Ιθαγενείς

Στους βάλτους των φοιτητικών εκλογών

Σχολιάστε

Στις 13 Μαΐου θα πραγματοποιηθούν φέτος οι εκλογές στα πανεπιστήμια. Η περίφημη «γενιά του 16», η γενιά των «Δεκεμβριανών» του 2008 θα προσέλθει (ή θα απέχει) για άλλη μια φορά στις κάλπες. Το αποτέλεσμα από τώρα μοιάζει σχεδόν προδιαγεγραμμένο. Όλοι μιλούν για μειωμένη προσέλευση, ελαφρά πτώση ή ελαφρά άνοδο των δυνάμεων της Αριστεράς, μικρή άνοδο της ΠΑΣΠ –λόγω της συσπείρωσης που δημιουργεί η προοπτική της εξουσίας– και μικρή πτώση της ΔΑΠ, λόγω της γενικότερης κατάπτωσης που έχει καταλάβει τον χώρο της κυβερνώσας Δεξιάς.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Στο πηλίκο, μηδέν: Όπως και στην κεντρική πολιτική σκηνή έτσι κι εδώ, το μεγαλύτερο σκάνδαλο, όπως πολύ εύστοχα γράφει η Μαρία Πολυκάρπου στο άρθρο της, είναι η απουσία οποιασδήποτε μαζικής, ουσιαστικής αμφισβήτησης –κι ας μιλάμε σ’ αυτή την περίπτωση για μια νεολαία που προβλήθηκε ως «η ελπίδα» από την αφρόκρεμα της μιντιακής εξουσίας και τα χαβιαροαριστερά σαλόνια του Κολωνακίου και της Κηφισιάς.

Παρά τις μεγαλοστομίες των αριστερών παρατάξεων –διότι οι υπόλοιπες αποτελούν απλώς πελατειακές συσσωματώσεις παρασιτικά δεμένες με τα δύο μεγάλα κόμματα, ουδεμία ουσιαστική αντίσταση στον νεοφιλελευθερισμό δεν έχει εκδηλωθεί, με αποτέλεσμα κάθε λειτουργία του δημόσιου πανεπιστημίου να έχει ήδη υποταχθεί στις επιταγές του φιλελεύθερου καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι σήμερα η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι μια κιμαδομηχανή που μετατρέπει τη νεολαία σ’ έναν χυλό ημιμαθών καταναλωτών, που συντηρούν το γιγαντιαίο παράσιτο που κατατρώγει απ’ άκρη σ’ άκρη τη χώρα.

Είναι ο θεσμός ο οποίος προσαρμόζει τους φοιτητές στην επικρατούσα αθλιότητα που μας περιτριγυρίζει. Τα πράγματα είναι απλά και για να τα κατανοήσουμε δεν απαιτούνται βαθυστόχαστες αναλύσεις. Η Ελλάδα είναι μια χώρα των γκαρσονιών –άρα εκτός από τους γιατρούς, τους δικηγόρους, τους μηχανικούς και τους κομπιουτεράδες, οι υπόλοιποι πτυχιούχοι είναι επί της ουσίας άχρηστοι. Το πανεπιστήμιο έχει προσαρμοστεί έτσι ώστε να συντηρούνται σε καλό επίπεδο καμιά δεκαριά σχολές, οι οποίες στελεχώνονται από τους γόνους της άρχουσας τάξης και των ανώτερων μεσαίων στρωμάτων. Οι υπόλοιπες βρίσκονται σε άθλια κατάσταση, υπάρχουν σχεδόν μόνο και μόνο για να κλέβονται τα ευρωπαϊκά προγράμματα και να συντηρείται μια κάστα καθηγητών-διανοουμένων που πληρώνονται αδρά, σε σύγκριση με τους εργαζόμενους των 700 ευρώ, για να «εγκαθιστούν», εν είδει σόφτγουερ, την κυρίαρχη ιδεολογία και τεχνική στα κεφάλια των φοιτητών τους.

Αυτή η κατάσταση έχει μεταβάλει άρδην τον ρόλο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Κάποτε, έστω και στρεβλά, αποσπασματικά, λειτουργούσε σχετικοποιώντας τις ταξικές διαιρέσεις. Βοηθούσε στην κοινωνική κινητικότητα, καθώς ο γιος του αγρότη μπορούσε μέσω των σπουδών να αλλάζει την κοινωνική του θέση –και τούτο δεν θα πρέπει να το δούμε στενά σε σχέση μόνο με την τσέπη του, αλλά ταυτόχρονα βελτιώνοντας και το μορφωτικό του επίπεδο. Σήμερα λειτουργεί με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Μέσα από αυτή, τα παιδιά των μηχανικών γίνονται μηχανικοί, των γιατρών, γιατροί και των δικηγόρων, δικηγόροι. Τα ανώτερα μεσαία στρώματα και οι άρχουσες τάξεις ανακυκλώνονται, ενώ οι υπόλοιποι παίρνουν ένα χαρτί που δεν σημαίνει τίποτε, ΟΥΤΕ ότι θα βρουν δουλειά, αλλά ΟΥΤΕ ότι ξέρουν πέντε γράμματα παραπάνω. Κατά τα άλλα, η γνώση κατακερματίζεται σε τεχνικές πληροφορίες και η μόρφωση μετατρέπεται σε εκπαίδευση των φοιτητών στη νεοελληνική ζούγκλα, καθώς εκεί μέσα το μόνο που μαθαίνεις είναι να τρέχεις πίσω από το χρήμα, να πουλάς τον διπλανό σου, να υποτάσσεσαι τους ανώτερους και να υποτάσσεις τους κατώτερους.

Απέναντι σ’ αυτή τη λαίλαπα δεν ορθώνεται καμία εναλλακτική λύση. Το φοιτητικό κίνημα είναι τέκνο αυτής της κοινωνίας και της μοιάζει απελπιστικά: δεν έχει κανέναν αυτόνομο λόγο, κανένα όραμα, δεν ακτινοβολεί καμία ελπίδα και αντιστέκεται με τον ίδιο καταστροφικό τρόπο με τον οποίο επελαύνουν τα δρεπανηφόρα άρματα του ελληνικού παρασιτικού καπιταλισμού. Γι’ αυτό ενίοτε, ανεξαρτήτως προθέσεων, σέρνεται πίσω από τις συντεχνιακές ορέξεις των καθηγητών και τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες των μικρών και των μεγάλων ΣΥΡΙΖΑ που κινούνται στο αριστερό και το αντιεξουσιαστικό φάσμα.

Διαφυγή καμιά. Έτσι, οι φοιτητικές εκλογές είναι ένα γιγαντιαίο θέατρο σκιών. Φαντάζουν ως μια απέραντη έρημος και μόνο σποραδικά, σε κάποιες σχολές, παρουσιάζονται μικρές οάσεις –πραγματικά αυτόνομα και ανεξάρτητα σχήματα που προσπαθούν να αναδείξουν δημιουργικές αντιστάσεις, ή σύλλογοι φοιτητών με μία λογική κοινοτική.

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε έχουμε ανάγκη από νέους «καταστασιακούς» που θα γράψουν ένα νέο κείμενο «για τη μιζέρια των φοιτητικών κύκλων». Κι έχουμε ανάγκη κι από ένα νέο όραμα: Να δούμε πώς η τριτοβάθμια εκπαίδευση μπορεί να μετασχηματιστεί σε λαϊκή υποδομή, ικανή να βοηθά τους ασθενέστερους, να αμβλύνει τις ταξικές ανισότητες και να μάχεται καθημερινά κατά της μορφωτικής τάφρου που καταδικάζει την πλειονότητα της κοινωνίας στον νέο τηλεκαταναλωτικό σκοταδισμό. Να συμβάλει, δηλαδή, στον αγώνα για μια δικαιότερη κοινωνία.

Μέχρι τότε, και πλην των ελάχιστων αυτόνομων και ανεξάρτητων εξαιρέσεων, όπου κι αν πηγαίνει η ψήφος μας, θα συμβάλει λιγότερο ή περισσότερο στην αναπαραγωγή της υφιστάμενης αθλιότητας.

Advertisements

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s