Ιθαγενείς

Μάιος 1968 – Μάιος 2008: Από τα οδοφράγματα στην Ντόν-Περνιόν Αριστερά Ι

8 Σχόλια

Αυτόν τον μήνα θα ασχοληθούμε διεξοδικά με τον Μάιο του 1968, καθώς η εξέγερση αυτών που ζητούσαν να τους σκοτώσουμε στα 30, έκλεισε αισίως 40 χρόνια, γεγονός που έδωσε το έναυσμα για μια γενικευμένη αποτίμηση όσων συνέβησαν τότε

Για αρχή, παραθέτουμε δύο-τρεις δηλώσεις μερικών πρωταγωνιστών της εξέγερσης, εκείνων που διάλεξαν τον δρόμο της ενσωμάτωσης, και οι οποίες εκφράζουν το γενικό κλίμα της καθεστωτικής ανάγνωσης της πρόσφατης επαναστατικής ιστορίας της Γαλλίας.

Η συζήτηση αφορά στην διαμάχη που ξέσπασε στην Γαλλία ύστερα απ’ όταν ο Σαρκοζί κατήγγειλε το «πνεύμα του 1968» και τους «αριστεριστές κληρονόμους του» ως κύριους υπεύθυνους «για την κρίση των ηθών και των αξιών της εργασίας, της πειθαρχίας» κ.λ.π., κ.λ.π.

Αλαίν Ζεσμάρ (Στο κέντρο. Πρώην μαοϊκός*, έχει χρηματίσει πλειστάκις υπουργικός σύμβουλος):

«Ο Σαρκοζί, ποτέ δεν θα μπορούσε να διαβεί την πύλη του προεδρικού μεγάρου, όντας διαζευγμένος– πόσο μάλλον να εκλεγεί πρόεδρος της Γαλλίας». Η πολιτική επιτυχία του Σαρκοζί, ενός πολιτικού με ξένες και εβραϊκές ρίζες, συνεχίζει, θα ήταν αδιανόητη δίχως την κληρονομιά του 1968. «Δίχως το 1968, δεν θα μπορούσαμε ούτε καν να φανταστούμε τους νέο-συντηρητικούς».

Αντρέ Γκλυκσμάν (πάλαι ποτέ σούπερυπερμαοϊκός, έχει συγγράψει το εξαίρετο βιβλίο Φασισμοί, Παλιός και Νέος – εκδόσεις Στοχαστής-, νυν οπαδός του πολέμου στο Ιράκ, υποστηρικτής των Μπους-Ζαρκοζί):

«Ο Σαρκοζί είναι ο πρώτος ‘μετά-68’ πρόεδρος», λέει, «το να εξαφανίσει κάποιος την κληρονομιά του 1968 ισοδυναμεί με το να εξαφανίσεις τον ίδιο».

Εσείς τι καταλαβαίνετε από αυτά;

Οι τύποι, προσπαθούν να πείσουν τον… Σαρκοζί ότι εκφράζει μία πτυχή του… πνεύματος του ’68. Κι αυτό, όχι μόνον διότι τον υποστηρίζουν ή γιατί πλέον το «κοινωνικό τους είναι» τους εξαναγκάζει σε μία συνείδηση δεσμευμένη από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, αλλά διότι θεωρούν ότι ο Μάης υπήρξε λίγο έως πολύ μία φιλελευθερό-ελευθεριακή-ατομικιστική επανάσταση, η οποία ταιριάζει πλήρως στο πνεύμα της καπιταλιστικής, φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης… Αλλά αυτά θα τα αναλύσουμε στο ποστάκι που έρχεται σε μερικές μέρες…

Υ.Γ. Τυχαία επιλέξαμε δύο πρώην μαοϊκούς. Στους πρώην τροτσκιστές (κάτι φυντάνια τύπου Ανρί Βεμπέρ, ο οποίος συγκλόνισε την γαλλική τηλεοπτική κουσκουσερί μ’ έναν γάμο-υπερπαραγωγή, τον οποίον γιόρτασε μαζί με 800 μεγαλοβιομήχανους, πολιτικούς, δημοσιογράφους και γενικώς σελέμπριτις) αλλά και στον Πρασινοαστερόεσσο Ντανιέλ θα αναφερθούμε στο επόμενο δημοσίευμα.

Σκαντζόχοιρος

Advertisements

8 thoughts on “Μάιος 1968 – Μάιος 2008: Από τα οδοφράγματα στην Ντόν-Περνιόν Αριστερά Ι

  1. Φαιδρότερη είναι μια δεύτερη ανάγνωση, όπου ο Σαρκό εμφανίζεται σαν υπερασπιστής των ηθών!!! κατηγορώντας τους παραπάνω κυρίους… Εκείνοι δε θίγονται!!! που τους είπε άτακτους ηθικά και πολιτικά και αντιδρούν!

  2. Αυτό ήθελα να πω! Στην ουσία, βεβαίως, ο «δικός τους Μάης»- δηλ. αυτό που θέλουν εκείνοι να προβάλουν πλέον ως Μάη- τους επαληθεύει! Κι αυτή είναι η τραγική ειρωνεία.

    Ας μην ξεχνάμε όμως ότι ο Μάης του ’68, πέρα από την ελευθεριακή καρικατούρα στην οποία το καθεστώς τον έχει καταδικάσει, υπήρξε και το θέατρο της μεγαλύτερης εργατικής απεργίας που είδε ποτέ η Γαλλία.

    Κι ότι, οι φοιτητές, παρατούσαν τότε τις σχολές τους για να δουλέψουν στα εργοστάσια, μαζί με τους εργάτες, να παλέψουν μαζί τους ενάντια στην μισθωτή εργασία.

    Όπως και υπήρξε ένα κίνημα που έθεσε ως προμετωπίδα του την αντίθεση στην καταναλωτική κοινωνία, με ό,τι αυτή συνεπάγεται.

    Το κίνημα που γέννησε λίγα χρόνια αργότερα τις κινητοποιήσεις στο Λαρζάκ, μία πολύ κρίσιμη καμπή στην πορεία της ριζοσπαστικής οικολογίας. (Από εκείνες τις ιστορίες ξεπήδησε και ο Ζοζέ Μποβέ).

  3. Οι νεαρές διανοούμενες πόρνες των Παρισίων [για να θυμηθούμε και τον Βουαγιέ] γέρασαν, και δεν είναι πια παρά γριές πουτάνες του Παρισιού….

  4. … και όχι και τόσο διανοούμενες…

  5. Τώρα εδώ που τα λέμε μια πουτάνα διανοούμενη θα με «χάλαγε», αλλά βγαίνω από το θέμα!

  6. Η εργατική πρωτομαγιά και η Ιστορία της μας δείχνουν ένα απλό δεδομένο (σχεδόν αυτονόητο) που βρίσκεται πάνω από την φιλολογική συζήτηση για το Κράτος τον Κευνσιανιμό την Αριστερά και τον ρόλο της. Για την ακρίβεια επισκιάζει όλη αυτή την κουβέντα.

    Σε ένα τοπίο που κυριαρχεί ο οικονομικός φιλελευθερισμός δημιουργώντας μια πλατφόρμα πάνω στην οποία στήθηκε όλη η ανάπτυξη και ο δυτικός πολιτισμός…

    η όποια ανατροπή χρειάζεται να γίνει θα γίνει με την βία ή με το Κράτος

    Πράγματι παρατηρώντας τον Χάρτη και αναζητώντας τις διαφορές ανάμεσα στην χώρες, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε ότι, οι διαφορές αυτές οφείλονται στο πόσο οι χώρες και οι κάτοικοι τους έχουν ασπαστεί και λειτουργούν σε συνθήκες καπιταλισμού.

    Αυτό κάνει την εξελίξη του πολιτισμού μας, μια γραμμική πορεία από την πρωτόγονη τροφο-συλλεκτική κοινωνία μέχρι ένα μακρινό, μελλοντικό ακόμα, άτεγκτο, και μοναχικό, ατομικό καπιταλισμό.

    Στην πορεία αυτή η αριστερά πάντα δημιουργούσε αναχώματα με σκοπό να καταστρέψει ή να σταματήσει την επέλαση του καπιταλιστικού συστήματος.

    Παρόλα αυτά ο καπιταλισμός μπορεί να καθυστερεί λίγο αλλά τελικά προχωρεί, και η καθυστέρηση αυτή στρέφεται σε βάρος των πολιτών.

    Σε αυτό το πλαίσιο ο ρόλος της Αριστεράς που κυβέρνά -της αστικής αριστεράς – είναι η κοινωνική συνοχή και η εξ αυτού συνολική πρόοδος μια χώρας μια κοινωνίας.

    Ρόλος ξεκάθαρος και προκαθορισμένος από την Ιστορία αυτής της “αστικής αριστεράς”!

    Η όποια ανακατανομή -μέλει ή επιβάλλεται να γίνει- έχει μόνο δυο τρόπους για να γίνει…

    Ο ένας είναι το κράτος και ο άλλος είναι η βία.

    Καθώς οι κοινωνικοποίηση των κερδών από την ελεύθερη ροή κεφαλαίων εμπορευμάτων και από την δημιουργία νέων ανοικτών αγορών, δεν προχωρά στον νεοφιλελευθερισμό, γιατί δεν υπάρχει αυτόματος πιλότος και δεν προβλέπεται απο τους θεωρητικούς του να υπαρχει κοινωνικοποίηση κερδών, θα αυξάνει η ένταση και θα αναβαθμίζεται ο ρόλος του κράτους ως εργαλείο ανακατανομής ή αναδιανομής εισοδημάτων.

    ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

  7. @gregykapogeorge

    Τώρα εδώ που τα λέμε μια πουτάνα διανοούμενη δε θα με “χάλαγε”, αλλά βγαίνω από το θέμα!

    Βγαίνω και εγώ, και παραπέμπω εδώ:

    The Whore of MENSA

    (…)

    «Suppose I wanted to have a party?» I said.

    «Like, what kind of a party?»

    «Suppose I wanted Noam Chomsky explained to me by two girls?»

    «Oh, wow.»

    «If you’d rather forget it…»

    «You’d have to speak with Flossie,» she said. «It’s cost you.» Now was the time to tighten the screws. I flashed my private- investigator’s badge and informed her it was a bust.

    «What!»

    «I’m fuzz, sugar, and discussing Melville for money is an 802. You can do time.»

    «You louse!»

    (…)

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s