Ιθαγενείς

…Και πάλι περί παρελάσεων…

3 Σχόλια

Αίφνης, μια ορισμένη Αριστερά εξόρισε τις παρελάσεις από τα όρια της πολιτικής ορθότητας: Είναι, λέει, εθνικιστικές, θεσπίστηκαν (οι μαθητικές) επί Μεταξά και συμβολίζουν την ολοκληρωτική κινητοποίηση της κοινωνίας στ’ όνομα της «εθνικής ενότητας». Κι έτσι, ξεκίνησε μια παράδοση οργιώδους πολιτικής δραστηριότητας, παρεμβάσεων και ακτιβισμών κατά τις εθνικές επετείους, που σκοπό έχουν να θέσουν θέμα κατάργησης των παρελάσεων. Και αυτό συμβαίνει σε μια στιγμή που όχι μόνο η τουρκική επιθετικότητα συνεχίζεται, στην Κύπρο και το Αιγαίο, αλλά και άλλοι γείτονες, όπως τα Σκόπια προβάλλουν τις πιο ανιστόρητες διεκδικήσεις. Από τη σκοπιά μου, έχω να καταθέσω τα ακόλουθα επί του θέματος:

Α) Οι παρελάσεις κατά τις εθνικές επετείους δεν έχουν τις ρίζες τους στον ναζισμό. Έλκουν την καταγωγή τους από τη περίοδο των εθνικών επαναστάσεων (1789-1848) που συντάραξαν την Ευρώπη. Συμβολίζουν την επαναστατική, καθολική κινητοποίηση των μαζών κατά την διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Ο καθολικός χαρακτήρας της συμμετοχής στις επετείους εκφράζει ακριβώς ότι συμμέτοχος και εγγυητής στην ανεξαρτησία και την ελευθερία του έθνους είναι όλος ο λαός και όχι μόνο το κράτος ή μόνο ο στρατός. Ενυπάρχει δηλαδή στο εσωτερικό της μια αποφασιστική διάσταση εκδημοκρατισμού του έθνους. Γι’ αυτόν τον λόγο, εξάλλου, παρελάσεις πραγματοποιούν κατά τις εθνικές επετείους του Μεξικού οι Ζαπατίστας, παρότι είναι κίνημα εθνοτικό. Ως συμβολική, δε, πράξη καθολικής κοινωνικής κινητοποίησης παρελάσεις πραγματοποιούσαν όλα τα μεγάλα επαναστατικά κινήματα, από την Γαλλική Επανάσταση, την Ελεύθερη Ισπανία του ’36 κ.λπ., κ.λπ. Στη διάρκεια της Κατοχής, οι μεγάλες αντιφασιστικές κινητοποιήσεις έγιναν με την ευκαιρία των εθνικών εορτών.

Β) Στην Ελλάδα, οι εθνικές μας επέτειοι είναι δύο: Αφ’ ενός η αντιφασιστική νίκη του 1940 επί των ιταλικών δυνάμεων του Άξονα και αφ’ ετέρου η επανάστασή μας κατά της οθωμανικής κυριαρχίας. Καλώς ή κακώς, η ιστορία του λαού μας έχει μία παράδοση αντιστασιακή, η οποία ενυπάρχει ως κυρίαρχη διάσταση στις επετείους μας. Υπό αυτή την έννοια, μήπως η αμφισβήτησή τους και η άρνηση της συμμετοχής της κοινωνίας στις επετείους αυτές υποδηλώνει και έμμεση αλλά σαφή άρνηση του αντιστασιακού τους χαρακτήρα; Και βέβαια, ο νόμος για τις μαθητικές παρελάσεις είναι του 1985, επί ΠΑΣΟΚ, και όχι του Μεταξά!

Γ) Κάθε θεσμός, ακόμα και ο πλέον επαναστατικός, έχει μέσα του τα χαρακτηριστικά της επανάληψης και του καταναγκασμού. Το ίδιο συμβαίνει και με τις θεσμικές γιορτές. Στα πλαίσια της καθημερινότητας, κάθε γιορτή έχει και ένα στοιχείο καταναγκασμού και επανάληψης, είτε μιλάμε για το Πολυτεχνείο, είτε για το Πάσχα και τα Χριστούγεννα, είτε για την 28η Οκτωβρίου και την 25η Μαρτίου, είτε για την Πρωτομαγιά. Ωστόσο, οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν ανάγκη από τη μνήμη και τη θεσμοποίησή της. Γι’ αυτό έχουν ανάγκη από εθνικές, θρησκευτικές ή ταξικές γιορτές! Διαφορετικά, δεν υπάρχει οργανωμένη κοινωνία με ιστορική συνέχεια. Τι θα έλεγαν άραγε όσοι θέλουν να καταργήσουν τις παρελάσεις στις εθνικές επετείους, αν καταργούνταν η Πρωτομαγιά και το Πολυτεχνείο! Ακόμα και αν μετατρέπονται σε θεσμούς επαναληπτικούς. Το γεγονός βέβαια ότι οι εθνομηδενιστές επικεντρώνουν στις εθνικές γιορτές δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Δ) Ζούμε σε καταναλωτικές κοινωνίες της λήθης, της διάλυσης κάθε συλλογικής αναφοράς και ταυτότητας, της πιο στυγνής εγωκρατίας. Αυτή η πραγματικότητα είναι που παράγει νέους, στη χώρα μας, οι οποίοι θεωρούν ότι την 28η Οκτωβρίου νικήσαμε τους… Γερμανούς ή τους… Τούρκους ή ότι νικήσαμε τους… Αλβανούς. νέους που δεν γνωρίζουν το τι έγινε στο Πολυτεχνείο το ’73. νέους που δεν δίνουν δεκάρα για το συλλογικό μας παρελθόν, και που δεν θα δώσουν δεκάρα για τα συλλογικά διακυβεύματα του μέλλοντος – εθνικά ή κοινωνικά. Στην πολιτική, αναγκαστικά, τίθεται θέμα προτεραιοτήτων. Και όταν σ’ αυτό το κλίμα θέτεις ως κύριο τις… παρελάσεις –τότε κάτι συμβαίνει με την ανάλυσή σου. Πολλώ δε μάλλον, όταν επιμένεις στον «εθνικισμό» και αγνοείς πως δίπλα, πολύ πιο μαζικές, συχνές και φρενήρεις είναι οι «παρελάσεις» στα λογιών λογιών ΙΚΕΑ και Καρφούρ. Μήπως όμως η κατάργηση των εορτών οδηγήσει στην οριστική λήθη των ίδιων των ιστορικών γεγονότων; Μήπως αυτό επιδιώκεται εν’ τέλει;

Ε) Και, τέλος, πώς λειτουργεί αντικειμενικά μια καμπάνια εναντίον των «εθνικιστικών παρελάσεων», τη στιγμή που σύσσωμες οι πολιτικές ελίτ, μεγαλοδημοσιογράφοι και μεγαλοεπιχειρηματίες… παρελαύνουν ανά τις ξένες πρεσβείες και συνεργάζονται ανοικτά, οικονομικά και πολιτικά, με τους Τούρκους στρατοκράτες, σε μια κούρσα της με το αζημίωτο εκχώρησης τής εθνικής μας ανεξαρτησίας;

Υστερόγραφο 1: Η έτερη διαμάχη που συνήθως αναδύεται κατά τις εθνικές επετείους αφορά στο κατά πόσο οι αλλοδαποί μαθητές μπορούν (;!) να γίνονται σημαιοφόροι. Ασφαλώς, η συνείδηση που δέχεται αλλοδαπούς για να δουλέψουν στα χωράφια μας ή στα εστιατόριά μας, που πανηγυρίζει όταν αυτοί σηκώνουν βάρη στην Ολυμπιάδα αλλά εξεγείρεται όταν αυτοί σηκώνουν τη σημαία και επιθυμούν να σηκώσουν τη σημαία, δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ή δουλοκτητική ή βλακώδης.

Υστερόγραφο 2: Αυτή η χώρα είναι της πλάκας. Τριγύρω μας γίνεται, κυριολεκτικά, χαμός- μιας και διανύουμε μία φάση που διακυβεύονται του κόσμου τα πράματα σε όλα τα επίπεδα… και ‘μεις ασχολούμαστε με τις παρελάσεις! Το ΛΑΟΣ μαλώνει με τον ΣΥΝ, οι μισοί μαθητές κάνουν κατάληψη γιατί δεν θα πάνε στην παρέλαση και οι άλλοι μισοί επειδή θα πάνε! Κι ας «θερίζουνε τριγύρω δεκάδες άρματα δρεπανηφόρα»…. Τσιρκό-κωλό-χωρα…

 

Σκατζόχοιρος

Advertisements

3 thoughts on “…Και πάλι περί παρελάσεων…

  1. Βέβαια δεν ξεχνούν, έξω από τη πολιτική τους τοποθέτηση επί των παρελάσεων (ασχέτου περιεχομένου), όλοι αυτοί οι εθνομηδενιστές να τσουβαλιάζουν τους πάντες που εναντιώνονται στη κατάργηση των παρελάσεων πίσω από τη γνωστή ταμπέλα. Είναι αυτή η απαράδεκτη ( και στρατευμένη) πολιτική επιλογή, που έβαλε το ΛΑΟΣ στη βουλή, που επέτρεψε σε τυχαίους τηλεπωλητές να κάνουν περιουσίες πουλώντας λαϊκίστικο πατριωτισμό. Είναι η πολιτική αλητεία, που εφαρμόζουν στρατευμένα γύρω από κάθε εθνικό θέμα, ( βιβλίο Στ΄, σχέδιο Ανάν, Σκοπιανό κτλ.) και που τους επιτρέπει να «χτίζονται» γύρω από τη παράπλευρη ανάπτυξη της ακροδεξιάς που οι ίδιοι προκαλούν. Είναι η σύγκρουση, που δίνει φτερά στο κυρίαρχο να συνεχίσει την παγκοσμιοποιητική πολτοποίηση των εθνών. Μήπως πετάνε μαζί του;;

    ΥΓ. Η «Τσιρκο-κωλό- Αναν-έωση θείο» , έφτιαξεν την Τσιρκο-κολωχώραν!

  2. Γιώργο νομίζω ότι είναι απαραίτητος ο διαχωρισμός των μαθητικών παρελάσεων με το θεσμό των παρελάσεων γενικά. Σίγουρα τα επιχειρήματα που παραθέτεις είναι ορθά, όμως νομίζω ότι δε θα πρέπει να υπερασπίζουμε δίχως να εμβαθύνουμε περισσότερο στα χαρακτηριστικά ενός θεσμού (και αναφέρομαι μόνο για τις μαθητικές παρελάσεις) που δυστυχώς συμβάλλει στην υπονόμευση της εθνικής μνήμης, ενός θεσμού που είναι απόλυτα πιστεύω ενταγμένος πλέον στα ήθη της κυρίαρχης μικροαστικής αντίληψης
    Ας δούμε πως επιλέγονται αυτοί που κρατούν ή παρίστανται της σημαίας:
    Είναι οι καλύτεροι μαθητές του σχολείου κ.ο.κ.. Με αυτό τον τρόπο λοιπόν επιβραβεύεται κάποιος μαθητής θα λέγαμε και συνδέεται η αφοσίωση στην πατρίδα με την μόρφωση και την αριστεία. Δε γίνεται όμως αυτό! Όλοι ρωτούν «ποιανού είναι αυτά τα παιδιά» κ.ο.κ, μαθητές που γίνονται για τους γονείς πρότυπα μαθητικής συνέπειας και σύμβολα πίεσης στα παιδιά τους για περισσότερο διάβασμα. Όπως σίγουρα αντιλαμβάνεσαι στην επαρχία αυτό το φαινόμενο είναι πιο έντονο, επειδή λίγο πολύ όλοι γνωρίζονται.
    Υπερτερεί λοιπόν το πρόσωπο-αριστούχος μαθητής έναντι της σημασίας της παρέλασης. Προσωποποιείται λοιπόν έτσι μία συλλογική δράση στην οποία υποτίθεται ότι κυρίαρχη είναι η διατήρηση της συλλογικής εθνικής μνήμης και η επιβεβαίωση της πατριωτικής ευθύνης.
    Κάθε γονιός βέβαια καμαρώνει το δικό του παιδί αλλά αυτοί που κρατούν ή παρίστανται της σημαίας είναι οι αστέρες της χρονιάς. Κι αυτό δύναται να έχει μέχρι και επίφοβες διαστάσεις για τη συνείδηση, αυτού που είθισται να αποκαλείται «μέσος πολίτης», «μέσος ψηφοφόρος» κ.ο.κ.:
    Αν πήγαινες στην Κέρκυρα για παράδειγμα και στο σχολείο σου όταν παρελαύνες εσύ ή το παιδί σου, ήταν σημαιοφόρος ο Γεωργιάδης ο πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στο νησί (υπόθεση εργασίας κάνω), θα ήταν κάτι που θα το θυμόσουν γιατί θέλει δε θέλει ο Γεωργιάδης αποτελεί κομμάτι του πρώιμου πολιτικού του βίου για την τοπική κοινωνία. Τι εύσημο αφοσίωσης στην πατρίδα για τον σημερινό φιλελεύθερο πολιτικό, έτσι;
    Αν εμείς γνωρίζουμε τι πρεσβεύει και ίσως τι θα επιθυμούσε ο εν λόγω κύριος σχετικά με τα εθνικά ζητήματα, δε σημαίνει ότι στους υπόλοιπους αυτό είναι τόσο εύκολα διακριτό, ακόμα και όταν διατυπώνει τις γνωστές αθλιότητες του για το Μακεδονικό…
    Γιατί αρκετοί θα τον θυμούνται να παρελαύνει καμαρωτός με τη γαλανόλευκη που του ευλόγησε στην εκκλησιά πιθανότατα ο ίδιος ο μητροπολίτης…
    Είναι κι άλλα που θα ήθελα να παράθεσω σχετικά με τα δύο κείμενα στη «ΡΗΞΗ», όμως καλύτερα να μείνω προσωρινά εδώ, για να προχωρήσει ο διάλογος και η καλοπροαίερετη αντιπαράθεση απόψεων

  3. Να προσθέσω μόνο το αυτονόητο για να εξηγήσω γιατί διαφέρουν οι μαθητικές από τις υπόλοιπες παρελάσεις κατά τη γνώμη μου:
    Σε μια συλλογικότητα όπως ο στρατός ή αυτές που αναφέρεις κατά κύριο λόγο τα κριτήρια επιλογής αυτών που κρατούν τη σημαία αφορούν την ίδια τη συλλογικότητα, δεν είναι εύκολα διακριτά στους εκτός αυτής, και αυτοί που δίνουν σημασία σε αυτό είναι τα ίδια τα μέλη της συλλογικότητας ως προσωπικό και συλλογικό τους κίνητρο.
    Δηλαδή όταν το’ 42 έμπαινε ο Άρης με τη σημαία και το άγημα στα χωριά της Ρούμελης ελάχιστη σημασία έδιναν οι έκπληκτοι χωρικοί στο σημαιοφόρο επειδή κυριαρχούσε το ίδιο το άγημα. Γιατί ο Άρης ήταν ο επικεφαλής και όχι κάποιος άλλος ήταν ευθύνη της αντάρτικης ομάδας. Το πρότυπο ήταν συλλογικό (οι ίδιοι οι αντάρτες και όχι ο επικεφαλής…) και το μήνυμα διακριτό.

περιμένουμε τα σχόλιά σας!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s