Ιθαγενείς

Δεκέμβρης, Ένα χρόνο μετά

2 Σχόλια

Το βράδυ της έκτης Δεκεμβρίου 2008 ο μπάτσος-ράμπο Επαμεινώνδας Κορκονέας δολοφονεί εν ψυχρώ τον δεκαπεντάχρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Κομμάτια της κοινωνίας σαν να περίμεναν κάτι από καιρό για να την βγάλει από την ύπνωση της κατανάλωσης. Με αφορμή την δολοφονία και με ενοποιητικό στοιχείο την αντίδραση στην αστυνομική αυθαιρεσία στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας πλήθος κόσμου με κυρίαρχη τη νεολαία συμμετέχει σε μαζικές κινητοποιήσεις.

Ο κυρίαρχος λόγος όμως ήταν τα συσσωρευμένα αδιέξοδα που βιώνει η ελληνική κοινωνία που είναι κοινωνικά και οικονομικά αφού ζει μέσα στην επισφάλεια σε συνδυασμό με την εντεινόμενη οικονομική κρίση και την ανεργία  και δεν ξέρει ποιο θα είναι το μέλλον της.  Παράλληλα όμως, το αδιέξοδο είναι πολιτισμικό και αξιακό αφού απουσιάζουν τα συλλογικά πρότυπα και αξίες τα οποία θα τον οδηγήσουν να αντισταθεί πραγματικά.

Το ξέσπασμα του Δεκέμβρη όχι μόνο δεν μπόρεσε να δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα προβλήματα, αλλά αποτέλεσε εντέλει μέρος του αδιεξόδου. Κι αυτό γιατί η πολιτική κρίση, ο ατομικισμός και ο μηδενισμός είχε εισχωρήσει και σε όσους κατέβηκαν στους δρόμους. Γι’ αυτό και οδήγησε στον παροξυσμό τον φαύλο κύκλο της βίας, που είχε ήδη ξεκινήσει από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006. Μιας βίας αυτιστικής που αρνείται πεισματικά να μετέχει στην κοινωνική ζωή, γι’ αυτό και πολύ συχνά καταλήγει να καταφέρεται ενάντιά της.

Εντέλει, αυτό που κατάφερε ο ‘Δεκέμβρης’ όμως ήταν να θέσει επιτακτικά ένα κεντρικό ερώτημα σε όλη την ελληνική κοινωνία, τόσο σε αυτούς που ήταν υπέρμαχοι και σε αυτούς που τον αποκήρυξαν: Το πως θα βγούμε από τα αδιέξοδα που βιώνουμε, κομμάτι των οποίων υπήρξε και αυτό ακριβώς το ίδιο το ξέσπασμα; Στην βάση αυτού του ερωτήματος, στην βάση αυτής της αγωνίας ήταν που συμβολικά ο ‘Δεκέμβρης’ έδωσε μια σημαντική ώθηση σε μια ολόκληρη γενιά νέων να αρχίζει να ξυπνάει από τον λήθαργό της, προχωρώντας σε μια σταδιακή, όσο και αντιφατική πολιτικοποίηση. Κι αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα, εάν αναλογιστούμε ότι πριν από μερικά χρόνια, μεταξύ των νέων κυριαρχούσε η φυγή στην Αράχωβα, τη Μύκονο, και το Μπίγκ Μπράδερ.

Από εκεί και πέρα, είναι ευθύνη όλων μας και ιδιαίτερα της νεολαίας, να καταλάβει πως το μέλλον της είναι άμεσα συνδεδεμένο με το μέλλον αυτού του τόπου. Να οργανωθούμε στους κοινωνικούς μας χώρους αλλά και σε κεντρικό επίπεδο, για να συγκροτήσουμε ένα κίνημα αντίστασης και παράλληλα οικοδόμησης. Αντίστασης στην ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης, του νέο-οθωμανισμού και του ντόπιου κεφαλαίου και οικοδόμησης σχέσεων και δομών κοινωνικής αλληλεγγύης που θα εμπεριέχουν έννοιες όπως της κοινότητας, της άμεσης δημοκρατίας, της συλλογικής ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Συγχρόνως βέβαια με την ενασχόληση και ανάπτυξη του πολιτισμού, της τέχνης, της γνώσης αλλά και την ευαισθησία γύρω από τα οικολογικά προβλήματα. Ένα κίνημα που τελικά θα καταφέρει να κάνει την σύνδεση της παράδοσης και των συλλογικών προτύπων αντίστασης (που τόσα έχει αυτός ο τόπος) με τις σύγχρονες ιδέες και λύσεις για να δημιουργήσει το δρόμο που θα μας βγάλει από τα αδιέξοδα που βιώνουμε. Μόνον έτσι, ο χαμός του Α. Γρηγορόπουλου θα έχει δώσει καρπούς για μια καλύτερη ζωή.

Μοϊκανός

Το βράδυ της έκτης Δεκεμβρίου 2008 ο ράμπο Επαμεινώνδας Κορκονέας δολοφονεί εν ψυχρώ τον δεκαπεντάχρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Κομμάτια της κοινωνίας σαν να περίμεναν κάτι από καιρό για να την βγάλει από την ύπνωση της κατανάλωσης. Με αφορμή την δολοφονία και με ενοποιητικό στοιχείο την αντίδραση στην αστυνομική αυθαιρεσία στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας πλήθος κόσμου με κυρίαρχη τη νεολαία συμμετέχει σε μαζικές κινητοποιήσεις.

Ο κυρίαρχος λόγος όμως ήταν τα συσσωρευμένα αδιέξοδα που βιώνει η ελληνική κοινωνία που είναι κοινωνικά και οικονομικά αφού ζει μέσα στην επισφάλεια σε συνδυασμό με την εντεινόμενη οικονομική κρίση και την ανεργία  και δεν ξέρει ποιο θα είναι το μέλλον της.  Παράλληλα όμως, το αδιέξοδο είναι πολιτισμικό και αξιακό αφού απουσιάζουν τα συλλογικά πρότυπα και αξίες τα οποία θα τον οδηγήσουν να αντισταθεί πραγματικά.

Το ξέσπασμα του Δεκέμβρη όχι μόνο δεν μπόρεσε να δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα προβλήματα, αλλά αποτέλεσε εντέλει μέρος του αδιεξόδου. Κι αυτό γιατί η πολιτική κρίση, ο ατομικισμός και ο μηδενισμός είχε εισχωρήσει και σε όσους κατέβηκαν στους δρόμους. Γι’ αυτό και οδήγησε στον παροξυσμό τον φαύλο κύκλο της βίας, που είχε ήδη ξεκινήσει από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006. Μιας βίας αυτιστικής που αρνείται πεισματικά να μετέχει στην κοινωνική ζωή, γι’ αυτό και πολύ συχνά καταλήγει να καταφέρεται ενάντιά της.

Εντέλει, αυτό που κατάφερε ο ‘Δεκέμβρης’ όμως ήταν να θέσει επιτακτικά ένα κεντρικό ερώτημα σε όλη την ελληνική κοινωνία, τόσο σε αυτούς που ήταν υπέρμαχοι και σε αυτούς που τον αποκήρυξαν: Το πως θα βγούμε από τα αδιέξοδα που βιώνουμε, κομμάτι των οποίων υπήρξε και αυτό ακριβώς το ίδιο το ξέσπασμα; Στην βάση αυτού του ερωτήματος, στην βάση αυτής της αγωνίας ήταν που συμβολικά ο ‘Δεκέμβρης’ έδωσε μια σημαντική ώθηση σε μια ολόκληρη γενιά νέων να αρχίζει να ξυπνάει από τον λήθαργό της, προχωρώντας σε μια σταδιακή, όσο και αντιφατική πολιτικοποίηση. Κι αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα, εάν αναλογιστούμε ότι πριν από μερικά χρόνια, μεταξύ των νέων κυριαρχούσε η φυγή στην Αράχωβα, τη Μύκονο, και το Μπίγκ Μπράδερ.

Από εκεί και πέρα, είναι ευθύνη όλων μας και ιδιαίτερα της νεολαίας, να καταλάβει πως το μέλλον της είναι άμεσα συνδεδεμένο με το μέλλον αυτού του τόπου. Να οργανωθούμε στους κοινωνικούς μας χώρους αλλά και σε κεντρικό επίπεδο, για να συγκροτήσουμε ένα κίνημα αντίστασης και παράλληλα οικοδόμησης. Αντίστασης στην ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης, του νέο-οθωμανισμού και του ντόπιου κεφαλαίου και οικοδόμησης σχέσεων και δομών κοινωνικής αλληλεγγύης που θα εμπεριέχουν έννοιες όπως της κοινότητας, της άμεσης δημοκρατίας, της συλλογικής ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Συγχρόνως βέβαια με την ενασχόληση και ανάπτυξη του πολιτισμού, της τέχνης, της γνώσης αλλά και την ευαισθησία γύρω από τα οικολογικά προβλήματα. Ένα κίνημα που τελικά θα καταφέρει να κάνει την σύνδεση της παράδοσης και των συλλογικών προτύπων αντίστασης (που τόσα έχει αυτός ο τόπος) με τις σύγχρονες ιδέες και λύσεις για να δημιουργήσει το δρόμο που θα μας βγάλει από τα αδιέξοδα που βιώνουμε. Μόνον έτσι, ο χαμός του Α. Γρηγορόπουλου θα έχει δώσει καρπούς για μια καλύτερη ζωή.

Advertisements

2 thoughts on “Δεκέμβρης, Ένα χρόνο μετά

  1. Βρίσκω αρκετά ενδιαφέρουσα την ανάλυσή σου. Είναι αλήθεια ότι ο περσινός Δεκέμβρης είχε κάποια θετικά και κάποια αρνητικά σημεία. Α) Θετικά: 1. Αναγνωρίστικε σχεδόν από τους πάντες ότι το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό σύστημα της χώρας περνά κρίση, 2. Διαπιστώθηκε ότι το παρόν κομματο(-σκυλικό) πολιτικό σύστημα φαίνεται ανεπαρκές να αφουγκραστεί τον πόθο της ψυχής των πολιτών και να υπηρετήσει το συμφέρον του λαού, καθώς ένα σημαντικό κομμάτι του λαού και της νεολαίας σκέφτεται πολιτικά, αλλά δεν φάνηκε να εκφράζεται μέσα από τις υφιστάμενες κομματικές δυνάμεις (σχόλιο: αυτό επιβεβαιώνεται και σήμερα με την εκλογή Σαμαρά από τη βάση της ΝΔ παρά τις αντίθετες προβλέψεις – για όσους ξέρουν να διαβάζουν σωστά) , 3. Αποδείχτηκε ότι η νεολαία διατηρεί κριτική σκέψη και δυναμική παρά τα ευχολόγια για το αντίθετο. Β) Αρνητικά: α. Η κυριαρχία του μηδενιστικού πνεύματος (όπως ήδη επισήμανες), β. Η αναγωγή του μέσου στη θέση του σκοπού (επανάσταση μόνο και μόνο για την επανάταση), και εν τέλει γ. Η απουσία οράματος και προτάσεων.
    Τα αποτελέσματα του Δεκέμβη; Πασιφανή: Απαξίωση (τελικά) των κινημάτων της νεολαίας, σύνδεση της νεολαιίστικης ανησυχίας και αντίδρασης με την βία και την εγκληματικότητα και το σποδαιότερο: την απογοήτευση που δίνει η ιδέα ότι σε αυτόν τον τόπο τίποτα δε μπορεί ν΄αλλάξει. Αυτό το τελευταίο ενέτεινε στα λαϊκά στρώματα την απελπησία και εμφύτευσε σ’ αυτά μια αίσθηση μοιρολατρείας, καθώς και δυσπιστίας απέναντι σε νέα κινήματα και νέες πολιτικές δυνάμεις, γεγονός που προκάλεσε την αντανακλαστική «οχύρωση» στα κομματικά χαρακώματα των ξεπερασμένων πια πολιτικών δυνάμεων (βλ. την υπερβολική εκλογική ψευτο-αισιοδοξία ότι το ΠαΣοΚ θα διορθώσει τα πάντα!).
    Πως τοποθετούμαστε απέναντι σ’ όλα ααυτά;
    Ασφαλώς και δε μπορούμε να υποχρεώσουμε κανένα να διαβάσει, να ενημερωθεί, να μην καταπίνει την «νοητική κονσέρβα» που του σερβίρουν, να στραφεί σε πνευματικές και ενελλακτικές μορφές ανάπτυξης της προσωπικότητάς του. Κάτι τέτοιο θα αναιρούσε την έννοια της ελευθερίας (πράγμα που η κατεστημένη αριστερά συχνά το παραβλέπει εις το όνομα της περιφρούρησης των αξιών). Άλλωστε δεν έχει νόημα η υποχρεωτική αρετή (Μπερδιάγιεφ).
    Πρέπει να γινει κατανοητό ότι το παρόν κομματικό σκηνικό αδυνατεί να βγάλει από την κρίση τον τόπο. Όμως, η απαξίωση των παλαιών κομμάτων συγκρότηση νέων πολιτικών δυνάμεων είναι κάτι που ακόμα δεν έχει συνειδητοποιηθεί από την κοιννωνία. Γι’ αυτό πρέπει σε πρώτη φάση να ενθαρρυνθούν οι πολίτες ώστε να γίνουν ενεργοί μέσα από τις υφιστάμμενες πολιτικές δυνάμεις που συμμετέχουν διατυπώνοντας τη γνώμη και τη διαφωνία τους και απαιτώντας να «κατεβεί» το αυτί της νομεκλατούρας του κάθε κόμματος στο πεζοδρόμιο. Σε δεύτερη φάση πρέπει να ενθαρρυνθεί η συγκρότηση ενός ενελλακτικού πόλου που θα συσπειρώσει όλους όσους ανήσυχα επιθυμούν έξοδο από την κρίση και αλλαγή σκηνικού. Προς τον σκοπό αυτό απαιτείται τόσο προσωπική αφύπνιση όσο και συλλογική μέσω δράσεων που απαιτούν να ακούγεται η γνώμη του πολίτη σε ζητήματα τοπικά και οικολογικά (κυρίως – και δεν εννοώ την «πράσινη» ανάπτυξη, αλλά απαίτηση αλλαγής φιλοσοφίας για μια εναλλακτική «απο-ανάπτυξη»), μαθητικά – φοιτητικά – εκπαιδευτικά, εργασιακά κλπ διεκδικώντας όχι μόνο ελεύθερη έκφραση γνώμης, αλλά και συνδιαχείρηση «σκίζοντας’ πια το μπλοκάκι των «λευκών επιταγών» προς την εκάστοτε κυβέρνηση. Βέβαια, θα πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα και το βάρος της προσωπικής ευθύνης που αναλογεί στον καθένα μας, όχι με την έννοια της ενοχής, αλλά με την έννοια του καθήκοντος της ενεργητικής συμμετοχής. Ένα μεγάλο μέρος των συμφορών προερχόταν από την αντίληψη του να περιμένουμε τι μπορεί να κάνει ο άλλος για εμάς και όχι εμείς για τον άλλο. Η προσωπική ευθύνη ξεκινά από την καλοπέραση της Μυκόνου (όπως ανέφερες), για να περάσει μέσα από την αποχαύνωση της tv και της shoping therapy για να καταλήξει στην «κλωνοποίηση» του εαυτού μας με την βιολογικοπνευματική αναπαραγωγή ενός παιδιού κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση δικής μας.
    Και άκουσε κι αυτό για να να καταλάβεις: Μου έλεγε μια συνάδελφος ότι στο σχολείο του γιού της (δηματικό) οι μαμάδες, κάνοντας συναγωνισμό για την πρόοδο των παιδιών τους) προσπαθούν να αποσπάσουν μεγαλύτερους βαθμούς για το «τζιέρι» τους από τον δάσκαλο πηγαίνοντάς του δώρα και…λάδι απ’ το χωριό! Μπορεί λοιπόν το παιδί να μη μάθει γράμματα, αλλά ενστερνίζεται από νωρίς το μάθημα του «λαδώματος» και της αναξιοκρατίας. Και μετά απορείς γιατί ο Δεκέμβρης έπασχε από οράματα!
    Γι αυτό λοιπόν ψηλά τα λάβαρα των «ιθαγενών».

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s