Ιθαγενείς

Homo Ξεφτίλα: To παράδειγμα του Κολωνακίου

Σχολιάστε

Η επιθυμία να ανυψωθεί κάποιος πάνω απ’ τους όμοιούς του, ή να πλουτίσει σε βάρος τους, οδηγεί, πάντα, όσους διακατέχονται από αυτήν, να αποδεχτούν σε κάποια στιγμή, την ιδέα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, και, επομένως, να δεχτούν την απόλυτη έλλειψη συμπεριφοράς σαν κάτι το φυσιολογικό. Σε αυτές τις συνθήκες, φαίνεται λογικό να σκεφτεί κανείς ότι η «αναισχυντία», όπως την ορίσαμε, βρίσκει κατ’ αρχάς πρόσφορο έδαφος σε εκείνους που πρέπει να υπερασπιστούν προνόμια, δηλαδή, πρωτίστως στις κυρίαρχες τάξεις.

Διαβάζοντας κανείς αυτές τις γραμμές του Ζ-Κ Μισεά δεν μπορεί παρά να θρηνήσει για ό,τι αυτή η κοινωνία, η ελληνική, έχει απολέσει κατά τα τελευταία 20 χρόνια.

Γιατί είναι ακριβώς αυτή η καθημερινότητα των «αποκάτω», αποκαθαρμένη από την κυριαρχία της «τοξικής» επιθυμίας «ν’ ανυψωθεί κάποιος πάνω απ’ τους όμοιούς του, ή να πλουτίσει σε βάρος τους» η οποία τείνει να αποτελέσει για τα καλά παρελθόν στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας.

Και τούτο μπορεί κανείς να το αντιληφθεί ανατρέχοντας σχεδόν στο σύνολο της λαϊκής πολιτιστικής παραγωγής του πρόσφατου μεταπολεμικού παρελθόντος– τουλάχιστον μέχρι την δικτατορία. Στα πλαίσιά του, ακόμα και η πιο εμπορική και ατυχής στις εμπνεύσεις της ελληνική ταινία, ήταν τουλάχιστο ξεκάθαρη στα μηνύματα που εξέπεμπε: Ήταν οι αξίες, η αλληλεγγύη, η τιμή που καθόριζαν την συμπεριφορά των «φτωχών πλην τίμιων» πρωταγωνιστών, ενώ ο φθόνος και η βουλιμία για χρήμα και εξουσία, οι εγωισμοί ήταν στοιχεία συμπεριφοράς που ανήκαν σχεδόν αποκλειστικά στον κόσμο των «πλουσίων» – ή σ’ αυτόν του «υποκόσμου». Για να μην μιλήσουμε για τα πραγματικά αριστουργήματα, κι όχι για τις ταινίες ή τα τραγούδια του συρμού, όπως την Μαγική Πόλη του Νίκου Κούνδουρου, όπου η καθημερινότητα των ρακένδυτων, λιμασμένων κατοίκων της αθηναϊκής παραγκούπολης θυμίζει κάτι από τον κοινοτισμό της ορεινής υπαίθρου κατά την Τουρκοκρατία…

Πλέον όλα αυτά φαντάζουν ένα μακρινό παρελθόν. Διότι από την Χούντα κι έπειτα άρχισε να εμφανίζεται δυναμικά ο πιο χυδαίος ατομισμός, για να διαγράψει αποφασιστικά βήματα κατά την μεταπολίτευση, να «κοινωνικοποιηθεί» με την αλλαγή του Πα.Σο.Κ. και να γίνει καταθλιπτικά κυρίαρχος στα χρόνια της σημιτικής ευημερίας.

Ο ίδιος ο Σημίτης ήταν εκείνος, εξ’ άλλου, που εγκαινίασε και την καθεστωτική απαξίωση του αξιακού και του ηθικού κόσμου της φτωχολογιάς, αποκαλώντας την Ελλάδα των ταπεινών, χαμηλών σπιτιών και των περήφανων αξιοπρεπών ανθρώπων, «Ελλάδα της μιζέριας». Γιατί προφανώς τα κανιβαλικά ήθη του ανοϊκού νεοέλληνα που έχει μεταβάλει την Ελλάδα σε μία έρημη, τσιμεντένια χώρα, που έχει αντικαταστήσει την πρωϊνή προσευχή με την ανάγνωση των σομόν σελίδων του χρηματιστηρίου και που θυσιάζει κάθε αξία, συλλογική ταυτότητα και μνήμη μπροστά στην απόκτηση ενός καινούργιου αυτοκινήτου «πήγαιναν γάντι» στο εκσυγχρονιστικό καθεστώς, του πιο χυδαίου φιλελεύθερου καθεστώτος που γνώρισε ποτέ αυτός ο τόπος. Πώς αλλιώς η άρχουσα τάξη θα κατάφερνε να καταστήσει– με αντάλλαγμα την προκλητική χλιδή και τα απίστευτα πλούτη που έχει συσσωρεύσει–κυριολεκτικά όλη την χώρα, από τα ακρογιάλια και τα βουνά της μέχρι την συνταγματική, την πολιτική και την οικονομική της ανεξαρτησία, άθυρμα στα χέρια των περιφερειακών και των παγκόσμιων επικυρίαρχων; Κάτι τέτοιο προφανώς περνούσε και περνάει μέσα από την «κατασκευή» ενός μέσου Έλληνα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν της, ενός τύπου ανθρώπου που είναι τόσο πιστός τους ναούς της κατανάλωσης ώστε να μη δίνει δεκάρα για ό,τι συμβαίνει γύρω του.

Μετά από αυτήν την ολοκληρωτική επέλαση δεν είναι ν’ απορεί κανείς που ό,τι αλλοτριωμένο απέμεινε να θυμίζει λαό– αυτό ακριβώς που οι μεγαλοδημοσιογράφοι και οι καθηγητάδες της διαπλοκής και της ρεμούλας αποκαλούν περισπούδαστα κοινή γνώμη– παρακολουθεί την ζαχοπουλιάδα με την πασίγνωστη αμφιθυμία του φθόνου: απ’ τη μία εκδηλώνουν πρωτοφανές ενδιαφέρον για κάθε στιγμή τούτης της τραγωδίας, επειδή στην πραγματικότητα ζηλεύουν τον τέως καθηγητή λυκείου και νυν γ.γ. του υπουργείου πολιτισμού για τα κατορθώματά του, κι απ’ την άλλη επιχαίρουν ως άλλος ρωμαϊκός όχλος για τα παθήματά του. Κι αυτή η συμπεριφορά είναι που επαληθεύει την εκτίμηση ότι, το ελληνικό κράτος-σκάνδαλο –το οποίο επειδή ακριβώς κινείται στους ρυθμούς του μεταπρατισμού δεν μπορεί παρά να λειτουργεί ως τέτοιο– είτε αποτελεί καθρέφτη μίας κοινωνίας-σκάνδαλο, είτε ηγεμονεύει τόσο απόλυτα ώστε έχει καταφέρει να την φέρει επιτυχώς στα μέτρα και τα σταθμά του.

Advertisements

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s