Ιθαγενείς

10 χρόνια μετά — και τούτη την άνοιξη ραγιάδες

Σχολιάστε

Φωτό: 1999. Ο πολύς Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ
σε «επαναστατικό ενσταντανέ» με οπλαρχηγούς του UCK

Δέκα χρόνια έχουν περάσει από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία και για τα ελληνικά ΜΜΕ είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. H ενορχηστρωμένη αποσιώπηση των ελληνικών ΜΜΕ εντάσσεται βεβαίως στη συνωμοσία της σιωπής που περιβάλλει οποιοδήποτε μείζον ζήτημα καθορίζει το μέλλον των Βαλκανίων.


Δέκα χρόνια, με την απόσταση των οποίων μπορούμε να δούμε ότι τα γεράκια του ΝΑΤΟ, σε συνεργασία με τους αριστερούς και δεξιούς ιεραπόστολους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έκαναν καλά, πολύ καλά τη δουλειά τους. Διότι η περιοχή κατρακυλάει με ταχύτητα προς συνθήκες που ομοιάζουν μ’ αυτές που επικρατούσαν εδώ κατά τον 19ο αιώνα: Γιατί σήμερα τα Βαλκάνια είναι μια ημι-αποικία, όπου κυριαρχεί η οικονομική δυναμική και η πολιτική πυγμή της νεο-οθωμανικής Τουρκίας, τα προτεκτοράτα των Σκοπίων και του Κοσόβου, οι μεγάλες αμερικανικές βάσεις, το μακρύ ευρωπαϊκό χέρι, που μέσω της Ε.Ε. και των προγραμμάτων αναμόρφωσης και ανοικοδόμησης ελέγχει τα κράτη της περιοχής. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία, τα κεκτημένα που με δάκρυα και αίμα κατέκτησαν οι βαλκανικοί λαοί μετά από δεκαετίες εθνικοαπελευθερωτικών πολέμων, τείνουν καίρια να υπονομευθούν.


Όλα αυτά δεν μπορούσαν να είχαν συμβεί αν δεν διαλυόταν η Γιουγκοσλαβία και, επίσης, αν δεν γονάτιζε πρώτα η Σερβία, η μόνη χώρα που διέθετε τα παραγωγικά και τα δημογραφικά μεγέθη ώστε να μπορέσει να διαμορφώσει μια αυτόνομη βαλκανική πολιτική. μια πολιτική που θα ακύρωνε τα σχέδια της Νέας Τάξης Πραγμάτων για τα υποδουλωμένα Βαλκάνια του 21ου αιώνα. Αυτήν ακριβώς κατάφεραν να ενταφιάσουν οι νατοϊκοί βομβαρδισμοί εκείνη τη μαρτυρική άνοιξη του 1999.


Πέρα, όμως, από τους άμεσους γεωπολιτικούς στόχους, οι βομβαρδισμοί στη Σερβία λειτούργησαν και ως ένα εργαστήρι παραγωγής της διεθνούς αυτοκρατορικής πολιτικής, η οποία μέχρι σήμερα ορίζει τον πλανήτη υπό τα σκήπτρα της. Διότι τότε ήταν που δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά, σε τόσο μεγάλη κλίμακα, τα ιδεολογήματα των «ανθρωπιστικών πολέμων», των «ατομικών δικαιωμάτων» και της «πολυπολιτισμικότητας». Υπό αυτή την έννοια, η Σερβία ήταν ο προάγγελος του Ιράκ και του Αφγανιστάν, ενώ η κλιντονική διακυβέρνηση σαφέστατα προετοίμασε το ιδεολογικο-πολιτικό έδαφος για την «Αμερική του 21ου αιώνα» του Μπους και των νεοσυντηρητικών γερακιών. Και τότε, το πείραμα στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, αν σκεφτούμε ότι η παγκόσμια κοινή γνώμη, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, αποδέχθηκε την προπαγάνδα που συστηματικά ασκούσαν οι φιλελεύθεροι και οι αριστεροί «εκσυγχρονιστές» διανοούμενοι περί δικαιωμάτων και «δίκαιου πολέμου», υποστηρίζοντας τους βομβαρδισμούς. Γιατί, απ’ όλη την Ευρώπη, μόνο η Ελλάδα γνώρισε ένα παλλαϊκό αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στον πόλεμο που κήρυξε το ΝΑΤΟ. ένα κίνημα πρωτοπόρο, μιας και από πολύ νωρίς είχε συλλάβει το πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι χρειάστηκαν άλλα 4 χρόνια, για να φτάσουμε στο 2003 και την εισβολή στο Ιράκ, προκειμένου να κατανοήσουν τις σύγχρονες αποικιακές μεθόδους που βρίσκονται πίσω από τους «ανθρωπιστικούς πολέμους». Τότε, ακόμα και η ευρωπαϊκή άκρα Αριστερά ήταν διχασμένη, όχι μεταξύ αυτών που ήταν υπέρ και κατά των βομβαρδισμών, αλλά μεταξύ αυτών που ήταν αναφανδόν υπέρ και άλλων που ήθελαν να τηρήσουν στάση ίσων αποστάσεων και… διπλής καταδίκης του θύτη και του θύματος.


Βέβαια, εκείνοι που πλήρωσαν αυτή την «καθυστέρηση» της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης –στην άκρη της οποίας πάντοτε επιβιώνει και ολίγος παραδοσιακός αντισλαβικός ρατσισμός των Δυτικοευρωπαίων– είναι οι ίδιοι οι Σέρβοι, που προσπαθούν ακόμη να συνέλθουν από τις συνέπειες του πολέμου.


Κατά τα άλλα, όλοι εκείνοι οι «αντιεξουσιαστές», οι σικάτοι ανανεωτές πανεπιστημιακοί και οι πασόκοι εκσυγχρονιστές, οι οποίοι εξεγείρονταν ενάντια στον «βδελυρό εθνικισμό των Σέρβων» και έβλεπαν, στο ίδιο μήκος κύματος με τον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ και τους λοιπούς επιτελείς του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, τον «συγκινητικό αγώνα» των Αλβανών Κοσοβάρων, θα πρέπει κάποτε να βρεθούν έναντι των ευθυνών τους: για το ότι άμεσα ή έμμεσα στήριξαν ιδεολογικά τη διαδικασία της νέας υποδούλωσης των Βαλκανίων, αποστρέφοντας μάλιστα το βλέμμα –αυτοί οι δήθεν πολέμιοι των γενοκτονιών– από τη γενοκτονία των Σέρβων του Κοσόβου που ακολούθησε.

Γύρω απ’ όλα αυτά έχει στηθεί μια εκστρατεία λήθης, ιδιαίτερα στη χώρα μας. Και τούτο είναι απολύτως λογικό. Διότι όποιος θυμάται, όποιος τα στοχάζεται όλα αυτά, δεν παύει να ξεχνάει πως τότε και τώρα, 10 χρόνια μετά, παραμένουμε και τούτη την άνοιξη ραγιάδες.

Advertisements

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s