Ιθαγενείς

Εφεύρεση του σιδηροδρόμου

1 σχόλιο

Πισωγύρισμα στο λιθόστρωτο

20081101-Pelion-Railway

Η διαφορά, η οποία, όσο και αν εμφανίζεται βαθμιαία, είναι ουσιαστική, ανάμεσα στα εργαλεία που μπορούν χωρίς πρόβλημα να ικανοποιήσουν τις ανάγκες ή τις επιθυμίες του κόσμου (επιθυμίες από κάτω, «φυσικές», προϊστορικές) και στα εργαλεία που επιβάλλον στους ανθρώπους τον προορισμό που φέρουν εντός τους, είναι μια διαφορά που εξαρτάται από μια άλλη: το εργαλείο θα έχει επινοηθεί από έμπνευση που θα έρθει από τα κάτω, από το χώμα και τη λάσπη, δηλαδή, από τα ποτάμια και τα βουνά, από τις εξεργεμένες μάζες, από τη δίψα και τη πείνα, εν τέλει, από προγενέστερα αιτήματα και δυσκολίες που πρέπει να ξεπεραστούν για να εκπληρωθούν, ή για την παραγωγή του δεν έχει εμφανιστεί μια τέτοια έμπνευση από τα κάτω, αλλά η παραγωγή του ήρθε με την αφηρημένη μίμηση χρήσιμων εφευρέσεων, που σημαίνει μίμηση προγενέστερων επιθυμιών και αναγκών, έτσι το εργαλείο να χρειάζεται, για να επιβληθεί, την ταυτόχρονη κατασκευή των επιθυμιών ή των αναγκών που θα το δικαιολογούν.

Είναι για να το πούμε κάπως χονδρικά, η διαφορά ανάμεσα στο να κάνεις μια τάπα για να βουλώσεις μια τρύπα και στο να κάνεις μια τρύπα για να βάλεις σ’ αυτή τη τάπα. Αυτό ακριβώς ξεχωρίζει την πράξη της εφευρετικότητας από την εφαρμογή της ιδέας. […]

Ο Σιδηρόδρομος, λοιπόν, ήταν μια εφεύρεση αληθινή/ γνήσια, όχι πλέον ως αυτό που είχε προηγηθεί και είχε απαιτηθεί από την ανάπτυξη των σταθμών, των σιδηροδρομικών γραμμών και των βαγονιών, αλλά ως κάτι που η δομή του ήταν μια καινοτομία και μια δημιουργική ανακάλυψη: το στρώμα του χαλικιού, πάνω του οι τραβέρσες, πάνω τους οι σιδηροτροχιές, ένας δρόμος πρακτικώς άφθαρτος από τον χρόνο και την καταπόνηση, με τις στοιχειώδεις φροντίδες μόλις λίγων  φυλάκων, ήταν κάτι αληθινά νέο, κάτι που δεν είχαν ανακαλύψει οι Ρωμαίοι- και που, για να ξεπερνά επιπλέον σε αποτελεσματικότητα και αντοχή τα λιθόστρωτα τους, χαράσσονταν έτσι ώστε να είναι έξω από ταξιδιωτικές διαδρομές, χωρίς καμία σχεδόν ενόχληση για τους κατοίκους των χωριών και των πόλεων.

Συγκρίνετε τον πλακόστρωτο δρόμο με τον αυτοκινητόδρομο, ο οποίος, όσες ανοησίες και αν σας λένε, δεν είναι παρά μια οπισθοδρόμηση προς τον λιθόστρωτο, με όλες τις δυσκολίες του ξαναγεννημένες και επιπλέον πιο εύθραυστος από το λιθόστρωτο των Ρωμαίων και καταδικασμένος να ξαναφτιάχνεται κάθε λίγο και λιγάκι, καθώς φθείρεται από μικρά αυτοκίνητα και φορτηγά.

Συγκρίνετε επίσης το θαύμα της ρυμούλκησης, την αμαξοστοιχία, ικανή να καλύπτει τις πιο τρελές απαιτήσεις σχετικά με ταξίδια ή μεταφορές εμπορευμάτων, με τα απαίσια κομβόι των φορτηγών σε διάφορες βαρετές διαδρομές, ελάχιστα ικανά να δίνουν λύσεις, και με αντίτιμο το τεράστιο κόστος και την εξάντληση των μηχανών τους και άλλα και των εκατοντάδων φορτηγατζήδων, αυτών των άδοξων νυχτερινών ηρώων, για κάτι που ένα εμπορικό τρένο θα αντιμετώπιζε μονομιάς και με τέσσερις μόνον υπαλλήλους.

Ή συγκρίνετε τα δίκτυα των τραμ, που ξηλώθηκαν εδώ και πενήντα περίπου χρόνια επειδή έτσι το θέλησε το κεφάλαιο σε όλες τις ανόητες μεγαλουπόλεις του ανεπτυγμένου κόσμου, με τη νωθρότητα και την ανικανότητα των λεωφορείων, που μουγκρίζουν σαν ανίκανα μαμούθ ανάμεσα στους σηματοδότες (από την ηλιθιότητα και την αρρυθμία των οποίων μας απάλλασσαν τα τραμ) και τα μποτιλιαρίσματα που στην επιδείνωσή τους συμβάλλουν αυτά τα ίδια.

Ή τελικά, συγκρίνετε μεταξύ άλλων την ελευθερία του πολίτη που, καθώς περνάει, ανεβαίνει στο τρένο του, που είναι ολονών (ένα τρένο, φυσικά, ακριβές, άνετο και συχνό όπως μπορούν να είναι όλα τα τρένα, αν δεν έρχονταν να το εμποδίσουν παράξενες επεμβάσεις), και σ’ αυτό απολαμβάνει μια στιγμή από τη θνητή ζωή του όπως οποιαδήποτε άλλη και ίσως λίγο πιο ευχάριστη, συγκρίνετε αυτό με την καταδίκη ενός οδηγού αυτοκινήτου (και, μαζί μ’ αυτόν, όσων τον συνοδεύουν), ο οποίος με πρόσχημα την ατομική του ελευθερία, έχει μετατραπεί σε σοφέρ και μηχανικό, και οι πέντε του αισθήσεις του απασχολούνται διαρκώς από σήματα, διασταυρώσεις, προσπεράσεις, προστριβές, ζώνες και παρκαρίσματα.

Το κείμενο το έχει συντάξει o Agustin Garcia Calvo και είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Πόλη και Αυτοκίνητο» (εκδόσεις Νησίδες).

Αξίζει να διαμαρτυρηθούμε για τις ανατιμήσεις στα εισιτήρια, τις περικοπές των δρομολογίων και την επίμονη στήριξη των «συγκοινωνιακών» πολιτικών ελίτ στις πωλήσεις του Αυτοκινήτου.

Αξίζει να θυμηθούμε άλλωστε  και το κείμενο του Σκαντζόχοιρου:

https://ithageneis.wordpress.com/2008/11/11/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%83%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%81%CF%8C%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF/

Υ.Γ. στη φωτογραφία είναι το Τρενάκι που χρησιμοποιήσαμε  στο Κάμπινγκ μας στην Άνω Γατζέα, για να πάμε στις Μηλιές Πηλίου.

Ντιούη

Advertisements

One thought on “Εφεύρεση του σιδηροδρόμου

  1. Η υπεροχή του σιδηροδρόμου είναι επίσης, μην το παραβλέπουμε, και αισθητική. Μέσο, σταθμός και διαδρομή, αφετηρία και προορισμός τροφοδοτούν εδώ και 200 χρόνια την φαντασία και την τέχνη, όπως κάνει εδώ και χιλιετίες το πλοίο. Τον τελευταίο αιώνα προσετέθη δειλά δειλά και το αεροπλάνο.
    Και το αυτοκίνητο; Με τόσες εκδόσεις και χρήσεις, με τόσες καινοτομίες και τεχνολογικές προόδους αγκομαχάει ακόμη να πάρει μια θέση σε έναν στίχο ή μία παλέτα ή έστω ένα παιδικό όνειρο. Προσωπικά, αποτελέσματα όπως το «πάμε για κανά καφέ, μέσα στο καμπριολέ» δεν με εντυπωσιάζουν…

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s