Ιθαγενείς

…Τώρα και στην Αθήνα!

4 Σχόλια

«Πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα αιματηρό επεισόδιο στη Σχολή του ΟΑΕΔ. Για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία 19χρονος σπουδαστής άνοιξε πυρ και στη συνέχεια αυτοπυροβολήθηκε. Νεκρός ο δράστης και δύο τραυματίες, σύμφωνα με το ΕΚΑΒ.«

από το in.gr

« Παρατηρούμε έναν παγκόσμιο χάρτη. Εντοπίζουμε τους πολέμους σε απομακρυσμένες περιοχές, ιδιαίτερα στον Τρίτο Κόσμο. Μιλάμε για υπανάπτυξη, διαφοροποιήσεις στην πολιτιστική ωρίμανση, φονταμενταλισμό. Λέμε στον εαυτό μας ότι αυτή η ακατανόητη σύγκρουση συμβαίνει πολύ μακρυά από εμάς. Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας όταν σκεφτόμαστε ότι είμαστε εν ειρήνη απλώς γιατί μπορούμε ακόμα να αγοράσουμε το ψωμί μας από τον φούρνο χωρίς να χτυπηθούμε από κάποιον ελεύθερο σκοπευτή. Η πραγματικότητα όμως είναι πως ο εμφύλιος πόλεμος έχει ήδη μεταφερθεί στις μητροπόλεις. Οι μετασχηματισμοί είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής στις πόλεις μας, όχι μόνο στη Λίμα και το Γιοχάννεσμπουργκ, τη Βομβάη και το Ρίο, αλλά στο Παρίσι και το Βερολίνο, στο Ντητρόϊτ και το Μπίρμινχαμ, στο Μιλάνο και το Αμβούργο. Οι μαχητές δεν είναι πλέον μόνον τρομοκράτες και μυστικοί πράκτορες, Μαφιόζοι και σκίνχεντς, έμποροι ναρκωτικών και ομάδες θανάτου, νεοναζί και καουμπόηδες των ιδιωτικών αστυνομιών. Ακόμα και κανονικοί πολίτες μεταβάλλονται τη νύχτα σε χούλιγκανς, άρπαγες, καταστροφείς και σήριαλ κίλερς. Και όπως συμβαίνει με τους αφρικανικούς πολέμους οι μαχητές γίνονται όλο και πιο νέοι μέρα με την ημέρα. Ο εμφύλιος πόλεμος δεν είναι κάτι που εισαγάγαμε από το εξωτερικό. Δεν είναι κάποιος ιός τον οποίο αφήσαμε να μας μολύνει. Έρχεται από τα μέσα. Και πάντα αρχίζει με κάποια μειονότητα: αρκεί πιθανώς ένας στους εκατό να το θέλει για να κάνει αδύνατη την ειρηνική συμβίωση. Στις βιομηχανικές χώρες η συντριπτική πλειοψηφία θέλει ακόμα την ειρήνη. Οι εμφύλιοι πόλεμοι δεν προσέβαλαν ακόμα τη μάζα του πληθυσμού, είναι ακόμα μοριακοί. Αλλά, όπως δείχνουν τα γεγονότα του Λος Άντζελες, μπορούν να κλιμακωθούν οποιαδήποτε στιγμή σε διαστάσεις επιδημίας«

Χ.-Μ. Εντσερμπέργκερ, Εμφύλιος Πόλεμος, Οδυσσέας 1994.

Η βία έχει γίνει καθημερινότητα. Τη συναντάς παντού: στα βλέμματα των περαστικών, στο μετρό και το λεωφορείο, στο μποτιλιάρισμα, στη γειτονιά. Μπορεί να είναι συμβολική ή άμεση, μικρής ή μεγάλης έντασης, αλλά είναι εκεί.

Είναι ο τόπος στον οποίο διασταυρώνονται όλες οι αντιφάσεις του σημερινού κόσμου. Από το πιο μικρό, ατομικό επίπεδο, ως το πιο μεγάλο. Από τον ατομικισμό και την εγωκρατία, που διαμορφώνει ανθρώπους-λύκους, έτοιμους να παραβιάσουν το άσυλο του άλλου, μέχρι τις κοινωνικές ανισότητες που εκρήγνυνται, τη φτώχεια και την ακρίβεια, τα σύγχρονα γκέτο και την πολυπολιτισμική αντιπαράθεση, αλλά και την απουσία οποιουδήποτε νοήματος, οράματος στους κόλπους αυτής της κοινωνίας, που καναλιζάρει τη δυσαρέσκεια και την αντίδραση στα καλούπια της καταστροφικής οργής.

Ναι, έχουμε γίνει «Σικάγο» ή, καλύτερα, «Σάο Πάολο», καθώς η έξαρση του εγκλήματος σε όλες του τις κλίμακες, η πολιτική βία, η βίαιη στροφή των καθημερινών συμπεριφορών, προσομοιάζουν καλύτερα σε συνθήκες τριτοκοσμικής μητρόπολης, παρά σ’ εκείνες των μητροπόλεων του ανεπτυγμένου κόσμου.

Τούτο το αποκρουστικό τοπίο είναι προϊόν τριάντα χρόνων «εκσυγχρονισμού», τριάντα χρόνων κατεδάφισης της πνευματικής και της κοινωνικής συνοχής μιας χώρας από «δρεπανηφόρα άρματα» που επέλαυναν υπό τις σημαίες της «υλικής ευημερίας», της «προόδου», του «φιλελευθερισμού» και της «ανάπτυξης». Είναι το τίμημα των δουλοκτητικών σχέσεων, που μας επέτρεψαν να έχουμε το δεύτερο αυτοκίνητο και το εξοχικό. Τίμημα βαρύ, καθώς οι συνθήκες της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, που ουσιαστικά λειτουργεί ως κοινωνία χωρισμένη σε κάστες, με τους απόκληρους ξένους να δουλεύουν και τη συντριπτική πλειοψηφία των λευκών να απολαμβάνουν επισφαλώς ή ασφαλώς τα προϊόντα του θαυμαστού καπιταλιστικού κόσμου πολλαπλασιάζουν τη βία. Κι όχι μόνο λόγω του κοινωνικού αποκλεισμού· κυρίως λόγω της απουσίας του κοινού πολιτιστικού, αξιακού παρονομαστή, ο οποίος και θα έδινε μια πολιτική διέξοδο στην κρίση μέσα από τη δημιουργία κινημάτων κοινωνικής ενσωμάτωσης των αποκλεισμένων. Σήμερα, τούτα φαντάζουν αστεία πράγματα, καθώς δεν καθίσταται δυνατή ούτε η ίδια η επικοινωνία μεταξύ των χωριστών εθνικοτήτων των απόκληρων –πόσο μάλλον η συνύπαρξη. Εξάλλου, τα περισσότερα βίαια επεισόδια στα γκέτο συμβαίνουν μεταξύ τους: Αλβανοί εναντίον Ρώσων, Νιγηριανοί εναντίον Αλβανών, Πακιστανοί εναντίον Κινέζων. Γιατί σήμερα στους δρόμους των μητροπόλεων πραγματοποιείται ένας, χαμηλής εντάσεως, καθημερινός «παγκόσμιος πόλεμος».

Υπό το βάρος τούτης της πραγματικότητας, η πολιτική ατζέντα θα αλλάξει. Τα ζητήματα της τάξης και της ασφάλειας θα τεθούν στο επίκεντρο. Η Άκρα Δεξιά θα εκμεταλλευτεί την αμηχανία ή την αδιαφορία μιας Αριστεράς μεσοαστικής, και θα οικειοποιηθεί τα ζητήματα για να διευρύνει το ακροατήριό της, ένα ακροατήριο κύρια λαϊκό, αφού στη φιλελεύθερη ουτοπία που ζούμε η ασφάλεια είναι ταξικό προνόμιο, εξαγοράζεται μέσω των σεκιουριτάδων και των σιδερόφρακτων πολυτελών κατοικιών: Είναι αυτονόητη για την Εκάλη, τη Δροσιά και το Πανόραμα –κι ένα απατηλό όνειρο για τον Άγιο Παντελεήμονα, το Κορδελιό ή την Αγιά Βαρβάρα.

Σ’ αυτό το πεδίο, η Άκρα Δεξιά θα πλειοδοτήσει ζητώντας να ενταφιάσει τα κοινωνικά και τα πολιτικά δικαιώματα στον βωμό της καταστολής και της αποκατάστασης της τάξης. Το έργο έχει ξαναπαιχτεί. Και πραγματικά υπεύθυνος δεν είναι η πολιτική δύναμη που αξιοποιεί τις περιστάσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τον εαυτό της, αλλά όσοι αδιαφορούν και απορρίπτουν τα «αντιδραστικά αιτήματα», αφήνοντάς της έτσι λαμπρόν πεδίον δόξης.

Σκαντζόχοιρος



Advertisements

4 thoughts on “…Τώρα και στην Αθήνα!

  1. Άψογο κείμενο. Στην καρδιά του προβλήματος.

  2. Και τις επιθέσεις στις εκλησίίες που τις βάζεις.;; Mετά τις απόπειρες βομβιστικών επιθέσεων σε εκκλησίες σε Αθήνα, Πειραιά και Θεσσαλονίκη που ακολούθησε το άνανδρο λιντσάρισμα των ομοφυλοφύλων στα Εξάρχεια, αποδεικνύεται ότι το ένοπλο μπάχαλο δεν είναι πια απλά φαιδρά επικίνδυνο, είναι βαρβαρικά επικίνδυνο, εχθρός του λαού, και άξιο σκληρής απάντησης. Λοστάρι και ξύλο στους ανεγκέφαλους βαρβάρους στην επόμενη διαδήλωση που θα εμφανιστούν. Αλυσίδες να μην μπρορούν να διεισδύσουν σε καμία εργατική, φοιτητική, μεταναστευτική, ή οποιαδήποτε προλεταριακή διαδήλωση. Καμία ανοχή ούτε από την Αριστερά, ούτε από την Αναρχία!

  3. Που να τις βάλω;

    Το ότι πηγαίνουν στις εκκλησίες κι όχι –ας πούμε– στο Μέγαρο Μουσικής, είναι ενδεικτικό των προσανατολισμών που έχουν πάρει. Κοινώς, εξελίσσονται σε μείζονα αντιλαϊκή δύναμη.

    Από εκεί και πέρα, σήμερα, δεν θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβεις ότι σ’ αυτή τη χώρα μηδενιστές είναι οι κεφαλαιοκράτες και οι κρατούντες. Εσύ, αν θέλεις ν’ αντισταθείς, να είσαι πραγματικά ανταγωνιστικός, πρέπει να αναπτύξεις μια λογική οικοδόμησης και όχι μια λογική καταστροφής.

    Όσο για το συγκεκριμένο, ο Ντεμπόρ είχε πει πριν από 40βάλε χρόνια «Καψτε τις εκκλησίες». Μετά, στη δεκαετία του 1980, στα τελευταία του είπε: «Συγνώμη, έκανα λάθος. Το κεφάλαιο καίει τις εκκλησίες- όχι εμείς».

    Κατά τα άλλα, δεν νομίζω να υφίσταται χώρος ούτε διάθεση για διάλογο πάνω σε τέτοια θέματα με κάποιους χώρους.

  4. πραγματικά υπεύθυνος δεν είναι η πολιτική δύναμη που αξιοποιεί τις περιστάσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τον εαυτό της, αλλά όσοι αδιαφορούν και απορρίπτουν τα «αντιδραστικά αιτήματα», αφήνοντάς της έτσι λαμπρόν πεδίον δόξης.

    Μου αρκεί !

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s