Η ομορφιά ανθίζει στις άδειες πόλεις… καθώς η… Τσιμισκή και η Σταδίου έχει μετακομίσει σύσσωμη στην Χαλκιδική και τις Κυκλάδες…
Η ποίηση εξορίστηκε από την εξοχή “λόγω τουρισμού”… ας την καλοσωρίσουμε στο άστυ……..
Μίκης Θεοδωράκης, Θα γίνεις δικιά μου (Τραγουδάει ο Κώστας Χατζής -1961)
Αυγουστιάτικος ύμνος στην πόλη
…Στα χρόνια του ελάχιστου
The Wall
What Shall We do now
What shall we use to fill the empty
Spaces where waves of hunger roar
Shall we set out across this sea of faces
In search of more and more applause
Shall we buy a new guitar
Shall we drive a more powerful car
Shall we work straight through the night
Shall we get [...]
Μ. Θεοδωράκης – Την πόρτα ανοίγω το βράδυ
Την πόρτα ανοίγω το βράδυ
τη λάμπα κρατώ ψηλά
να δούνε της γης οι θλιμμένοι
να ρθούνε να βρουν συντροφιά
Να βρούνε στρωμένο τραπέζι
σταμνί για να πιει ο καημός
κι ανάμεσά μας θα στέκει
ο πόνος του κόσμου αδερφός
Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν
σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός
κι εκεί καθώς θα μιλάμε
θα ρθει συντροφιά κι ο Χριστός
Στίχοι [...]
Ένα κλεμμένο ποδήλατο (Μια μουσική περιήγηση στους Στέρεο Νόβα)
[Από τον δίσκο ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ]
Ακούστε κι αυτά:
Το ταξίδι της Φάλαινας
6 π.μ.
Ο εξώστης
3000 μέρες
Το παζλ στον αέρα
Μικρό Αγόρι
Ταξίδι στη Γη
…Χαμήλωσε…
Τις καλημέρες μας… και τις ευχαριστίες μας στον κ. Λεξίτυπο για το νόου-χάου.
Υ.Γ. Ιδού και οι στίχοι:
Χαμήλωσε
Χαμήλωσε
Από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα
Δε διακρίνεται η αλήθεια
Χαμήλωσε.
Μη σφίγγεις
Τα χρώματα, πολύ μη σφίγγεις μεσ’ στη χούφτα σου
Δε βλέπεις που το κόκκινο
Θέλει να δραπετεύσει ;
Ξεκρέμασε
Τις φλόγες απ’ τις υψικάμινους ξεκρέμασε
Και τη σκουριά των καραβιών
Γύρω απ’ το λαιμό σου
Και πήγαινε
Και [...]
Τρίτη Απόγευμα
Ποδηλατάδα, με κλειστά τα μάτια, πάνω από τις στέγες της Αθήνας. Θα ξανασηκωθούμε (διότι η ελπίδα είναι διάσταση της μνήμης)
…Πόλη-Κόλαση…
…Επειδή νυχτώνει πλέον στις 5, και ζούμε στην Αθήνα της τρέλας των γκέτο, των μεγάλων εμπορικών καταστημάτων, των γυάλινων πύργων, των μεσοαστικών προαστίων της θανάσιμης πλήξης…
Η ζωή είναι λειψή/ έξω στους δρόμους της/
Τίποτε ποτέ δεν αλλάζει/ κι όλα τα ίδια μένουν
Άνθρωποι με βλέμματα κενά/ κανείς δεν νοιάζεται πια
Δεν [...]
