Πισωγύρισμα στο λιθόστρωτο
Η διαφορά, η οποία, όσο και αν εμφανίζεται βαθμιαία, είναι ουσιαστική, ανάμεσα στα εργαλεία που μπορούν χωρίς πρόβλημα να ικανοποιήσουν τις ανάγκες ή τις επιθυμίες του κόσμου (επιθυμίες από κάτω, «φυσικές», προϊστορικές) και στα εργαλεία που επιβάλλον στους ανθρώπους τον προορισμό που φέρουν εντός τους, είναι μια διαφορά που εξαρτάται από μια [...]
Οι σκηνές λύθηκαν, οι τέντες διπλώθηκαν, οι τουαλέτες και ο κατασκηνωτικός χώρος καθαρίστηκαν. Η 1η Πανελλαδική Συνάντηση των Ιθαγενών (των νέων του Άρδην και της Ρήξης) ολοκληρώθηκε και στα πρόσωπά μας εγκαταστάθηκε ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Και τούτο όχι μόνο γιατί τα 50 άτομα που συνολικά έμειναν στην κατασκήνωση, συζήτησαν, γνωρίστηκαν και διασκέδασαν, «πέρασαν καλά» και [...]
Σενιόρ,
ας αναποδογυρίσουμε αυτά τα τραπέζια/
ας κόψουμε τα καλώδια/
τούτο το μέρος δεν έχει κανένα νόημα πια…/
τι περιμένουμε, σενιόρ;
Μπόμπ Ντύλαν, Senor (Tales of yankee power)
Η Αθήνα έχει γεμίσει από αυτές τις αφίσες. Δείχνουν έναν τύπο με τα μάτια γυρισμένα ανάποδα –ζόμπι, λέει– που κρατάει έναν λαγό με τη γούνα του βουτηγμένη στο αίμα. [...]
” Αξίζει αλήθεια ν’ανεχθείς το σκυλολόι αυτού του Άδη/
μόνο για να συναντηθείς με τους δικούς σου για ένα βράδι;”
Το φαντασιακό του ξενυχτιού και των καταχρήσεων, βρίθει “αριστερών”, αμφισβητησιακών υπαινιγμών. Αγγίζει τις παρυφές μίας πολιτιστικής εξέγερσης, με ντεμπορική, καταστασιακή χροιά, που αρνείται το καθιερωμένο παράδειγμα του βίου:
Είμαστε οι ανήσυχοι νεκροί, οι εχθροί του ήλιου. Δεν [...]
Άφησε το σαγόνι του να κρεμάσει. Αλλιώς τα θυμόταν τα χρόνια των ψευδαισθήσεων. Ότι τουλάχιστο ήταν ελεύθερα συμβάσεων και συγκαταβάσεων. Ότι, έστω, ο παράγων «αναγκαιότητα» έκοβε βόλτες μακριά, φαντάζοντας μόνο ως ένα σκοτεινό σημείο στο λαμπερό ορίζοντα.
Όχι, λοιπόν. Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν αλλιώς. Αυτή τη φορά έδιναν τον τόνο οι «μεγάλοι», που σήμαινε [...]
Το μεγαλύτερό μας πρόβλημα είναι γλωσσολογικό. Νομίζω πως στερέψαν τα νοήματα στις λέξεις.
Στην κάθε λογής ιστοριογραφία, ο Γκέμπελς έχει καταχωρηθεί ως ο μάστορας της προπαγάνδας. Ξέρετε, το κλασσικό “Πες, πες, κάτι θα μείνει”. Αυτές τις μέρες σκέφτομαι πως τούτος ο αφορισμός είναι θεμελιακώς λανθασμένος. Στην πραγματικότητα, όσο πιο πολλά λες, άλλο τόσο ταλαιπωρείς τις καημένες, [...]
Παρεμπιπτόντως, διαβάστε στον έξαποδω! για τους Λείψους. “Λέει” πολλά!
Ποδηλατάδα, με κλειστά τα μάτια, πάνω από τις στέγες της Αθήνας. Θα ξανασηκωθούμε (διότι η ελπίδα είναι διάσταση της μνήμης)
…Και ξάφνου, ‘κει που μιλούσαμε στο τραπέζι, σηκώσαμε το κεφάλι και την κοιτάξαμε. Κόντευε τα 90. Εξήντα χρόνια στους αγώνες. Σε όλους τους αγώνες. Κουρασμένη, με μίαν ιώβειο υπομονή– και μία επιμονή που θυμίζει εκείνα τα βολονταριστικά τσιτάτα του Μάο, για την θέληση που μετακινεί βουνά.
Στο μυαλό μου, σε αντιπαράθεση με ό,τι έβλεπα, ήρθαν οι [...]
