Ιθαγενείς

Μπαλάντα για έναν λυπημένο χώρο

8 Σχόλια

Άφησε το σαγόνι του να κρεμάσει. Αλλιώς τα θυμόταν τα χρόνια των ψευδαισθήσεων. Ότι τουλάχιστο ήταν ελεύθερα συμβάσεων και συγκαταβάσεων. Ότι, έστω, ο παράγων «αναγκαιότητα» έκοβε βόλτες μακριά, φαντάζοντας μόνο ως ένα σκοτεινό σημείο στο λαμπερό ορίζοντα.

Όχι, λοιπόν. Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν αλλιώς. Αυτή τη φορά έδιναν τον τόνο οι «μεγάλοι», που σήμαινε ότι θα προσπαθούσαν να επενδύσουν την κόπωση και την ματαίωσή τους με τον «ρεαλισμό» και την σύνεση που προκύπτει από την «συσσωρευμένη εμπειρία». Κι ότι αυτή ακριβώς η συνθήκη θα απέκλειε de facto –και πολύ βολικά για ορισμένους– οποιοδήποτε νύξη οραματικής τρέλας, συλλογικής μεγαλομανίας και πολιτικής ακροβασίας. Κοινώς, σ’ αυτήν την φάση η ομήγυρη απαγορεύει άρρητα μα κατηγορηματικά οποιαδήποτε κατασκευή, αναπαραγωγή και κατανάλωση των μικρών εκείνων μύθων, των ζωτικών ψευδών που μας κρατούσαν νέους και ζωντανούς.

Σοβαρότητα και υπευθυνότητα λοιπόν! Λιγότερα συνθήματα –και πιο πολλή δουλειά.

Αρχίδια. Δίχως το κόκκινο στο βάθος τ’ ουρανού, δίχως τον ελαφρύ πυρετό των συλλογικών ψευδαισθήσεων –ότι η συντροφιά μας είναι σκάφος που πλέει προς την Ιθάκη, το απροσέγγιστο νησί του Μπρετόν, την ουτοπία– η ύπαρξή μας θα είναι υποτυπώδης. Θα συντηρείται σε κώμα, με μηχανική υποστήριξη από τις μνήμες που σταδιακά θα ξεθωριάζουν, από προσδοκίες που θα διαψεύδονται μία-μία ή από φόβους που θα επιβεβαιώνονται θεαματικά.

Που σημαίνει ότι η συμβολή μας –όσο καλοπροαίρετη κι αν είναι– θα καταλήξει αναπόφευκτα να λειτουργήσει σαν τον οβολό που προορίζεται για τον βαρκάρη της Αχερουσίας.

Χάμπτι-Ντάμπτι

Advertisements

8 thoughts on “Μπαλάντα για έναν λυπημένο χώρο

  1. Υπό προϋποθέσεις –δηλαδή εάν δεν έθετε την σκοπιά των συλλογικών οραμάτων και των μεγάλων προσδοκιών ως «ζωτικά ψεύδη», «ψευδαισθήσεις» και «μύθους»– θα μου άρεζε πάρα πολύ.

    Τώρα σκέφτομαι, αδερφέ, μήπως τώρα τελευταία παραδιάβασες τους υποστηρικτές της «κατασκευής», και των λογιών-λογιών αποδομήσεων. Θέλω να πω… πολύ κυνική αυτή η ομολογία περί ψευδών και μύθων. Μήπως είσθε κατά βάθος φιλελεύθερας;;

  2. Η δικιά μου η εντύπωση είναι ότι εάν έλειπαν οι αναφορές σε μύθους και ζωτικά ψεύδη, η φάση θα ήταν πολύ στιλιζαρισμένη. Ξες… απ’ τη μία οι δυνάμεις του κακού και από την άλλοι οι καλοί και διάφανοι. Βλακείες. Εάν ίσχυαν αυτά θα παίζαμε στο star wars. Απροπό. Πολύ της κομματικής ορθότητας σας βρίσκω… μήπως είσθε κομσομόλος???

  3. Κοιτάξτε το παρακολουθώ καιρό το blogακι σας (και με την ευκαιρία και συγχαρητηρία) αλλά τουτο εδώ το κειμενάκι και πολύ περισσότερο τα σχολιάκια δεν το κατάλαβα καθόλου, (ενώ γενικά τα κειμενά σας τα καταλαβαίνω, εκτός από όταν είναι σεντόνια όπου βαριέμαι). Στην περιπτωσή μας θα πρέπει να ισχύει κάποιο απο τα παρακάτω τινά (δεκτοί και συνδυασμοί) α) είμαι περιορισμένου βεληνεκούς, και δεν έπιασα το βαθύτερο νόημα, β) υπάρχει βαθύτερο νόημα, αλλά ή επίτηδες το δυσκολεύει ο μάστορας ή είναι δύσκολο γ) υπάρχουν κρυμμένοι κωδικοί που κάνουν ευκολότερη τη ζωή των μυημένων (πείτε και σε μας ρε παιδιά) και δ) κάποιος/α χώρισε αυτό κολλάει παντού και πάντα.
    Τώρα με το συμπάθειο, μπορεί να είναι και εσωτερικό-προσωπικό, το ζήτημα αλλά αφού το δημοσιεύτε είπα να παρέμβω. Ότι και αν είναι, να είναι περαστικό.
    Τους ασπασμούς μου

  4. @Μήτσο.

    Το κείμενο είναι όντως αρκετά γενικό ώστε να μην κατανοεί κάποιος ότι αναφέρεται πολύ συγκεκριμένα κάπου.

    Η αναφορά όμως δεν έχει σημασία.

    Εγώ το έγραψα για να θέσω το ερώτημα: Μπορούν οι συλλογικότητες να συγκροτούνται με βάση συμβάσεις και συμφωνίες, δίχως ένα όραμα να τους συνέχει ή όχι; Δηλαδή, υπάρχουν ομάδες που συγκροτούνται μόνο επάνω στη σύναψη μιας συμφωνίας (κοινά συμφέροντα ή κοινά ενδιαφέροντα κ.λ.π.) ή πρέπει να υπάρχουν και κοινά όνειρα, κοινός σκοπός και κοινές επιδιώξεις.

    Αν ισχύει το πρώτο, για παράδειγμα, και για να δώσω ένα παράδειγμα, η περίφημη «ενότητα της αριστεράς» ή η πληθυντική αριστερά είναι εφικτή: Δεν χρειάζεται να μοιράζεσαι το ίδιο όραμα για τον κόσμο προκειμένου να συγκροτήσεις κάποιο κόμμα, απλώς θα πρέπει να έχεις τους ίδιους εχθρούς ή τους ίδιους φόβους –κι αυτοί αρκούν προκειμένου να συνασπισθείς με τον άλλον, άσχετα αν εσύ θέλεις ζάσταβα και ο άλλος έχει έξι τζίπ να τον περιμένουν έξω από το σπίτι του (λέμε τώρα)…

  5. Ναι ρε παιδί μου. Συμφωνώ κι όλα καλά. Όμως εσύ το θέτεις πολύ φορμαλιστικά. Δηλαδή, θέλω να πω, έγραψες κάτι για να υποδείξεις την ανάγκη να υφίσταται ένα όραμα γ ε ν ι κ ά.

    Ε, λοιπόν, χαίρω πολύ. Δεν νομίζω ότι θα διαφωνήσει κανείς πως αφού «ποτέ άλλοτε όσο σήμερα οι στέγες των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά– κι οι καρδιές τους τόσο μακριά» αυτό που χρειάζεται είναι ένα συλλογικό όραμα.

    Σημασία έχει το ποιό είναι το όραμα. Γιατί να σου πώ κάτι; Αν είναι το οραματικό περιεχόμενο να εκπληρώνει απλώς τις συνθήκες ενός «ζωτικού ψεύδους», αν μιλάμε μόνο για απαραίτητες «ψευδαισθήσεις» και για «αυταπάτες», τότε κατά τη γνώμη μου έχουμε να κάνουμε με τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

    Δηλαδή, άμα είναι της πλάκας το όραμα, ξεφτίλα συνθηματολογία να ‘χαμε να λέγαμε, τότε ο άλλος θα γυρίσει σε μερικό καιρό και θα σου πει «κοίταξε να δεις, εγώ μεγάλωσα, έφαγα τα ψωμιά μου, το γυρνάω αλλιώς τώρα, αφού έτσι κι αλλιώς αυταπάτη ήτανε» –και δικαίως θα σου πω εγώ. Γιατί να ξεσκίζεται για τις μπαρούφες…

    Πρέπει να πάμε πιο βαθιά. Αυτή είναι η γνώμη μου.

  6. Χ-Ν
    αυτα που λές μεγάλε είναι σωστά. Και επειδή δεν έχεις πολύ επαφή με τη μπάλα, όπως οι περισσότεροι διανοούμενοι αριστεροί, αν και πολύ καλό θα τους έκανε γιατί θα αντιλαμβανόταν πολλά πράγματα, θα φέρω ένα παράδειγμα του πως λειτουργούν εκεί οι «ομάδες» και οι ομάδες. Έχεις τον προεδράρα το λεφτά π.χ. ο Μοράτι της Ιντερ, εδώ και είκοσι χρόνια έχει πάρει ότι πιο ακριβό υπάρχει στον πλανήτη, έκανε ποτέ ομάδα. Όχι, μαζευόταν οι διάφοροι σταρ, ο ένας τράβαγε εδώ, ο άλλος εκεί, παίχτες που να σηκώσουν την ομάδα δεν υπήρχαν και όταν υπήρχαν τι να σηκώσουν από αυτό το χάος. Δεν υπήρχε φιλοσοφία κοινή, ένα πλάνο που έστω και ελάχιστα να το πιστέψουν όλοι από τους σταρ μέχρι τους φροντιστές, και έτσι να μειωνόταν και εγωισμός των σταρ και των «σταρ». Γιατί ένα άλλο φαινόμενο που παρατηρείται σε τέτοιες ιστορίες είναι ο βεντετισμός και να στο παίξει βεντέτα ο Αντριάνο που είναι παιχταράς, παεί καλά, άλλα και ο κάθε Κοκό. Έτσι γίνεται και στις άλλες ομάδες, όταν δεν υπάρχει κοινώς μπούσουλας, ο εγωισμός όλων θεριώνει, ο καθένας έχει το «οραμά» και το πράγμα πάει κατα διόλου. Τα πραγματα στο ποδόσφαιρο είναι πιο εύκολα γιατί εκεί αν σου έρθει ένας καλός προπονητής π.χ. ο Μουρίνιο, ε έχεις πιθανότητες να φτιάξεις και ομάδα, αλλά η αντι-ιεραρχική αριστερά αυτά περί προπονητών-καθοδηγητών από τα λίγα που ξέρω δεν τα δέχεται. Άρα τι γίνετε σ’ αυτήν την περίπτωση;
    Κοίταξε να δεις, εγώ ξέρω ότι στην ιστορία ομάδα χωρίς τον «προπονητή» της δεν γίνετε. Για αυτό και θα δεις ότι εκει που καλά δεν υπάρχει προπονητής, υπάρχουν καμια ντουζίνα άλλοι προπονητές και γίνετε της Πόπης. Άρα στο μέλλον άλλα πράγματα πρέπει να μας απασχολούν σχετικά με τη στάση του προπονητή και αν αυτός μπορεί να είναι και δημοκρατικός.
    Αλλά ξέφυγα το ζήτημα δεν είναι ο προπονητής, γιατί και καλοι προπονητές έχουν διαλύσει ομάδες, αλλά η φιλοσοφία της ομάδας, να ξέρει η ομάδα τι είναι αυτό που θέλει να κάνει, να υπάρχει ένας κοινός κώδικάς μεταξύ των μελών και ένα μίνιμουμ κοινών κανόνων, σεβαστών από όλους.
    αυτά…

  7. @Σκαντζόχοιρε

    …Α, καλά. Τώρα κάτι μας είπες…

    Εγώ όμως δεν το έγραψα γι’ αυτόν τον λόγο το κείμενο. Στο μυαλό μου άλλο πρόβλημα υφίστατο.

    Βγαίνουμε και οι δύο από ένα κλίμα φοιτητικών συλλογικοτήτων που έλεγε “αμάν μην γίνουμε σταλινικοί”, “αμάν μην καπελώσουμε κανέναν”, “μην καταπιέσουμε” κ.λ.π. Ως συνέπεια αυτής της στάσης, του να μην υπάρχει δηλαδή κατά κάποιο τρόπο κοινή συνισταμένη, από την αγωνία μας αν θέλεις να προσέξουμε τα ζητήματα της εσωτερικής δημοκρατίας πήγαμε στην άλλη άκρη. Διαλύσαμε το “σύνολο των κοινών συμφωνηθέντων υπονοουμένων”, να μην υπάρχει τίποτε κοινό, καμία ενιαία ταυτότητα. Και αντ’ αυτών οικοδομήσαμε διάφορες συμβάσεις. Ξερώ ‘γω “παλεύουμε για την σχολή”, “η καθημερινότητα έχει προτεραιότητα”, “είμαστε ανεξάρτητοι, ακομμάτιστοι, ακαπέλωτοι”, “είμαστε αντί-δαπ, αντί-πασπ, αντι-πκς, αντι-εάακ” κλπ. Όλα αυτά, όμως, ήτανε πουκάμισα αδειανά. Με την έννοια ότι δεν είχανε πραγματικό περιεχόμενο που να αντέχει στο χρόνο. Ότι ήτανε ευκαιριακά, και γι’ αυτό κατέρρευσαν με την πρώτη αμφισβήτηση…

    Αυτά.

  8. Εγώ γέρος είμαι και δεν έχω ακριβώς τις αγωνίες σας αλλά η φράση
    άσχετα αν εσύ θέλεις ζάσταβα και ο άλλος έχει έξι τζίπ να τον περιμένουν έξω από το σπίτι του
    δεν παίζει καθόλου «άσχετα» με την δυνατότητα ύπαρξης κοινού οράματος. Εκτός αν αυτό είναι το «Αμερικανικό όνειρο».

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s