές κ.ο.κ. για να ξεπεράσουμε όχι μόνον την κρίση, αλλά και τις πρακτικές που μας οδήγησαν στην κρίση.

    Δηλαδή, ένα μέρος της ζωής μας πρέπει να περάσει έξω από τους μηχανισμούς της κατανάλωσης. Ας δώσω ένα παράδειγμα. Αυτό που τα τελευταία χρόνια γινόταν από μεράκι, π.χ. να φτιάχνει ο καθένας το κρασί του, τώρα θα πρέπει να πραγματοποιηθεί σε μαζική κλίμακα από ανάγκη. Δηλαδή, όπου υπάρχει ανοιχτός χώρος, δεν χρειάζεται να τον κάνουμε πάρκινγκ για το αυτοκίνητό μας, αλλά μπορεί να τον κάνουμε αστικό περιβόλι. Το ίδιο ισχύει και για τις ταράτσες μας, τώρα που η τηλεό- θα γίνει ψηφιακή και όλες αυτές οι κεραίες θα πεταχτούν (άσε που ούτως ή άλλως θα πρέπει να κλείσουμε το χαζοκούτι).

    Ή και άλλα. Σήμερα, ένα δημοσίευμα στην ελευθεροτυπία, έλεγε ότι οι Έλληνες άρχισαν να καταναλώνουν λιγότερο γρήγορο φαγητό, και κάνουν λιγότερες εξόδους. Το να τρώμε όλοι μαζί, να ξαναμαζευόμαστε στα σπίτια, ή να πούμε ότι θα φτιάξουμε σε κάθε γειτονιά και από ένα στέκι, όπου θα καλύπτουμε τις ανάγκες μας για διασκέδαση, επικοινωνία και ψυχαγωγία έξω από τις καφετέριες, τα μπαρ και τις ταβέρνες, αυτά είναι λύσεις που θα πρέπει να λειτουργήσουν όχι μόνο ως σωσίβια στη θαλασσοταραχή, αλλά ως μόνιμες διεξόδους.

    Μερικά μόνον από αυτά να γίνουν, το κόστος ζωής του κάθε νοικοκυριού θα μειωθεί αισθητά.

    Τώρα, όσο για τον Άγιο Παντελεήμονα και τέτοιου τύπου ζητήματα που θέτεις, δεν ξέρω. Εκεί είναι πολύ πιο δύσκολα, γιατί όσα έχουν προηγηθεί έχουν διαλύσει τον κοινωνικό ιστό. Κι όμως, τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι ότι αν υπήρχε εκεί ένα στέκι κατοίκων που έβαζε αυτά τα ζητήματα από μια διαφορετική σκοπιά, και διεκδικούσε δηλαδή (αντί να επικεντρώνει στο ζήτημα της παιδικής χαράς και να αντιπαρατίθεται με αυτόν τον τρόπο με τους ξένους), π.χ. να κλείνουν όλα τα μαγαζιά τις Κυριακές, να παρέμβει η υγειονομία και άλλες αρμόδιες υπηρεσίες ενάντια στις μαζικές, παράνομες ενοικιάσεις των σπιτιών, να υπάρξουν μορφές πρόνοιας και μέριμνας για τις ακραίες ανισότητες που υπάρχουν στην περιοχή, να καταπολεμηθεί η εγκληματικότητα κ.ο.κ. τότε αυτού του τύπου η αντιπαράθεση που βλέπουμε εκεί, και που μερικοί βιώνουμε καθημερινά καθώς εκεί μένουμε, δεν θα είχε φτάσει σε τέτοιον βαθμό…

    Δηλαδή, νομίζω, ότι μια εναλλακτική παρέμβαση, που θέτει τα αδιέξοδα (και δεν θα τα αρνείται όπως κάνουν όλοι οι υποστηρικτές λογικών τύπου «ανοιχτά σύνορα») της περιοχής σε μη-ρατσιστική βάση και ταυτόχρονα προωθεί έμπρακτα, εδώ και τώρα, συνεργατικές λογικές για την επίλυση των κύριων προβλημάτων, θα λιγόστευε αισθητά το πρόβλημα…

    Αυτά ως πρώτες σκέψεις…

    • Πράγματι αλλού το πήγαινες εσύ αλλού το πήγα εγώ! 🙂 Και η αιτία είναι ότι εγώ έφτασα δυστυχώς να σκέφτομαι τη Ελλάδα ως Αθήνα ή Θεσσαλονίκη ή Πάτρα (ως χώρα δηλαδή 4-5 μητροπόλεων) όπου πέραν από pot-lack πάρτυ και εν αλλάξ μεταφορές με τα αυτοκίνητα, δεν μπορώ να δώ άλλη αυτοοργάνωση της μορφής που προτείνεις να επιβιώνει με αξιώσεις, δεδομένου ότι τα πράγματα έχουν στηθεί από την κρατική εξουσία έτσι ώστε στην καλύτερη περίπτωση να φτιάχνεις ένα μαγαζί σαν τον «Σπόρο». Ίσως αν υπάρξει λόγω της επερχόμενης πείνας αλά ΔΝΤ αποκέντρωση, από εκεί να δούμε αλλαγές. Πάντως όλα αυτά έχουν μια τάση στρέβλωσης σε εσωστρεφείς συμπεριφορές που τα καθιστά αρχικά μη ελκυστικά στις μάζες. Και θέλει πολλή δουλειά για το ανάποδο. Προσωπικά κάθε προσπάθειά μου σε ατομικό επίπεδο να ανταλλάξω είδος με είδος (πχ. μάθημα με αρνί 😀 ) τελειώνει μετά το πρώτο βήμα που γίνεται πάντα από μένα….

      Ίσως αν η φράση «τί μπορώ να κάνω για σένα ώστε να μου προσφέρεις αυτό ή εκείνο» γίνει κοινός τόπος, να καταφέρουμε να βγάλουμε τις τράπεζες από το σβέρκο μας!

      Στην δικιά μου ερμηνεία επί του κειμένου, να διευκρινίσω ότι δεν περιορίζομαι στο «μεταναστευτικό» και στις κατά ή υπέρ ομάδες. Αν και από κεί θα ξεκινήσει (ήδη άρχισε) ο «ακτιβισμός» της μορφής αυτής. Μιλάω ακόμα για τις ομάδες που επιτίθενται στα σούπερ μάρκετ, στις κινήσεις προστασίας γειτονιάς που είναι ante-portas ακόμα και για τις light ομάδες ποτίσματος των κατοίκων του Κοκκιναρά 🙂 Μιλάω για ομάδες κοινωνικής συναντίληψης έξω από τους παραδοσιακούς κομματικούς μηχανισμούς.

      Όλα αυτά προβλέπω να συγκρούονται με τις δομές αλλά και μεταξύ τους, να καταγγέλονται, αλλά και να ξεφεύγουν ορισμένες φορές από τον αρχικό τους στόχο. Στα παιγνίδια στρατηγικής επιβίωσης όμως η πρόβλεψη είναι ότι η αρχική πολυδιάσπαση και οι αναπόφευκτες συγκρούσεις, σταδιακά (όχι όμως αρκετά σύντομα) ακολουθείται από συνεργαζόμενες ομάδες. Γράφω κειμενάκι πάνω σ’ αυτά και θα σε καταστήσω κοινωνό σύντομα.

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s