Ιθαγενείς

Οι στόχοι μιας συκοφαντικής εμμονής

2 Σχόλια

…Γιατί αυτοί έχουν τις μεγάλες εφημερίδες –εμείς τα ιστολόγια!!!

Οι στόχοι μιας συκοφαντικής εμμονής

Του Γιώργου Ρακκά

Μάλλον οι συντελεστές του Ιού της Κυριακής πιστεύουν ότι οι αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας είναι ηλίθιοι. Και ως τέτοιους τους αντιμετωπίζουν. Ειδάλλως δεν θα τσουβάλιαζαν στο φύλλο της Κυριακής 01/02/09 δύο εντελώς διαφορετικές απόψεις, συνεχίζοντας την εφεύρεσή τους περί ενός «εθνικού χώρου» που ξεκινάει από την Άκρα Δεξιά και καταλήγει στο… Άρδην και τη Ρήξη.

Διότι άλλο είναι να καταγγέλλεις από τη σκοπιά του αυταρχισμού και της καταστολής το ξέσπασμα που προκάλεσε η δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου, κι άλλο να υποστηρίζεις ότι τα χαρακτηριστικά αυτού του ξεσπάσματος διαμορφώνουν μια σειρά αδιεξόδων, επικίνδυνα τόσο για όποιους επιθυμούν να ακολουθήσουν την «πολιτική των δρόμων», όσο και για το ευρύτερο κλίμα της ελληνικής κοινωνίας. Διότι και οι περισσότεροι που κατέβηκαν στους δρόμους εκείνες τις ημέρες, σιωπηρά το παραδέχονται: Η αποϊδεολογικοποίηση και ο μηδενισμός ήταν οι κρίσιμοι παράγοντες που έθεσαν το όριο της συγκεκριμένης κινητοποίησης στη σπασμένη βιτρίνα. Και, παραπέρα, αυτά τα χαρακτηριστικά προέκυψαν γιατί ακριβώς ζούμε σε μια κοινωνία που δεν μπορεί να παραγάγει διεξόδους, όραμα, προτάσεις… έστω και σε επίπεδο κινηματικό.

Από αυτό το σημείο κι έπειτα, ένα άλαλο ξέσπασμα γίνεται πολύ εύκολα βορά στα χέρια της κοινωνίας του θεάματος, αλλά και στους ειδικούς της εξουσιαστικής κατασκευής συνειδήσεων (διάβαζε ΜΜΕ, από τα μεγάλα τηλεοπτικά συγκροτήματα μέχρι τον… «Ιό της Κυριακής»…), ώστε να ετεροκαθορίσουν το περιεχόμενό του αποδίδοντάς του ό,τι εκείνοι επιθυμούν. Κάπως έτσι, μια κινητοποίηση που είχε ως κύριο στόχο τους κατασταλτικούς μηχανισμούς βλέπουμε να προβάλλεται ως ένα αντικυβερνητικό ξέσπασμα, μόνο και μόνο για να βγει ο «Γιώργος» (ενώ, απ’ όσα ξέρω και αν δεν με απατάει η μνήμη μου, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί παραμένουν οι ίδιοι, τόσο με πράσινους όσο και με μπλε κυβερνήτες). Κάπως έτσι, η δίκαιη οργή των νεολαίων για τη δολοφονία του νεαρού παιδιού, αλλά και ένα ξέσπασμα έναντι της γενικευμένης ανασφάλειας που τους περιμένει στη γωνία, συμψηφίστηκε στην πράξη με το καμένο κέντρο της Αθήνας, ώστε την επαύριο να επιστρέψουμε στη νομιμότητα με μια καταρρέουσα κυβέρνηση και μια αξιωματική αντιπολίτευση σε σύνδρομο στέρησης εξουσίας.

Μια επαύριο στην οποία το επίπεδο της σύγκρουσης με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, ακριβώς επειδή εξαρχής ήταν οραματικά ορφανό, κατέληξε δυστυχώς στο να αποξενώσει ευρύτατα κομμάτια της κοινωνίας, να τα εγκλωβίσει σε μία πόλωση μεταξύ των ολοένα και πιο επιθετικών «φρουρών της τάξης» και των «φρουρών της αταξίας», προκαλώντας εντέλει την ανασφάλεια και ενισχύοντας τα συντηρητικά αντανακλαστικά. Μια ματιά στις δημοσκοπήσεις μπορεί να πείσει και τον πιο κακόπιστο για του λόγου το αληθές.
Τούτα όμως έχουν μικρή σημασία. Διότι εμείς, σε αντίθεση με τον «Ιό», δεν πιστεύουμε ότι οι αναγνώστες της εφημερίδας είναι ηλίθιοι. Και ξέρουμε ότι όποιοι ανατρέξουν στα κείμενα του περιοδικού και της εφημερίδας, καταλαβαίνουν το πώς, τι και γιατί το λέμε. Αντίθετα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γιατί ο «Ιός» έχει επιδοθεί σε μια λυσσαλέα εκστρατεία κατασυκοφάντησης του Άρδην και της Ρήξης, η οποία διαρκεί πάνω από μία 15ετία.

Και, προφανώς, δεν μιλάμε για τα ψυχολογικά κίνητρα και τις εμμονές, οι οποίες ενδιαφέρουν πολύ τους ψυχαναλυτές – καθόλου όμως όλους εμάς τους υπόλοιπους. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι να αναλύσουμε τις ιδεολογικές και τις πολιτικές προεκτάσεις της ιδιαίτερης προτίμησης που επιδεικνύει ο «Ιός» στον χώρο του Άρδην και της Ρήξης.

Ο Ιανός της παγκοσμιοποίησης

Ο παγκόσμιος φιλελεύθερος καπιταλισμός ασκεί την κυριαρχία του, ιδιαίτερα στη Δύση, μέσω ενός ιανόμορφου πολιτικού σχήματος. Από το 1989 κι έπειτα, η κυριαρχία έχει διαμοιραστεί στα δύο, εφαρμόζοντας έναν ιδιότυπο εξουσιαστικό καταμερισμό. Από τη μία έχουμε τη σκληρή επιχειρηματική Δεξιά, αμιγώς νεοφιλελεύθερη, η οποία εδράζεται στα ανώτερα κλιμάκια των πολυεθνικών, τα χρηματιστήρια και τις επιχειρήσεις. Από την άλλη έχουμε την κοσμοπολίτικη Αριστερά, η οποία έχει αναλάβει το δύσκολο κομμάτι της «κατασκευής συναινέσεων» στις επιλογές της παγκοσμιοποίησης – κι άρα εδράζεται κυρίως στους ιδεολογικούς μηχανισμούς: τα κανάλια, τα πανεπιστήμια και τις εφημερίδες. Δεξιά κι αριστερά, λοιπόν, τα αφεντικά είναι ίδια, κι εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό – είτε μιλάμε για τα δεξιά αφεντικά στη δουλειά μας, είτε για τα αριστερά αφεντικά του μυαλού μας.

Ρόλος της Δεξιάς είναι να προωθεί –χθες επιτυχημένα, σήμερα λιγότερο–, όπου γης, τον αμείλικτο νόμο της αγοράς, είτε μιλάμε περί ιδιωτικοποιήσεων του δημόσιου τομέα, είτε για τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα, τη λεηλασία των πόρων και την εκμετάλλευση των εργατικών χεριών της περιφέρειας κ.ο.κ. Και, βεβαίως, ύψιστο επιχείρημα εναντίον όσων αντιδρούν είναι η συκοφαντία: «κρατικιστές», «νοσταλγοί της Σοβιετίας», «γραφειοκράτες», «λαϊκιστές» και, πάνω απ’ όλα, «οπισθοδρομικοί».

Παράλληλα, η «Αριστερά», ως μια πιο «ιντελεκτουέλ» δύναμη, έχει αναλάβει πιο πολύπλοκο έργο: την καταρράκωση των εθνικών και κοινωνικών ταυτοτήτων και παραδόσεων των λαών, με την παράλληλη προώθηση όλων εκείνων των ιδεολογημάτων που συγκροτούν τα θεμέλια της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης Πραγμάτων: τον δυτικοκεντρισμό, τον κοσμοπολιτισμό, τον πολυπολιτισμό, τα ατομικά δικαιώματα, τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Κι εδώ οι άμυνες ενάντια σ’ όσους αντιδρούν είναι παρόμοιες μ’ αυτές των δεξιών. Διότι τους καταγγέλλουν συλλήβδην ως «λαϊκιστές», «οπισθοδρομικούς σκοταδιστές» ή «εθνικιστές».

Και τους τσουβαλιάζουν όλους, από τον υποδιοικητή Μάρκος, που κραδαίνει τη μεξικανική σημαία, τους «υπερπατριώτες» Τσάβες και Μοράλες, τους «σκοταδιστές» Παλαιστίνιους αγωνιστές. Και, βέβαια, προπάντων, όσους Κύπριους Έλληνες και όσους Ελλαδίτες επιμένουν να απορρίπτουν την «προσέγγιση» και τη «διαβούλευση» με τον κατακτητή, επιλέγοντας ν’ ακούν όχι τις εξωραϊστικές φωνές των κ.κ. Λιάκου και Ρεπούση, αλλά την κυνική ομολογία του Τούρκου ηθοποιού και των άλλων που ακολούθησαν, για τις μαζικές σφαγές του 1974!
Και για να έχει κανείς μια πιο σαφή εικόνα για τον ρόλο της αριστερής πτέρυγας της σύγχρονης κυριαρχίας, δεν έχει παρά να… ανατρέξει στο αρχείο του «Ιού της Κυριακής» στο διαδίκτυο. Γιατί, τι άλλο έκανε τόσα χρόνια ο «Ιός» πέρα από το να παρέχει, σε τελευταία ανάλυση, ιδεολογικό άλλοθι στην παγκόσμια κυριαρχία και τους ντόπιους εκφραστές της;

Όταν πέφτανε βόμβες στη Σερβία, ο «Ιός» μιλούσε για τον φασίστα Μιλόσεβιτς. Ομοίως, όταν οι Ισραηλινοί δολοφονούσαν παιδιά, τα τζιμάνια του «Ιού» είχαν αφιέρωμα στον… «ελληνικό αντισημιτισμό». Κι όταν οι παχυλές τσέπες των Ελλήνων επιχειρηματιών, η πρεσβεία και τα πολιτικά τζάκια ζήτησαν «ελληνοτουρκική φιλία» με το γειτονικό φασιστικό και επεκτατικό κράτος και –συνακόλουθα– προώθησαν το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, πάλι ο «Ιός» προσέφερε ύψιστες υπηρεσίες. Σ’ αυτό το πεδίο δε, τόσες, ώστε ο Τ. Κωστόπουλος –μέλος της συγγραφικής ομάδας και κύριος συγγραφέας των «μαργαριταριών» περί Άρδην και Ρήξης– συνεργάστηκε με την τουρκική Σαμπάχ σε ένα άρθρο που αμφισβητούσε τη… γενοκτονία των Ποντίων (!).

Τούτη η «αριστερή πτέρυγα», τώρα, έχει ανάγκη την ύπαρξη της Άκρας Δεξιάς, ενώ μάλιστα δεν διστάζει να την προβάλλει και να την προωθεί για δύο κυρίως λόγους: επειδή τη χρησιμοποιούν ως ιδεολογικό σκιάχτρο, δαιμονοποιώντας κάθε άποψη που τους αντιστρατεύεται, και επειδή τη θεωρούν εύκολο αντίπαλο (διότι είναι σαφές ότι ιδεοληψίες όπως αυτές του «Ιού» μπορούν να σταθούν μόνο έναντι των αντίστοιχων του Λιακόπουλου, του Άδωνη και των λοιπών).

Συνεπώς, κι έπειτα απ’ όλα αυτά, όταν οι εν λόγω κύριοι «το παίζουν» διδάκτορες της «αριστερής πολιτικής ορθότητας», απλούστατα μας κοροϊδεύουν. Διότι εκείνο το οποίο αντιπροσωπεύουν δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από μια καθ’ όλα επίσημη αστυνομία συνειδήσεων. Τι μένει στο πηλίκο, επομένως; Περσινά ξινά σταφύλια ή, αλλιώς, το μονότονο προπαγανδιστικό γαϊτανάκι της «αριστερής πτέρυγας».

Μόνο που, όσο η «δεξιά πτέρυγα» τα έχει βρει μπαστούνια με την οικονομική κρίση, άλλο τόσο οι αγώνες των λατινοαμερικανικών λαών, ο άθλος του παλαιστινιακού Δαυίδ, το ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων στο Σχέδιο Ανάν, η λαϊκή απόρριψη του βιβλίου της Ιστορίας και τόσα άλλα έχουν οδηγήσει σε ανυποληψία και την «αριστερή πτέρυγα». Γι’ αυτό και το «μοντάζ» του Τ. Κωστόπουλου και των συνεργατών του, αυτή τη φορά εκτός από υβριστικό και συκοφαντικό, ήταν άτσαλο και κακότεχνο.

Όλα τα κείμενα του τετρασέλιδου αφιερώματος της Ρήξης, που κυκλοφορεί σήμερα (7-2-09), βρίσκονται και ηλεκτρονικά στο: www.ardin.gr/page/archive.php?magazine=TEXTS

Advertisements

2 thoughts on “Οι στόχοι μιας συκοφαντικής εμμονής

  1. Πάρα πολύ καλό άρθρο, μπράβο !

  2. ‘….διότι είναι σαφές ότι ιδεοληψίες όπως αυτές του «Ιού» μπορούν να σταθούν μόνο έναντι των αντίστοιχων του Λιακόπουλου, του Άδωνη και των λοιπών…»
    Θα διαφωνήσω.
    Τό άρθρο είναι συναισθηματικό. Αντιλαμβάνομαι πως είναι όταν κατηγορούνται οι θέσεις σου.Αλλά ο ΙΟΣ, επειδή διαβάζω πολλούς ΙΟΥΣ, δεν στρέφεται μόνο κατά λχ. των Χρυσαβγιτών ώστε χωρίς αυτούς ο ΙΟΣ να μήν έχει ανάγκη υπάρξεως.
    Το επιχείρημα πέφτει ξώφαλτσα.Ο ΙΟΣ έχει γραψει λ.χ για οικειοποίηση περιουσιών Τουρκομουσουλμάνων θράκης από επίσημη δεξιοεθνικιστική Ελληνική πολιτική, από το λχ. το ποιοί άρχισαν το Αντάρτικο στα 1941 στη Δυτ. Μακεδονία, προσβάλλοντας ολόκληρη την Εθνικιστοκεντρική αντίληψη περί εθνικής αντίστασης και περί Σλαβομακεδονικού, έχει γράψει για τις διώξεις και διαρπαγές στο Σαραντάπορο, Σόροβιτς-1912, για γηπεδάκια γκόλφ και καταστροφή ελληνικής πολιτικής υδατικής διαχείρισης κτλ.για Μειονότητες, για το πώς χειρίστηκαν τις Νέες Χώρες οι Επίσημοι της Παλαιάς Χώρας (1912-1930-…) για το Μακεδονικό και Σκοπιαννό, για πλείστα ζητήματα .Άν σε πολλά υπό σοβαρή συζήτηση – αντιμαχία Ιστορικά ζητήματα- »άταφους νεκρούς »των επίσημων ελληνικών πάγιων εθνοκεντρικών Θέσεων, υπέρτατοι υπερασπιστές βγαίνουν στο πεζοδρόμιο κι είναι οι Χρυσαβγίτες, ( όπως παλιά στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ λχ η προΦασιστική Εθν.ΕνωσιςΕλλάς,) σαφώς και δεν είναι η Ακροδεξιά ο …πολος ύπαρξης του ΙΟΥ. Αιτιολογώ λοιπόν το αστήρικτο του επιχειρήματος του συντάκτη . Το να γράφεις ένα αμυντικό λίβελλο, υπερασπιζόμενος την τακτική σου, δεν σημαίνει ότι δεν αποτελεί ο τελευταίος »συναισθηαματική» δημοσιογραφία κι όχι Ιστορικά τεκμηριωμένες απόψεις. ΟΙοσδήποτε πρέπει να έχει το απόλυτο δικαίωμα να διαβάζει- κάθε άρθρο από κάθε προέλευση. Καί να μήν εντάσσεται σε ιδεολογικές στρούγγες.
    Γιά παράδειγμα, στο είναι αλήθεια πολύ καλά τεκμηριωμένο άρθρο περί ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΥ αναφέρεται μεταξύ άλλων (περίπου) :
    …» Συγκρότηση αντιπαράταξης Χριστιανικών Ορθοδόξων εθνών για άμυνα κατά του Τουρκικού επεκτατισμού, προσπάθεια για διασφάλιση Κυπριακής ανεξαρτησάαγώνας για αναγνώριση μειονοτήτων και ελευθερίας στην σημερινή Τουρκία, για αποδέσμευση από τον Κεμαλικό Στρατοκρατισμό κτλ. και κατόπιν θα δημιουργηθούν προυποθέσεις γγια έκτεταμένες ΕλληνοΤουρκικές σχέσεις και προσεγγίσεις.(περίπου)
    Ωστόσο όπως ο Κωστόπουλος αγνοεί την Ποντιακή Γενοκτονία έτσι και το υπόψει άρθρο ξεχνά πως :

    1/ Στην Τουρκία -νεώτερη Τουρκία- οφείλεται έμμεσα ή άμεσα, η ήττα και συντριβή της μεγαλοιδεάτικης και τυχοδιωκτικής Βασιλείας στην Ελλάδα (Λύσσανδρος Παπανικολάου, »’Λευκές σελίδες της Νεοελλ. Ιστορίας») . Που στα 1921 είχε φτάσει κοντά στο μονοκομματικό στρατοκρατικό – σχεδόν προΦασιστικό κράτος- {καθηγητής Μαρκατος »Πως φίλησα το Μουσσολίνι» τομος Ά}. Χάρις στην ήττα του Εληνικού Μεγαλοιδεατισμού (που όμως κατά το άρθρο, ορθά απεσκόπει στην Πόλη ως κέντρο του νέου Ελληνισμού -γιατί όχι όμως στη…Σμύρνη ;), χάρις στην ήττα της Κωνσταντινικής αντιΔημοκρατικής Στρατοκρατίας και του «Μεγάλου Βασιλιά (που «παίρνει την Πόλη κι Αγιά Σοφιά «όπως ακριβώς θέλουν οι Χρυσαβγίτες/»αντίζυγοι» και …»σύζυγοι» του …ΙΟΥ), εγκαθίσταται η πρώτη Ελληνική Δημοκρατία,1923-1935

    2/ Στήν Τουρκία – νεώτατη Τουρκία- οφείλεται η δεύτερη ήττα του Ελληνικού Χουντικού νεοσωβινισμού : με την κατάρρευση, λόγω των γεγονότων της Κύπρου -1974- της Ελληνικής Χούντας . Που με τον δικτάτορα Ιωαννίδη είχε αρχίσει -1973- έντονους εξοπλισμούς αερ/φών- αρμάτων κτλ για να πάρει την Πόλη (»Γύρνα πίσω Αποστόλη/Δυό ανθρώποι όλοι κι όλοι/Δέν την παίρνουνε την Πόλη » κτλ που -αξιοσημείωτο- δέχτηκε να τραγουδήσει ο Κύπριος Βιολάρης Φεστιβ.Θεσ/νίκης 1972)- φυσικά στο πλαίσιο και της Κυπριακής διαμάχης.
    Στην ηττα του 1974 οφείλεται επιτέλους η ήττα του ελληνικού Βασιλικού καθεστώτος του κράτους των Εθνικοφρόνων, αποκαταστημένων ταγματασφαλιτών, της Καραμανλοκρατίας και των δηλώσεων νομιμοφροσύνης, των νόμων 509 και του ΜΗ Ψηφίσματος κτλ.Και η αποκατάσταση της Δημοκρατίας για πρώτη φορά μιάς ανεκτής τελοσπάντων Δημοκρατίας.
    Η μονομέρεια του άρθρου είναι προφανής. Τό άρθρο σαφώς και μπορεί να είναι πολεμικό. Αλλά να δέχεται όλην την πτραγματικότητα κι όχι τα δικά σου δικά μου και τα δικά μου δικάμου.
    Απλά , για την μονομέρεια, έ ν α πραγματάκι να ρωτήσω : ποιός τάχα έστειλε πρώτος στην Κύπρο την Ελληνική μεραρχία, πληρέστατα εξοπλισμένη ; Τό οποίο αλυσσιδωτά φτάνει σε κάποιο άλλο : ποιός πρώτος έκανε πραξικόπημα κατά κάποιου Μακαρίου και περικύκλωση -σχέδιο ‘Αφροδίτη ΙΙ’ των Τουρκοκυπριακών χωριών ;
    Νά λοιπόν μια …ανασύνταξη κι επίθεση του ..νεώτερου Ελληνισμού.
    Είναι αποκρουστικός τάχα ο …»Στρατηλάτης Κωνσταντίνος» ;
    Είναι αποκρουστικός ο -προδότης με την Δίκη της Χούντας- ταξίαρχος Ιωαννίδης ;
    Αν όμως…πετύχαιναν ; Έ ; Έλα να δείς, που θα τους έστηναν ως κι ηρώα οι κ. κ. Σαμψών, Λυσσαρίδης, -μακαρίτης- Τ. Παπαδόπουλος, άν πετύχαιναν….
    Όχι λοιπόν μονομερής εξέταση.
    Κώστας Δ. Τριανταφύλλου

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s