Το περιβάλλον δεν έχει ανάγκη από τα μνημόσυνα των πράσινων καπιταλιστών, που κάθε χρόνο χύνουν τα κροκοδίλεια δάκρυά τους πάνω στο πτώμα της φύσης πιπιλώντας τα τεχνοκρατικά ξόρκια για την “πράσινη, βιώσιμη ανάπτυξη”.
Το περιβάλλον δεν θα σωθεί από την περιώνυμη “εταιρική ευθύνη” των γιάπηδων χαρτογιακάδων. Εξάλλου, το μαχαίρι που έχουμε μπήξει στην πλάτη του έχει πρώτη-πρώτη, φαρδιά-πλατιά την δικιά τους υπογραφή.
Η σάπια κοινωνία της κατανάλωσης, ο αρρωστημένος πολιτισμός του πετρελαίου δεν μεταρρυθμίζεται, ανατρέπεται.
Υστερόγραφο: Η ελληνική φύση θα ευτυχίσει όταν θα τα τινάξει το αμάξι του τελευταίου κανιβάλου νεοέλληνα, όταν εκλείψει ο τελευταίος μπουλντοζοκέφαλος τεχνοκράτης, όταν ρημάξει και το τελευταίο ξενοδοχείο. Μέχρι τότε ο δρόμος του μέλλοντος θα είναι γεμάτος Πάρνηθες και Ηλείες…
2 σχόλια
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
[...] Παρεμπιπτόντως, συμφωνώ με τους θυμωμένους Ιθαγενείς… [...]
[...] Και επίσης: Για την λεγόμενη “μέρα περιβάλλοντος” [...]