Ιθαγενείς

Ένα καζάνι ερμητικά κλειστό

1 σχόλιο

Η δολοφονία του μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον Ράμπο ειδικό φρουρό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, σε μια κοινωνία που τα τελευταία χρόνια βυθίζεται δίχως αλεξίπτωτο σε μια ελεύθερη πτώση. Γι’ αυτό και η οργή που ξέσπασε στους κόλπους της νεολαίας και που κατέκλυσε ολόκληρη τη χώρα, είχε ως αφετηρία το συγκεκριμένο περιστατικό και εκφράζει ένα ευρύτερο αδιέξοδο, τα υλικά του οποίου είναι γνωστά και πανθομολογούμενα. Η κρίση είναι πραγματική, η εξέγερση πραγματική, αλλά η διέξοδος ανύπαρκτη!

Η ελληνική παρασιτική οικονομία βυθίζεται στο εμπορικό έλλειμμα και το δημοσιονομικό χρέος, υπονομεύοντας οποιαδήποτε προοπτική των νέων για το μέλλον, ενώ σε επίπεδο κομμάτων, θεσμών, προτύπων και αξιών, τα πάντα, από τους αριστερούς με τη δεξιά τσέπη, μέχρι την Εκκλησία, είναι ξεφτιλισμένα, παραπαίουν μέσα στη διαφθορά και την παρακμή.

Όλοι καταλαβαίνουν ότι ζούμε την απαρχή μιας γενικευμένης κρίσης, ότι τίποτε, μα τίποτε, δεν είναι σίγουρο από εδώ και πέρα, κι ότι κανένας, μα κανένας, δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι διαθέτει έστω και ένα ψήγμα σχεδίου για το τι μπορεί να γίνει. Κι αυτή η αίσθηση της γενικευμένης ανασφάλειας πολλαπλασιάζει την οργή που πηγάζει από το συγκεκριμένο συμβάν. Υπ’ αυτή την έννοια, και προτού καν μπούμε σε διαδικασία να αναλύσουμε τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο αυτής της πανελλαδικής κινητοποίησης, είναι σαφές πως βρισκόμαστε στο τέλος ενός ακόμη κύκλου που σφράγισε την περίοδο της εκσυγχρονιστικής ευημερίας.

Η πολιτική ηγεμονία του μηδενισμού

Τούτος ο κύκλος κλείνει, όμως, με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Διότι πρόκειται για μια κοινωνία στην οποία –όπως πολύ σωστά είχε τονίσει ο Κ. Καστοριάδης– 30 χρόνια εκσυγχρονισμού έχουν ξεπατώσει κάθε έννοια πολιτισμού, κοινότητας, ταυτότητας και αλληλεγγύης, που στηρίζονταν σε παραδόσεις πάρα πολλών αιώνων. Και μιας χώρας που επέλεξε να ενσωματωθεί με τον χειρότερο δυνατό τρόπο στους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης, επιτείνοντας την εξάρτηση και τον παρασιτισμό, καταλήγοντας να είναι μια θλιβερή ευρωπαϊκή επαρχία γκαρσονιών. Και τούτο εξηγεί πολλά από τα χαρακτηριστικά αυτού του ξεσπάσματος – και κυρίως την τραγική έλλειψη του λόγου και του οραματικού στοιχείου που το διακρίνει. Διότι μιλάμε για μια κοινωνία που δεν παράγει πλέον τίποτε, σε κανένα επίπεδο, από οδοντογλυφίδες μέχρι ιδέες και πολιτισμό. Αυτή η κοινωνία, λοιπόν, όταν εξεγείρεται, το πράττει με τα ρετάλια της. Γι’ αυτό και τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του ξεσπάσματος είναι η άρνηση, η καταστροφή και ένας διάχυτος, γενικευμένος μηδενισμός. Γι’ αυτό και οι κινητοποιήσεις δεν είχαν κανένα κεντρικό αίτημα αποδεκτό απ’ όλους, ενώ, πέρα από τις συναντήσεις των επιμέρους οργανωμένων πολιτικών συνιστωσών καμία κεντρική γενική συνέλευση δεν πραγματοποιήθηκε.
Και γι’ αυτό, εκείνοι που είχαν την ηγεμονία σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις, υπό την έννοια ότι διαμόρφωναν πλήρως το κλίμα τους και καθόριζαν εξολοκλήρου την πρακτική τους, βρίσκοντας αρκετή ανταπόκριση από όσους συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, ήταν τα κομμάτια που προέκριναν το γενικευμένο σαμποτάζ και τα δίχως διάκριση σπασίματα. Διότι αυτή τη φορά, δεν επρόκειτο για ένα φαινόμενο που κέρδιζε τις εντυπώσεις εκ των υστέρων, μέσα από το θέαμα των καμένων καταστημάτων και την τρομολαγνεία των ΜΜΕ. Επρόκειτο για ένα φαινόμενο συμβατό με την ψυχολογική κατάσταση που έχει καταλάβει στην παρούσα φάση τους νεοέλληνες. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα μαζικό εξτρεμιστικό φαινόμενο, το οποίο παρουσιάζει συντριπτικές ομοιότητες με τα κυρίαρχα νεοελληνικά πρότυπα, τον ατομικισμό και την εγωπάθεια, τη λούφα, τη ρεμούλα και την κλεψιά, ενώ είναι ριζοσπαστικό διότι απλώς απαιτεί, εδώ και τώρα, την κοινωνικοποίηση των πρακτικών που εδώ και χρόνια ασκούν οι ελίτ: Αφού ο δημόσιος πλούτος λεηλατείται συστηματικά, αφού οι τράπεζες απομυζούν το βιος των ανθρώπων, αφού οι ευυπόληπτοι νταβατζήδες του τόπου έχτισαν την κυριαρχία τους πάνω σε μαφιόζικες πρακτικές, τότε γιατί οι υπόλοιποι να μη λεηλατούν τα μαγαζιά; Οφθαλμός αντί οφθαλμού ή, αλλιώς, «σάπια κοινωνία, εικόνα σου είμαι και σου μοιάζω».

Οι τηλεοπτικοί νταβατζήδες εν δράσει

Μια κινητοποίηση όμως, όσα ρεκόρ κι αν σπάσει στις κατά κεφαλήν ρίψεις μολότωφ, στο μέτρο που αποδεικνύεται παντελώς ανίκανη να ψελλίσει τα όποια στοιχεία κριτικής, αμφισβήτησης της κυρίαρχης ιδεολογίας και οραματικής πρότασης, τείνει να αποτελέσει εύκολη λεία στους προηγμένους μηχανισμούς ενσωμάτωσης στο σύστημα, το θέαμα και τα ΜΜΕ. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο, τις τελευταίες ημέρες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, παρακολουθούμε εμβρόντητοι τις τηλεοράσεις –και ιδιαίτερα το Μέγκα, με πρωτοστάτη τον Οικονομέα, που είδε την καριέρα του να εκτοξεύεται από τότε που ζητούσε στον αέρα τα κεφάλια των μελών της 17ης Νοέμβρη, τον Ιούνιο του 2001– να εκφράζουν «συμπάθεια» στη δυναμική οργή των «νεαρών». Αυτοί, που σε οποιαδήποτε άλλη περίσταση θα συκοφαντούνταν ως τρομοκράτες και «εχθροί της δημοκρατίας», εισπράττουν σήμερα την «κατανόηση» των τηλεοπτικών συγκροτημάτων των ολιγαρχών του τόπου. Διότι οι τελευταίοι έχουν βρει μια πολύ καλή ευκαιρία, να εκμεταλλευτούν τη διάχυτη οργή των νέων και να χρησιμοποιήσουν τη δολοφονία του Αλέξη, προκειμένου να προκαλέσουν ακόμα περισσότερη φθορά στην κυβέρνηση και να ρίξουν τον Καραμανλή, καθώς θεωρούν ότι «φαλτσάρει» στη στρατηγική του «αμερικανισμού» που έχουν υιοθετήσει οι ελληνικές άρχουσες τάξεις, εξαιτίας των ανοιγμάτων που έκανε προς τους Ρώσους και, λιγότερο, προς τους Κινέζους, χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει ότι, ούτως ή άλλως, αυτή η σκανδαλωδώς ανίκανη φιλελεύθερη κυβέρνηση θα μπορούσε να επιβιώσει για πολύ.

Τι μέλλει γενέσθαι;

Μέσα στη δίνη των γεγονότων αυτών, πολύ λίγοι κατανοούν πως βρισκόμαστε μόνο στην αρχή ενός κύκλου γενικευμένης αναταραχής. Η πανελλαδική έκρηξη που ξέσπασε ενάντια στην κρατική καταστολή διαμόρφωσε ένα μοντέλο βίαιων κινητοποιήσεων, που είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα επαναληφθεί στο άμεσο μέλλον, καθώς η ελληνική οικονομία θα καταποντίζεται προκαλώντας στρατιές ανέργων, επιτείνοντας τη φτώχεια και τις ταξικές ανισότητες.

Και μιλάμε για ένα μείγμα εκρηκτικό, όπου θα περιπλέκονται οι κοινωνικές ανισότητες με τις εθνικές και τις πολιτιστικές, γιατί ακριβώς στο προσκήνιο θα περάσουν και οι μετανάστες, οι οποίοι θα πληγούν ιδιαίτερα από την επικείμενη κρίση. Ταυτόχρονα, βέβαια, ο βίαιος χαρακτήρας των κινητοποιήσεων, σε συνδυασμό με την τρομακτική απουσία οποιασδήποτε οραματικής πρότασης που θα μπορούσε να μπολιάσει αυτή την κοινωνία με διαδικασίες πραγματικής αλλαγής, θα επιτείνει τα φοβικά αντανακλαστικά της κοινωνίας και το διάχυτο πλέγμα της ανασφάλειας, που επικρατεί.

Και τούτο θα σημάνει σε πρώτη φάση την περαιτέρω συντηρητική αναδίπλωση του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας. Πόλωση, συγκρούσεις και χάος. Ήρθε η ώρα να πληρώσουμε όλοι τις επιλογές της εκσυγχρονιστικής στρατηγικής που ακολούθησαν οι άρχουσες τάξεις από το 1990 κι έπειτα. Και θα εξακολουθήσουμε να τις πληρώνουμε πολύ ακριβά, όσο δεν συνειδητοποιούμε την ανάγκη μιας λογικής οικοδόμησης, διαμόρφωσης μιας συνολικής εναλλακτικής πρότασης ενάντια στον σάπιο ελληνικό παρασιτικό καπιταλισμό.

Σκαντζόχοιρος

Advertisements

One thought on “Ένα καζάνι ερμητικά κλειστό

  1. Πολύ ωραίος αδελφέ!!! Καλά Χριστούγεννα!!!!

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s