Ιθαγενείς

Γερμανοί Πράσινοι: Για την οικολογία των πολυεθνικών

3 Σχόλια

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια το Πράσινο Κόμμα της Γερμανίας βρίσκεται στην πρωτοπορία της μετάλλαξης μιας μεγάλης μερίδας του οικολογικού μηνύματος, σε φορέα της πράσινης μεταρρύθμισης της παγκοσμιοποίησης.

Το νέο οικονομικό πρόγραμμα του κόμματος, το οποίο επεξεργάστηκαν τα όργανά του κατά το Α’ εξάμηνο του 2007 εκφράζει πολύ παραστατικά την μετάλλαξη αυτή. Σ’ αυτό, οι Πράσινοι τάσσονται υπέρ μιας «οικολογικής οικονομίας της αγοράς», όπου ηθικές οικονομικές πρακτικές –όπως το «δίκαιο εμπόριο»– θα διαμορφώσουν ένα περιβάλλον ορθολογικού ανταγωνισμού που θα επιτρέπει στην συνύπαρξη των πολυεθνικών και των μεγάλων επιχειρήσεων με τις μεσαίες και τις μικρές ατομικές επιχειρήσεις. Πρόκειται περί ενός συνετού και αυτο-περιοριζόμενου φιλελευθερισμού, όπου το κράτος θα επικουρεί στην προσπάθειά της αγοράς να αυτορρυθμιστεί βάσει ηθικών και δίκαιων αρχών λειτουργίας. Κατά τα άλλα, οι οικονομικές αντιλήψεις οι οποίες εκφράζονται μέσα από το νέο πρόγραμμα, σε τίποτε δεν διαφέρουν από τον συρμό των φιλελεύθερων προγραμμάτων διακυβέρνησης. Έτσι υιοθετείται μία νεοκλασική προσέγγιση για την ανεργία, κατά την οποία το κράτος θα πρέπει να περικόψει τις κοινωνικές δαπάνες για τους ανέργους –προκειμένου να τους ενθαρρύνει να ενταχθούν στην αγορά εργασίας (αδιάφορο, αρχικά, με ποιους όρους). Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται οι προτάσεις του κόμματος περί των περικοπών των κρατικών δαπανών, της ανάγκης για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, αλλά και την προτεραιότητα που θα πρέπει να δοθούν στην προσέλκυση κεφαλαίων –ιδιαίτερα χρηματοπιστωτικών– από το εξωτερικό.

Οι πράσινοι θα πρέπει να λογίζονται ως ένα μετριοπαθές φιλελεύθερο κόμμα, το οποίο ασκεί «εσωτερική αντιπολίτευση» στην παγκοσμιοποίηση στ’ όνομα ενός πράσινου ουμανιστικού καπιταλισμού. Κι αυτό δεν φαίνεται μόνο από το πρόγραμμα, το οποίο όπως κάθε πρόγραμμα διακυβέρνησης, ενός κόμματος που διεκδικεί την εξουσία βρίθει στερεοτύπων κι ενός ξερού τεχνοκρατικού λόγου, αλλά και –και κυρίως!– από τις διαδικασίες μέσα από τις οποίες προέκυψε.

Έτσι, η κοινοβουλευτική ομάδα των Πρασίνων οργάνωσε μία διευρυμένη σύσκεψη που θα συζητούσε το περιεχόμενο του προγράμματος, στην οποία συμμετείχαν 40 εμπειρογνώμονες, πολλοί από τους οποίους άνηκαν σε μεγάλες επιχειρήσεις όπως η αυτοκινητοβιομηχανία Τογιότα, διευθυντικά στελέχη μεγάλων τραπεζών, μάνατζερ εταιρικών κολοσσών όπως αυτοί της Arcor (δεύτερης μεγαλύτερης εταιρείας τηλεπικοινωνιών στην Γερμανία) κ.ο.κ.

Έπειτα από όλα αυτά, δεν είναι διόλου απίθανο που στους συγγραφείς του προγράμματος συγκαταλέγεται και ο 34χρονος Gerhard Schick. Ο Schick είναι σύμβουλος πολλών κορυφαίων νεοφιλελεύθερων ιδρυμάτων όπως είναι το Ίδρυμα για την Ελεύθερη Αγορά και το Ίδρυμα Bertelsmann, τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της γερμανικής εσωτερικής πολιτικής, λειτουργώντας εν είδει δεξαμενών σκέψης τόσο για το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, όσο και για το Κόμμα των Φιλελευθέρων.

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν συμβαίνουν τυχαίως και αυθορμήτως. Αυτές οι κινήσεις καταδεικνύουν σαφέστατα πως στο πίσω μέρος των ιθυνόντων του Πράσινου κόμματος υφίσταται η προοπτική για μια μελλοντική κυβερνητική συνεργασία με τους Χριστιανοδημοκράτες. Εξάλλου, δειλά βήματα προς τη σύγκλιση πραγματοποιούνται και από την άλλη πλευρά –η οποία άλλοτε διαρρήγνυε τα ιμάτιά της εναντίον των Πρασίνων. Έτσι, εξέχοντα στελέχη του CDU δηλώνουν πως πλέον είναι συζητήσιμη υπό όρους μία μετεκλογική σύμπραξη, ενώ ταυτόχρονα οι ιθύνοντες των Χριστιανοδημοκρατών έχουν φροντίσει να «πρασινίσουν» κι αυτοί το πρόγραμμά τους όσο περισσότερο γίνεται.

Για άλλη μια φορά, το στίγμα της κατεύθυνσης του κόμματος θα δώσει ο διαβόητος Πράσινος ατλαντιστής, Γιόσκα Φίσερ, ο οποίος, όντας απαγκιστρωμένος από τις χρονοβόρες εσωκομματικές διαδικασίες, κάνει αυτόν τον καιρό μια δεύτερη καριέρα: Δίνει οικολογικές διαλέξεις επί πληρωμή (7.000$ για κάθε διάλεξη) σε μεγάλες τράπεζες όπως είναι η Barclays, σε αυτοκινητοβιομηχανίες κ.ο.κ.

Έπειτα απ’ όλα αυτά, είναι σαφές ότι οι Πράσινοι της Γερμανίας βρίσκονται για άλλη μια φορά στην πρωτοπορία. Μόνο που αυτή τη φορά ηγούνται, όχι της «οικολογίας των κινημάτων», αλλά της οικολογίας των πολυεθνικών.

«Το βαρύ πεπόνι»

Advertisements

3 thoughts on “Γερμανοί Πράσινοι: Για την οικολογία των πολυεθνικών

  1. Καλά τον Τρεμόπουλο τον αρωτήξανε; Είναι σύμφωνος;

  2. Ω jawohl,που λένε οι γερμαναράδες!! Η εξουσία βλέπεις είναι γλυκειά και οι ιδέες πάνε στο διάβολο!

  3. Κάτω τα χέρια απ΄τον Τρεμόπουλο, είναι δικός μου,τον έχω μαρκάρει εδώ και χρόνια.
    Ο Γιόσκα ψιλοακριβός μου φαίνεται, το μόνο θετικό πάνω του είναι ότι χρησιμοποιούσε το έπώνυμο του στα ψηφοδέλτια κι όχι το πατρικό της γιαγιάς του επειδή λεγόταν Άααχεν και θα έβγαινε μπροστά στη λίστα, όπως κάναν κάποιες στην Ελλάδα.

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s