1959 – 2009
50 Χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας
ΟΧΙ στη διάλυσή της με νέο Σχέδιο Ανάν
στην αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου
(Βασ. Σοφίας και Ριζάρη 2, Μετρό «Ευαγγελισμός»)
Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009, ώρα 7.00 μ.μ.
Ομιλητές:
Βάσος Λυσσαρίδης
επ. Πρόεδρος ΕΔΕΚ (Κύπρος)
Γεώργιος Λιλλήκας
πρ. Υπουργός Εξωτερικών (Κύπρος)
Γεώργιος Κασιμάτης
Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
Μάνος Μεγαλοκονόμος
Πρέσβυς ε.τ.
Συντονιστής: Μανώλης Μηλιαράκης
Δημοσιογράφος, Πρόεδρος Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.
Θα ακολουθήσει συζήτηση
Η καθίζηση των μεσοστρωμάτων στην Ελλάδα
1. Η διεύρυνση των μεσοστρωμάτων στη μεταπολίτευση
Η κρίση της μεταπολίτευσης δεν είναι μόνον κρίση οραμάτων, ιδεών, κομμάτων ή κρίση πολιτισμού. Είναι μια κρίση συνολική, που αφορά ολόκληρο τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Κι εάν πλέον, πολύ συχνά, γίνονται αναφορές στις πολιτικές ή στις ιδεολογικές διαστάσεις της κρίσης, η κοινωνική της διάσταση παραμένει μέχρι σήμερα σχεδόν άρρητη, λες και οι ποικιλώνυμοι αναλυτές και σχολιαστές των δημόσιων πεπραγμένων της χώρας να θέλουν να την ξορκίσουν. Κι όμως, αυτή ερμηνεύει σε βάθος την φύση των αδιεξόδων που βιώνουμε σήμερα σε τούτο το παράταιρο ελληνικό τέλμα και, πέρα από την ερμηνεία ορισμένων φαινομένων, μπορεί να εξηγήσει και την ανυπαρξία των διεξόδων που αναζητούμε στην παρούσα περίοδο. Αλλά ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.
Έχουμε αναφερθεί πάρα πολλές φορές από τις σελίδες της Ρήξης και του Άρδην, το πώς η μεταπολίτευση –κύρια δια της πασοκικής αλλαγής– προκάλεσε την εντυπωσιακή διεύρυνση των μεσαίων τάξεων, σηματοδότησε την αναβάθμιση διάφορων εργατικών και αγροτικών στρωμάτων. Και γνωρίζουμε όλοι, ότι τούτο συνέβη με τους όρους της σοσιαληστείας και του πασοκικού αμοραλισμού της δεκαετίας του 1980, η οποία επιφύλασσε την διαστροφή όλων των λαϊκών θεσμών και υποδομών σε μηχανισμούς ιδιοποίησης του κοινωνικού πλούτου, από τις συνδικαλιστές, κρατικές και τοπικο-αυτοδιοικητικές γραφειοκρατίες.
Αυτή η διαδικασία θα ολοκληρωθεί σ’ ένα δεύτερο κύμα μετασχηματισμών, οι οποίοι θα ολοκληρωθούν κατά την διάρκεια της εκσυγχρονιστικής περιόδου και θα αλλάξουν ριζικά την όψη της χώρας μας, βυθίζοντάς τη κοινωνικά σε μια πολύ δύσκολη αντίφαση. Σ’ αυτήν την φάση ολοκληρώνεται τόσο η διεύρυνση των μεσοστρωμάτων, όσο και η παρασιτοποίησή τους, η εξάρτησή τους είτε από το κράτος (είτε ως δημόσιοι υπάλληλοι, ή ως καταναλωτές επιδοτήσεων και επιδομάτων) είτε από τις τράπεζες.
Η Ομάδα Μελέτης Κυπριακού ξεκινά κύκλο συζητήσεων με θέμα τις ιστορικές, κοινωνικές και γεωπολιτικές διαστάσεις του Κυπριακού, με εισηγητή το Γιώργο Καραμπελιά. Η πρώτη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου, στις 7:30 μ.μ. στα γραφεία του Άρδην και της Ρήξης (Θεμιστοκλέους 37 – 2ος όροφος).
…ή ο Ντιούη περιηγείται στις νέες τεχνολογίες…
Όλοι μιλούν για τα ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και το άσυλό τους, δίνοντας στις έννοιες αυτές νοηματοδότηση θετική. Δεν μπορούν να φανταστούν ότι, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε μέσα στο πανεπιστήμιο, αφορά τα αρνητικά νοήματα που η γλώσσα μας αποδίδει στις έννοιες «ίδρυμα» και «άσυλο». Ναι, το σημερινό ελληνικό πανεπιστήμιο είναι εντελώς ξεκομμένο από την υπόλοιπη ελληνική πραγματικότητα –κι αυτό συμβαίνει από κάθε άποψη: Τόσο από τη σκοπιά του έργου (αν υπάρχει), του βίου και της ψυχοσύνθεσης των καθηγητών, όσο και από τη ματιά, τον λόγο και τον τρόπο ζωής των φοιτητών. Πρόκειται για μια παράπλευρη απώλεια που έχει προκαλέσει η παγκοσμιοποίηση στο πανεπιστήμιό μας. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση, ανήκει κι αυτή σ’ εκείνους τους σημαντικούς ιδεολογικούς και πολιτικούς θεσμούς οι οποίοι, στα πλαίσια του νέου υπερεθνικού περιβάλλοντος, αποεδαφικοποιούνται, προσκολλώνται στους εξουσιαστικούς μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης, αποστερούμενοι οποιασδήποτε εθνικής και κοινωνικής αξίας. Χάνουν, δηλαδή, τη λειτουργία της λαϊκής υποδομής και του κοινωνικού θεσμού, είναι «παρεμπιπτόντως» ελληνικοί και όχι οργανικά δεμένοι με την κοινωνία στην οποία βρίσκονται.
Οι εκφράσεις τούτου του προβλήματος είναι άπειρες. Και αξίζει κανείς να σταθεί σ’ αυτές και να τις διερευνήσει. Όμως εδώ θέλουμε να σταθούμε στην πιο οικεία μας ανάμεσά τους –που πιστεύουμε ότι αποτελεί και δείκτη του πόσο συντριπτικά έχει κυριαρχήσει η λογική της παγκοσμιοποίησης στους κόλπους του πανεπιστημίου.
Με βάση την κοινή λογική, θα περίμενε κανείς πως όταν η συντριπτική πλειοψηφία της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ έχει θυσιάσει κάθε ιδεολογική, πολιτική (ακόμα και… απλώς νοητική) διεργασία στις «φυγές» της Αράχοβας και της Μυκόνου, προωθώντας επί της ουσίας τον σταρχιδισμό και την αδιαφορία για το τι συμβαίνει έξω από τις πύλες του πανεπιστημίου, θα υπήρχε μια αντιπολίτευση που να στέκεται στον αντίποδα τούτων των αποβλακωτικών πρακτικών.
Φρούδες ελπίδες. Η περίφημη «φοιτητική αντιπολίτευση» του άρθρου 16 κινείται στα ίδια μήκη κύματος, βράζει στο ίδιο καζάνι, προσφέροντας απλώς εναλλακτικές ως προς την κυρίαρχη «αριστερές» μορφές φυγής και αποστασιοποίησης από την ελληνική κοινωνία.
Από πού να αρχίσουμε; Από έναν τρόπο ζωής που απλώς διαφέρει ως προς τα μπαράκια; Από έναν στιλιστικό «έθνικ» κοσμοπολιτισμό, που έχει ως πρωτεύουσά του τη Βαρκελώνη, σημαία του μια άκρως ναρκο-ναρκισσιστική, εγωιστική νοοτροπία, και σήμα κατατεθέν τις «τζίβες» και τα «ράστα»; Θα μπορούσε κανείς να σταθεί σ’ αυτά, καθώς είναι εκείνα που διαχειρίζονται την κοινωνικότητα και τον ελεύθερο χρόνο των φοιτητών –κι ως εκ τούτου αναδεικνύονται στις πιο ελκυστικές πτυχές αυτής της ενσωματωμένης λογικής. Όντως. Το πιο εντυπωσιακό, όμως, αφορά στην ίδια την «ιδεολογία» αυτής της φοιτητικής αντιπολίτευσης. Και τούτο διότι αντιπροσωπεύει ακριβώς το αντίθετο από ό,τι διακηρύττει.
Ας θυμηθούμε το πώς ανέλυε ο Κ. Μαρξ την έννοια της ιδεολογίας: Η ουσία του ανθρώπου είναι να μετασχηματίζει μέσω της εργασίας του τον φυσικό κόσμο σε υλικό, τεχνητό του σώμα. Η θρησκεία ή η ιδεολογία παρεμβαίνουν σ’ αυτή την πραγματικότητα και την αλλοτριώνουν. Προσπαθούν να πείσουν ότι η ανθρώπινη ουσία ανάγεται αλλού, στο μεταφυσικό επέκεινα ή στον ουρανό των καθαρών ιδεών.
Πλέον, όλοι ξέρουμε ότι η επίθεση του Μαρξ στην ιδεολογία, στο όνομα ενός ακραίου υλισμού, ήταν εντελώς άστοχη. Ότι ο άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω από ένα παραγωγικό ον και η πεμπτουσία του δεν ανάγεται στην εργασία. Όσα όμως έγραφε ο Μαρξ είναι απολύτως έγκυρα για μια ορισμένη ψευδομαρξίζουσα σοσιαλθολούρα που διακατέχει αυτήν τη φοιτητική αντιπολίτευση. Για μια μεταμοντέρνα λογική, που προσεγγίζει τις ιδέες ως λάιφ στάιλ εξαρτήματα, που επικαλείται τον Μαρξ και τον Μπακούνιν, το 1917 και την ισπανική επανάσταση, το ’68, τις συγκρούσεις στον δρόμο κ.ο.κ. ως κενά, θεαματικά σύμβολα, που μπορεί να συζητάει με τις ώρες για όλα αυτά δίχως ποτέ μα ποτέ να τα συνδέει με το τι συμβαίνει έξω από την πόρτα των μπαρ και των σπιτιών των μεταμεσονύχτιων ψευδοεπαναστατικών λιτανειών.
Αυτή η λογική, εντέλει εξίσου παρασιτική όσο η άρχουσα τάξη, είναι μια λογική που επικαλείται μια θολή αντιεξουσιαστική αμφισβήτηση και μια γενικόλογη καταγγελία, για τη μοίρα των 700 ευρώ που την περιμένει, μόνον ως υπεκφυγή. Και το κάνει για να μην πάρει θέση απέναντι στα πραγματικά έργα της εξουσίας στον τόπο μας, τον παρασιτισμό, τη διάρρηξη του παραγωγικού ιστού, την εκποίηση της χώρας κ.ο.κ. Και πώς αλλιώς θα μπορούσαν να κάνουν; Να καταγγείλουν τα μπαρ στα οποία πηγαίνουν καθημερινά; Ή μήπως να βγουν και να πουν ότι οι σχολές που τους αναδεικνύουν σε «φλογερούς αμφισβητίες», συνήθως τα πολυτεχνεία και οι νομικές, έχουν γίνει οι πιο ταξικές σχολές του ελληνικού πανεπιστημίου, αφού εκεί φοιτούν, κατά μεγάλη πλειοψηφία, όλοι οι γόνοι των πλούσιων οικογενειών;
Τι μένει πίσω απ’ όλο αυτό το φανφαρόνικο στιλ της αυτοοργάνωσης και της αντιεξουσίας; Μα, βεβαίως, μια άκρως ατομικιστική, φιλελεύθερη λογική, που υποστηρίζει ότι αφού τάχα η κοινωνία είναι «εξουσία και καταπίεση», εγώ δικαιούμαι να εξεγείρομαι, διεκδικώντας «τα πάντα» με το μικρότερο δυνατό κόστος: Θα κλέψω για να πάρω πτυχίο, θα τα κάνω πλακάκια με τους καθηγητές που «εκτιμούν το κριτικό μυαλό μου» για να βρω μεταπτυχιακό, θα βάλω βύσμα στον στρατό, και τον μπαμπά να μου βρει δουλειά σε ’κάνα φίλο. Όλως τυχαίως, πρόκειται για την ίδια μηδενιστική λογική που επιδεικνύει ο κυρίαρχος σήμερα νεοέλληνας καταναλωτής!
Προϋπόθεση για την ανάπτυξη αυθεντικών φοιτητικών κινημάτων, που μπορούν να εξελιχθούν σε κινήματα κοινωνικά, να συναντήσουν δηλαδή τα μεγάλα προβλήματα αυτού του λαού και αυτής της χώρας, είναι να υπονομεύσουμε αυτή την ψευδοαμφισβητησιακή λογική, η οποία αποτελεί σήμερα το όπιο του πολιτικοποιημένου φοιτητή, και τον αποτρέπει από το να ασκήσει πραγματική αντιπολίτευση στην αυτοκτονική για τον λαό και τη χώρα πολιτική των αρχουσών της τάξεων.
http://ithageneis.wordpress.com
«Θρίαμβος του Πα.Σο.Κ.»! Οι ελίτ της χώρας πρέπει να πανηγυρίζουν. Η Ελλάδα μοιάζει να γυρίζει σελίδα. Μήπως όμως, αντί ν’ ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο, προχωράει σε συνθήκες επίπλαστης ευφορίας, προς τον επίλογο;
Παρά τους πανηγυρισμούς, όμως, είναι σαφές πως οι αντικειμενικές συνθήκες επιδεινώνονται σε κάθε επίπεδο για τη χώρα μας. Ο χειμώνας αυτός κυοφορεί μια ποικιλώνυμη κρίση: Τον Δεκέμβρη, οι νεο-οθωμανοί και οι Αμερικάνοι περιμένουν να μας στήσουν στη γωνία, ταυτόχρονα η ελληνική παρασιτική οικονομία κλυδωνίζεται, η περιφέρεια καταρρέει από την ανεργία και τη διάρρηξη του παραγωγικού ιστού, ενώ οι μητροπόλεις βουλιάζουν από τις επιδεινούμενες ταξικές ανισότητες, τα γκέτο και τη βία που προκαλεί ο «πολυπολιτισμός» του κεφαλαίου. Ποιος θα τα διαχειριστεί όλα αυτά; Ο φίλος των στρατοκρατών της Άγκυρας, συνεργάτης των Αμερικανών και ομοτράπεζος των μεγαλοεπιχειρηματιών, Γιωργάκης Παπανδρέου;
Είναι αστείο μόνο και να το σκέφτεται κανείς. Στην πραγματικότητα, πέρα από την γκεμπελικής εμπνεύσεως επικοινωνιακή εκστρατεία των καναλαρχών, που προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο, τα αποτελέσματα των εκλογών δείχνουν όχι έναν θρίαμβο, αλλά το ότι ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας έχει καταληφθεί από ίλιγγο. Πολλές από τις ψήφους που εκτόξευσαν τη διαφορά ήταν ψήφοι απελπισίας ή ψήφοι υστερίας. Είναι σαφές πως ένα σεβαστό κομμάτι της «κρίσιμης μάζας» έχει αποδεσμευτεί εντελώς, ιδεολογικά και πολιτικά, από τα κόμματα, ψηφίζοντας πλέον με μόνο κριτήριο το να εκδικηθεί όσους έχει ψηφίσει στο παρελθόν και την έχουν απογοητεύσει. Ακόμη, ένα άλλο έχει αποφασίσει μια μόνιμη αποχή, στον δρόμο που έδειξαν οι ευρωεκλογές. Πρόκειται για μια σεβαστή μειοψηφία –με δυνάμει πλειοψηφικά χαρακτηριστικά–, η οποία είναι αποφασισμένη να απέχει μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί κάποιος που να μην κοροϊδεύει.
Υπό αυτό το πρίσμα, ο «θρίαμβος» του ΠΑΣΟΚ δεν είναι παρά η ολοκληρωτική κατάρρευση της Ν.Δ., ιδιαίτερα στα μεσαία και στα κατώτερα στρώματα. Διότι από μόνο του το κόμμα του Γιωργάκη, απλώς συγκέντρωσε όσες περίπου ψήφους είχε πάρει ως δεύτερο κόμμα το 2004.
Τέτοιες συνθήκες, λοιπόν, ευνοούν θεαματικά σκαμπανεβάσματα και περίεργες αυξομειώσεις, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολες τις προβλέψεις. Ας μη βιαστούν, λοιπόν, κάποιοι να πανηγυρίσουν. Η ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως τραγωδία, είτε ως φάρσα. Πόσο μάλλον στη δική μας περίπτωση, όπου έχουν όλα παιχτεί: Για την Ελλάδα, υπό την διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η επανάληψη-φάρσα του 1981 ήταν το 1993-1996, η τραγωδία το 1996-2004.
Από εκεί και πέρα, οι εκλογές δίδαξαν με πολύ αυστηρό τρόπο σε πρώην κυβερνήτες και επίδοξους διαχειριστές της λαϊκής δυσαρέσκειας κάτι που αφορά στην κοινή λογική: Μια συνολική εθνική και κοινωνική κρίση απαιτεί αντίστοιχα ένα ολοκληρωμένο όραμα.
Τέτοιο δεν διαθέτουν τα ρετάλια της ΝΔ, που πόνταραν για να διασωθούν μόνο και μόνο στα προσωπικά πυροτεχνήματα του πρώην πρωθυπουργού, στους αγωγούς, στο σχέδιο Ανάν, στο βέτο του Βουκουρεστίου. Γιατί δεν γίνεται να ακολουθήσει κάποιος την οδό της εθνικής αξιοπρέπειας και της ανεξαρτησίας, όταν στο εσωτερικό της χώρας προωθεί νεοφιλελεύθερες πολιτικές ξεπουλήματος του κοινωνικού και του φυσικού πλούτου, όταν ευνοεί με κάθε πολιτική του τους επιχειρηματίες, όταν συγχρωτίζεται με τα μπλε λαμόγια, τους λοιπούς άνοες μαυρογιαλούρους, τους υπάλληλους των εργολάβων και των καταπατητών. Γι’ αυτό και τον Καραμανλή τον μαύρισαν σε όλα τα λαϊκά προάστια και γι’ αυτό έμεινε την ημέρα των εκλογών με τον σκληρό πυρήνα των ψηφοφόρων του Παπάγου, της Εκάλης και του Νέου Ψυχικού. Όσο για τους μαθητευόμενους μάγους του ΛΑΟΣ, παρά τις φανφάρες τους και το παραδοσιακό σπρώξιμο από τα κυρίαρχα πασοκικά ΜΜΕ, οι απογοητευμένοι της «μπλε πολυκατοικίας» δεν προσέτρεξαν στις αγκάλες τους σε μεγάλη κλίμακα, αλλά προτίμησαν σε μεγαλύτερα ποσοστά τον Γιωργάκη.
Το ίδιο συμπέρασμα ισχύει και για την αριστερά, τόσο για το ΚΚΕ, όσο και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο τελευταίος πληρώνει και θα πληρώνει πάντοτε την ομόνοιά του με τον εθνομηδενισμό της παγκοσμιοποίησης, με το γεγονός ότι επιμένει να αντιδιαστέλλει το εθνικό ζήτημα από το κοινωνικό. Αυτή του η εμμονή είναι που τον καθιστά εξαιρετικά δημοφιλή στο Κολωνάκι και την Εκάλη, αναδεικνύοντάς τον σε κατά καιρούς αγαπημένο παιδί της 4ης εξουσίας. Η ίδια, όμως, είναι που τον απομακρύνει καθοριστικά από τα λαϊκά στρώματα. Όσο για το ΚΚΕ, είναι σαφές ότι έχει φτάσει στα όριά του: Τόσα μπορεί να πάρει ως ένα κόμμα διαμαρτυρίας, πλήρες αγκυλώσεων, που πραγματοποιεί μια θεαματική στροφή προς το παρελθόν, προκειμένου να αποκρύψει την ολοκληρωτική έλλειψη οραμάτων κι ελπίδας που έχει για το μέλλον.
Το Άρδην και η Ρήξη στήριξε σ’ αυτές τις εκλογές το άκυρο και την αποχή, διότι κατανοήσαμε πως σ’ αυτό το σκηνικό, η αγωνία μπροστά στο αδιέξοδο θα εκφραστεί μόνον από νέες δυνάμεις, ελεύθερες από τις αγκυλώσεις της σάπιας –πλέον– μεταπολίτευσης, που θα επιδιώκουν να συνθέσουν μια ολοκληρωμένη πρόταση, η οποία θα δίνει απαντήσεις στις ανάγκες για εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογία και άμεση δημοκρατία.
Νομίζουμε ότι τα αποτελέσματα καταδεικνύουν ακριβώς την ανάγκη για την ύπαρξη τέτοιων δυνάμεων. Υπό αυτή την έννοια, και παρά τους καγχασμούς του Γιωργάκη, η επιτάχυνση της κρίσης δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις για νέα, αντιστασιακά εγχειρήματα.
Περιοδικό Άρδην – Eφημερίδα Ρήξη- Εφημερίδα Αντιφωνητής
“Η ιστορία δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν. Το παρελθόν είναι μια σειρά από θορύβους.”
Κάπως έτσι τα σημείωσε φανερός πράκτωρ Θου-Βου των ιθαγενών αυτά που έλεγε ο “δεμπιγκμπος-Το αφεντικό” ο Λιάκος στο μάθημα “Μεθοδολογικά προβλήματα Ιστορίας”…
Εμείς θα του αντιγυρνούσαμε: Η ιστορία δεν έχει καμία σχέση με τους ιστορικούς του συναφιού του. Αυτοί κάνουν προπαγάνδα. Η προπαγάνδα τους είναι μια σειρά από θορύβους.
…Ραντεβού στ’ αμφιθέατρα…
Υ.Γ. Τα άλλα τα αντιδραστικά που έλεγε, το ότι η ιστορία δεν μπορεί να γραφεί δίχως κράτος θα τα σχολιάσουμε σε επόμενο ποστάκι. Ε, ρε και να τα ‘λεγε το ‘68 αυτά, ντομάτα που θα ‘πεφτε…
Οι υπερασπιστές του Νέο- Οθωμανισμού σε Ελλάδα και Τουρκία, παρά το γεγονός ότι η χώρα μας ετοιμάζεται πυρετωδώς για τις εκλογές «εσωτερικού» χώρου, συνεχίζουν μεθοδικά τη κατάληψη και την περαιτέρω εξάρτηση της χώρας. Οι δεκάδες παραβιάσεις και οι συχνές αποκαλύψεις της ωμότητας των Τούρκων εισβολέων στην Κύπρο, όχι μόνο δεν διαρρηγνύουν την κανονικότητα της εξέλιξης του νέο- οθωμανισμού, τουναντίον, συγκαλύπτονται προς χάριν της «φιλίας». Οι «φίλοι» λοιπόν δεν άργησαν και έτσι σήμερα γεννήθηκε ακόμη μια πτυχή της στρατηγικής αυτής.
Σήμερα ξεκίνησε η λειτουργία του κοινού χρηματιστηριακού δείκτη Ελλάδας και Τουρκίας, ο “Greece- Turkey-30” ή εν «οικονομική» συντομία GT-30. Στόχος του Δείκτη είναι να διευκολύνει την διασυνοριακή πρόσβαση των επενδυτών στις δύο αγορές, ενώ άμεση προτεραιότητα των δύο χρηματιστηρίων είναι η έκδοση και εισαγωγή προς διαπραγμάτευση στις δύο αγορές, Διαπραγματεύσιμων Αμοιβαίων Κεφαλαίων (Δ.Α.Κ.) και Παράγωγων Προϊόντων συνδεδεμένων στο νέο Δείκτη.
Δεκαπέντε μετοχές από κάθε χώρα και αρκετές άλλες στο μέλλον, θα τσογάρονται καθημερινά, στη «νεοϊδρυθείσα» Μέκκα της Ελληνοτουρκικής «φιλίας». Ο νέος δείκτης αποτελεί ακόμα ένα σημείο στην εξάπλωση της Νέο- Οθωμανικής κυριαρχίας, όπου οι σύγχρονοι «οικονομικοί» ή και «ιδεολογικοί» φαναριώτες, άλλοτε θα επενδύουν τα κεφάλαιά τους στον δείκτη «GT-30», άλλοτε θα συμμετέχουν σε συμπόσια αποδόμησης των θηριωδιών, της Οθωμανικής κατοχής, άλλοτε πάλι θα υπερασπίζονται την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. και άλλοτε θα ξεπουλάν και την αξιοπρέπειά μας σε ένα νέο σχέδιο Ανάν.
Η είδηση αυτή, παρά την προφανή χαρά των Πρετεντέριδων και των άλλων, φαναριωτών δημοσιογράφων ελάχιστα θα προβληθεί, για να μην τυχόν αλλάξει ο χαρακτήρας των «εσωτερικών» και «τηλεοπτικών» εκλογών επιμένοντας σκοπίμως η κουβέντα να παραμείνει σε μια εντελώς άχρωμη πολιτικά βάση. Κάπου εδώ ωστόσο, τα λόγια του Άρη Βελουχιώτη στο περίφημο λόγο του στη Λαμία φαντάζουν επίκαιρα, όσο ποτέ:
«Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς;
Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»
Ντιούη
