Ιθαγενείς

(Πρώτες) Σκέψεις για το ασφαλιστικό

1 σχόλιο

Το ζήτημα του ασφαλιστικού τίθεται σήμερα υπό το βάρος μίας βασανιστικής διελκυστίνδας.

Από την μία, οι φιλελεύθεροι και οι προνομιούχες τάξεις που πιέζουν διαρκώς και επιτακτικά για την εκχώρηση της πρόνοιας και της ασφάλισης στους μηχανισμούς της ελεύθερης αγοράς.

Από την άλλη, τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα και οι πολιτικές δυνάμεις εκείνες που ορθώς υπερασπίζονται τον δημόσιο χαρακτήρα αυτών των αγαθών. Γιατί έχουν κατανοήσει ότι αυτή η εξέλιξη θα οδηγήσει σε μία κοινωνία-ζούγκλα, αφού έχει αποδειχθεί πολλάκις ότι η παράδοση αυτών των δημόσιων αγαθών στο Κεφάλαιο είναι μία πράξη καταστροφική για την συνοχή της κοινωνίας, αφού επιτείνει στο έπακρο τις ανισότητες.

Πέρα από αυτό όμως, το να υπερασπιζόμαστε το καταρρέον σύστημα της ασφάλισης αποτελεί ένα απονενοημένο διάβημα. Ήδη, δίχως τις «μεταρρυθμίσεις», εξαιτίας των άθλιων υπηρεσιών και συντάξεων που προσφέρει ολοένα και περισσότεροι στρέφονται στην ιδιωτική ασφάλιση. Και κανένας πια δεν έχει εμπιστοσύνη σ’ ένα σύστημα που έπαιζε τα αποθεματικά εν είδει μεγαλοκαπιταλιστή στον διεθνή χρηματοπιστωτικό τζόγο.

Και η κρίση του ασφαλιστικού είναι υπαρκτή και η διαχείρισή του από τους διευθυντές και τους κρατικοδίαιτους γιάπηδες δεν πραγματοποιείται γι’ αυτούς που το έχουν ανάγκη αλλά για τον εαυτό τους!

Επομένως, εάν επιθυμούμε όντως να υπερασπιστούμε όντως τον δημόσιο χαρακτήρα θα πρέπει να περάσουμε στην επίθεση. Να προτείνουμε τις αρχές για ένα σύγχρονο, εναλλακτικό δημόσιο σύστημα πρόνοιας και ασφάλισης που θα υπερβεί την σκύλλα της αγοράς και την χάρυβδη της διεφθαρμένης κρατικής γραφειοκρατίας.

Μία εναλλακτική αντίληψη η οποία θα υπεισέρχεται σε θέματα ουσίας: Μπορεί ένα οποιοδήποτε μοντέλο περίθαλψης να είναι βιώσιμο σε μία κοινωνία οι συνθήκες της οποίας (διατροφή, ρυθμοί ζωής, αποξένωση) αυξάνουν εκθετικά τις ψυχικές και σωματικές ασθένειες; Μπορεί μία λογική δημόσιας περίθαλψης να στηρίζεται στην υπερπαραγωγή και την υπερκατανάλωση των φαρμακευτικών προϊόντων των πολυεθνικών εταιρειών; Είναι συμβατό ένα μοντέλο δημόσιας ασφάλισης με την επίταση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων που βιώνουμε σήμερα; Και τέλος, είναι δόκιμο από την πλευρά της κοινωνίας, να «κόβει» απλώς μία σύνταξη στους ηλικιωμένους αποσύροντάς τους στην κοινωνική απραξία του τηλεοπτικό καναπέ; Ή μήπως θα πρέπει να συζητήσουμε το ενδεχόμενο της θέσπισης μίας ελάχιστης εγγυημένης σύνταξης για ολόκληρο τον πληθυσμό των ηλικιωμένων, η οποία θα δίδεται ανεξαρτήτως ενσήμων, με αντάλλαγμα την προσφορά κοινωνικής εργασίας με βάση τις δυνατότητες του καθενός;  

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η συζήτηση αυτή θα πρέπει να πραγματοποιηθεί. Γιατί είναι σαφές πως, ένας αγώνας που υπερασπίζεται «ένα αδειανό πουκάμισο» είναι ένας μάταιος αγώνας.

Σκαντζόχοιρος 

Advertisements

One thought on “(Πρώτες) Σκέψεις για το ασφαλιστικό

  1. Τα περί μάταιου αγώνα, με τόση ευκολία, είναι μάταιες σκέψεις….

    Οι σκέψεις για σύνδεση του ασφαλιστικού με πολλές πλευρές – που ούτως ή αλλως συνδέεται – όπως τα περι ελαστκών σχέσεων εργασίας, αλλά όχι μονο αυτές, όχι μόνο
    δεν είναι ματαιες, αλλά αναγκαίες…

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s