Ιθαγενείς

Αττική, τέλος (ΙΙ)

7 Σχόλια

Σε ό,τι αφορά στο κεφάλαιο, με βάση μια λογική τύπου «δημιουργική καταστροφή», αυτό που συνέβη τις τελευταίες ημέρες την Αττική, είναι ‘αντικειμενικά θετικό’ διότι ξανοίγει δρόμους για νέες επενδύσεις, εκτοξεύει την κατασκευαστική δραστηριότητα κ.ο.κ.

Τούτο όμως θα συμβεί μόνο εν μέρει. Διότι, το οικονομικό κόστος από την επικείμενη ερημοποίηση της Αττικής θα είναι απίστευτο. Βεβαίως, δεν πρόκειται να προσμετρηθεί ποτέ, διότι ο καπιταλισμός έχει τη λογική να «κοινωνικοποιεί» το οικολογικό κόστος –δηλ. να το πασσάρει στην κοινωνία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το κόστος δεν υπάρχει… Και δεν είναι μόνο ‘οικονομικό’. Οι καταστροφές συνέβησαν μόλις προχθές. Αυτό που δέν έχουμε καταλάβει είναι ότι ζήσαμε την μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία της Αττικής, κι ότι πρόκειται για την αρχή του οριστικού της τέλους.

Και δεν πρόκειται για ένα σχήμα λόγου, πομπώδες και στομφώδες, σαν αυτά που διακινούν κάθε μέρα οι έμποροι εντυπώσεων από τηλεοράσεων. Είναι η αλήθεια…

Ας κάνουμε έναν γόνιμο παραλληρισμό. Θα ξέρετε την περίφημη Νήσο του Πάσχα. Κι αν όχι, σίγουρα θα έχετε πετύχει κάπου καμιά φωτογραφία μ’ αυτούς τους πέτρινους «κεφάλες»…

kamena

φώτο από τα καμμένα(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ):
Οι πισίνες είναι τα είδωλα του δικού μας πολιτισμού

Η ιστορία της Νήσου έχει ως εξής: Επρόκειτο κάποτε για μια κατάφυτη νήσο, έναν επίγειο Παράδεισο, που διέθετε και του… πουλιού το γάλα. Κάποια στιγμή, έφτασαν στη Νήσο κάποιοι Πολυνήσιοι και την εποίκησαν. Συμπεριφέρθηκαν όμως με απίστευτη αλαζονεία στους πόρους και την οικολογική ισορροπία του νησιού, νομίζοντας ότι η αφθονία θα είναι αιώνια.

Με το πέρασμα των αιώνων, η πάλαι ποτέ κατάφυτη και εύφορη νήσος κατέληξε να πάσχει από υπερπληθυσμό, από ερήμωση και ξηρασία. Οι κάτοικοι, ανάλωσαν και το τελευταίο δένδρο για να θρέψουν τον άπληστο πολιτισμό τους. Ακόμα και τα λατρευτικά αγάλματα (αυτοί οι «κεφάλες» που βλέπετε στην φωτό) έπαιξαν ιδιαίτερο ρόλο. Κάθε φορά που έφτιαχναν ένα, έκοβαν δεκάδες στρέμματα δάσους για να χρησιμοποιήσουν τους κορμούς των δέντρων και το λάδι από το φοινικόδεντρο, για την μεταφορά των αγαλμάτων στους λατρευτικούς χώρους. Μιλάμε για το πετσοκόψιμο του αιώνα.

Που οδήγησαν όλα αυτά; Μα ασφαλώς, το νησί ερημοποιήθηκε. Ο πληθυσμός δεν μπορούσε να τραφεί, το ‘ριξε στον κανιβαλισμό, προτού αποδεκατιστεί εντελώς.

Όσο για το περιβάλλον, οι πρώτοι δυτικοί που έφτασαν εκεί, βρήκαν μόνον ένα θάμνο και αυτούς τους κεφάλες σύμβολο του άπληστου χαμένου, πολιτισμού…

Εάν από την ιστορία, αγαπητέ αναγνώστη, βγάλεις τους Κεφάλες, τους Πολυνήσιους και την Νήσο του Πάσχα και βάλει τα αυθαίρετα και τα αυτοκίνητα, τους Έλληνες και την Αττική, έχεις μπροστά σου μια αυθεντική ιστορία από το μέλλον αυτού του τόπου…

Για τη Νήσο του Πάσχα βλέπε:

http://www.oikologos.gr/News2005/0212.html

Γενικότερα, για την οικολογική παράμετρο και τις… αυτοκτονικές τάσεις που επιδεικνύουν οι ανθρώπινοι πολιτισμοί, είναι πολύ χρήσιμο βιβλίο το: Jared Diamond, Η κατάρρευση, Εκδόσεις Κάτοπτρο, Αθήνα 2006.

Με τις υγιές μας…

Σκαντζόχοιρος



Σε ό,τι αφορά στο κεφάλαιο, με βάση μια λογική τύπου «δημιουργική καταστροφή», αυτό που συνέβη τις τελευταίες ημέρες την Αττική, είναι ‘αντικειμενικά θετικό’ διότι ξανοίγει δρόμους για νέες επενδύσεις, εκτοξεύει την κατασκευαστική δραστηριότητα κ.ο.κ.

Τούτο όμως θα συμβεί μόνο εν μέρει. Διότι, το οικονομικό κόστος από την επικείμενη ερημοποίηση της Αττικής θα είναι απίστευτο. Βεβαίως, δεν πρόκειται να προσμετρηθεί ποτέ, διότι ο καπιταλισμός έχει τη λογική να «κοινωνικοποιεί» το οικολογικό κόστος –δηλ. να το πασσάρει στην κοινωνία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το κόστος δεν υπάρχει… Και δεν είναι μόνο ‘οικονομικό’. Οι καταστροφές συνέβησαν μόλις προχθές. Αυτό που δέν έχουμε καταλάβει είναι ότι ζήσαμε την μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία της Αττικής, κι ότι πρόκειται για την αρχή του οριστικού της τέλους.

Και δεν πρόκειται για ένα σχήμα λόγου, πομπώδες και στομφώδες, σαν αυτά που διακινούν κάθε μέρα οι έμποροι εντυπώσεων από τηλεοράσεων. Είναι η αλήθεια…

Ας κάνουμε έναν γόνιμο παραλληρισμό. Θα ξέρετε την περίφημη Νήσο του Πάσχα. Κι αν όχι, σίγουρα θα έχετε πετύχει κάπου καμιά φωτογραφία μ’ αυτούς τους πέτρινους «κεφάλες»…

Η ιστορία της Νήσου έχει ως εξής: Επρόκειτο κάποτε για μια κατάφυτη νήσο, έναν επίγειο Παράδεισο, που διέθετε και του… πουλιού το γάλα. Κάποια στιγμή, έφτασαν στη Νήσο κάποιοι Πολυνήσιοι και την εποίκησαν. Συμπεριφέρθηκαν όμως με απίστευτη αλαζονεία στους πόρους και την οικολογική ισορροπία του νησιού, νομίζοντας ότι η αφθονία θα είναι αιώνια.

Με το πέρασμα των αιώνων, η πάλαι ποτέ κατάφυτη και εύφορη νήσος κατέληξε να πάσχει από υπερπληθυσμό, από ερήμωση και ξηρασία. Οι κάτοικοι, ανάλωσαν και το τελευταίο δένδρο για να θρέψουν τον άπληστο πολιτισμό τους. Ακόμα και τα λατρευτικά αγάλματα (αυτοί οι «κεφάλες» που βλέπετε στην φωτό) έπαιξαν ιδιαίτερο ρόλο. Κάθε φορά που έφτιαχναν ένα, έκοβαν δεκάδες στρέμματα δάσους για να χρησιμοποιήσουν τους κορμούς των δέντρων και το λάδι από το φοινικόδεντρο, για την μεταφορά των αγαλμάτων στους λατρευτικούς χώρους. Μιλάμε για το πετσοκόψιμο του αιώνα.

Που οδήγησαν όλα αυτά; Μα ασφαλώς, το νησί ερημοποιήθηκε. Ο πληθυσμός δεν μπορούσε να τραφεί, το ‘ριξε στον κανιβαλισμό, προτού αποδεκατιστεί εντελώς.

Όσο για το περιβάλλον, οι πρώτοι δυτικοί που έφτασαν εκεί, βρήκαν μόνον ένα θάμνο και αυτούς τους κεφάλες σύμβολο του άπληστου χαμένου, πολιτισμού…

Εάν από την ιστορία, αγαπητέ αναγνώστη, βγάλεις τους Κεφάλες, τους Πολυνήσιους και την Νήσο του Πάσχα και βάλει τα αυθαίρετα και τα αυτοκίνητα, τους Έλληνες και την Αττική, έχεις μπροστά σου μια αυθεντική ιστορία από το μέλλον αυτού του τόπου…

Για τη Νήσο του Πάσχα βλέπε:

http://www.oikologos.gr/News2005/0212.html

Γενικότερα, για την οικολογική παράμετρο και τις… αυτοκτονικές τάσεις που επιδεικνύουν οι ανθρώπινοι πολιτισμοί, είναι πολύ χρήσιμο βιβλίο το: Jared Diamond, Η κατάρρευση, Εκδόσεις Κάτοπτρο, Αθήνα 2006.

Με τις υγιές μας…

Σκαντζόχοιρος

Advertisements

7 thoughts on “Αττική, τέλος (ΙΙ)

  1. Τα περί «λαθών» που επαναλαμβάνονται αενάως κουραφέξαλα!
    Το έγκλημα των εμπρησμών έχει τη σκληρή ταξική του διάσταση

  2. Δεν μίλησε κανείς για «λάθη».

    Το ζήτημα είναι συστημικό. Ένα δοσμένο μοντέλο ανάπτυξης κι ο κυρίαρχος τρόπος ζωής είναι αντικειμενικά εχθρικοί ως προς την αναπαραγωγή της φύσης και της ίδιας της κοινωνίας.

    Βεβαίως, υπάρχει και η ταξική διάσταση, δεν την αρνείται κανείς. Αλλά τίθεται διαφορετικά. Π.χ. Μια ορισμένη τάξη έχει επιβάλει στην Ελλάδα πρότυπα αυτοκτονικά. Είναι καταστροφική όχι μόνον «για τον εαυτό της» αλλά και για «ολόκληρη την κοινωνία». Υπ’ αυτήν την έννοια δεν μας «δίνει το σχοινί για να την κρεμάσουμε» αλλά «έχει βάλει στον τορβά το κεφάλι ολονών μας». Από την άλλη, ευθύνες έχουν όλες οι τάξεις, γιατί αποδέχθηκαν τέτοιου τύπου ιδεολογική ηγεμονία..

  3. Με βάση τις αναλογίες με την Νήσο του Πάσχα, έτσι όπως τις εξέθεσες, αναμένω με ενδιαφέρον τη στιγμή του «κανιβαλισμού»… 😈

  4. @Εξαποδώ!
    Έχει ξεκινήσει. Να σου θυμήσω το Σαββοπούλειο: «Μπορεί κανίβαλος ποτέ/ να εκπροσωπήσει τάχα/ όλους τους φίλους τους παλιούς/ που έχει στη στομάχα» 🙂

  5. Παράθεμα: Αττική, τέλος… « Το Μανιτάρι του Βουνού

  6. ΟΙ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ,ΔΥΣΤΥΧΩΣ,ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΗ ΝΕΟΤΕΡΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ ΜΑΣ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ,ΟΜΩΣ,ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ ΤΟΣΑ ΕΤΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΠΙΛΥΕΤΑΙ.ΘΑΡΡΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΠΡΑΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΑ ΚΑΤ’ΟΥΣΙΑΝ,ΘΑΡΡΕΙΣ Η ΑΠΡΑΞΙΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΧΑΛΑΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ,ΘΑΡΡΕΙΣ Η ΚΑΚΙΑ ΜΑΣ Η ΜΟΙΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΕΡΓΙΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΩΝ-ΠΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΑ,ΕΔΩ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΜΕ,Δ Ε Ν ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ-..
    Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΙΤΙΩΝ ΤΟΥ ΕΓΚΑΥΣΤΙΚΟΥ ΔΙΗΝΕΚΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟΣΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΚΑΘ’ΑΥΤΑ ΕΑΝ Δ Ε Ν ΣΥΝΟΔΕΥΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΛΟΓΗ Μ Α Σ ΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΩΣ ΕΝΑ ΥΣΤΑΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΡΑΦΗ ΤΟ ΔΥΣΜΕΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΛΙΜΑ..

  7. Ο κανιβαλισμός στην αθήνα θα ξεκινήσει σύντομα.
    Πόσο νερό έχει ο μαραθώνας;
    Αν εκτρέψουν τα ποτάμια που λένε, θα έχουν αρκετό νερό;
    Θα έχει ενδιαφέρων να δούμε στην αθήνα να ζουν την εποχή της γελοιότητας.
    Θα έχουν δρόμους, ηλ. ρεύμα, γρήγορο ιντερνετ, εμπορικά κέντρα, σουπερ μαρκετ, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, αεροδρόμια, τρένα, κτλ.
    Δεν θα έχουν νερό.

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s