Καλά Χριστούγεννα

Ας ελπίσουμε ότι η κρίση θα φέρει άθελά της κι ένα καλό αποτέλεσμα: Ότι θα κατακάτσει ο κουρνιαχτός του καταναλωτισμού και των ιλουστρασιόν εορτασμών, κι ότι αυτή τη χρονιά, αλλά και τις επόμενες θα περάσουμε τις γιορτές με τα ‘κουρέλια’ μας, όπερ, με τους ανθρώπους που αγαπάμε και τους φίλους μας, σε χωρούς κυκλωτικούς.

Κλείστε, λοιπόν, τις τηλεοράσεις, πετάξτε τις πιστωτικές σας κάρτες, και ψάξτε στο πατάρι, ‘κείνο το παλιό σεντούκι με τις αναμνήσεις –πώς ήτανε τα χριστούγεννα πριν μας πλακώσουνε οι διαφημίσεις.

Θεσσαλονίκη: Χριστουγεννιάτικη συντροφική κουζίνα

Ολίγες Χριστουγεννιάτικες βιβλιοπροτάσεις

Α. Πέτρου Κροπότκιν, Αλληλοβοήθεια, Ένας παράγοντας της εξέλιξης, Εκδόσεις Καστανιώτη.

Ναι, καλά διαβάσατε. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για το καλύτερο βιβλίο του αναρχικού πρίγκηπα, μια συνεργατική ανάγνωση της θεωρίας του Δαρβίνου. Η αλληλοήθεια αποτελεί μια πραγματεία για την φυσική και ιστορική καταγωγή των κοινοτιστικών-συνεργατικών μορφών συλλογικής οργάνωσης ζώων και ανθρώπων. Ένα βιβλίο οίκο-αυτεξουσιότητας, μέσα από το οποίο μπορούμε όλοι να αποκτήσουμε καλύτερη συνείδηση των προοπτικών της συλλογικής μας απελευθέρωσης. Ένα αμιγώς εναλλακτικό βιβλίο το οποίο κινείται έτη φωτός μακριά από τον μηδενισμό και την αυτοκαταστροφή που κυριαρχεί στις μέρες μας.

Β. Γ. Καραμπελιάς (κείμενο-επιμέλεια), Νεο-οθωμανισμός, Εναλλακτικές Εκδόσει. Κείμενα των: Φ. Αποστολόπουλου, Γερ. Καραμπελιά, Χρ. Κροκόβελου, Σπ. Κουτρούλη, Στ. Κωνσταντινίδη, Ο. Μίντσεφ, Θ. Μπατρακούλη, Γ. Ρακκά, Θ. Στοφορόπουλου, Θ. Τζιούμπ. Εναλλακτικές Εκδόσεις (και για να παινέψουμε και το σπίτι μας).

Ένα βιβλίο για τις νεο-αυτοκρατορικές τάσεις που επιδεικνύει η σύγχρονη Τουρκία. Ανάλυση των γεωπολιτικών, πολιτικών και κοινωνικών ελατηρίων του νέου κύματος τουρκικού επεκτατισμού, το οποίο απειλεί λαούς των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής. Σκιαγράφιση της τουρκικής εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής αλλά και ιδιαίτερη μνεία στον νεο-φαναριωτισμό των ελληνικών αρχουσών τάξεων, που υπό τον μανδύα της ελληνοτουρκικής φιλίας έχουν συμπράξει με τους νεο-οθωμανούς ομολόγούς τους ξεπουλώντας την ανεξαρτησία της χώρας μας. Ο ‘Νεο-οθωμανισμός’ κάνει φύλλο και φτερό της συστηματικής προπαγάνδας όλων των ιδεολογικών μηχανισμών του νεοελληνικού κρατιδίου, των πανεπιστημίων και των ΜΜΕ. Για όποιους δεν θέλουν να καταπίνουν αμάσιτη την συναίνεση στα σχέδια των ελληνικών αφεντικών, των τούρκων επεκτατιστών και των αμερικάνων ιμπεριαλιστών.

Γ. Βαντάνα Σίβα, Η αρπαγή της σοδειάς, Εκδόσεις Εξάρχεια.

Σε όλες τις συζητήσεις που κάνουμε για το κίνημα της απο-ανάπτυξης ένα ερώτημα κυριαρχεί: ‘Μα γίνονται αυτά τα πράγματα;’. Το βιβλίο της Βαντάνα Σίβα αποτελεί μια οριστική απάντηση σ’ αυτό. Μέσα από την εξιστόρηση όλων των σημαντικών αγώνων του ινδικού αγροτικού κινήματος κατά τα τελευταία 25 χρόνια ενάντια στην  αγορά, τα μεταλλαγμένα και την υπονόμευση της βιοποικιλότητας,  την πολιτιστική ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης αντιλαμβάνεται κανείς, ότι για αιώνες οι ινδικές κοινότητες των αγροτών είχαν θέσει σε λειτουργία μιαν οικονομική φιλοσοφία που στέκεται στον αντίποδα της θεολογίας της ανάπτυξης, επινοώντας θαυμαστές πρακτικές που πρόκριναν την οικολογία, την οικονομική ισότητα και την ελευθερία. Η υπεράσπιση αυτής της παράδοσης είναι που καθιστά αυθεντικά αντικαπιταλιστικά και άκρως ριζοσπαστικά τα κινήματα αυτά, δίχως από την άλλη να χάσουν την σχεδόν απόλυτη ηγεμονία που διατηρούν μέσα στην ινδική αγροτιά. Τελειώνοντας αυτό το βιβλίο, για ένα από τα πιο αυθεντικά και πρωτοποριακά κινήματα της παγκόσμιας κοινότητας των αγωνιζόμενων λαών, με θλίψη συνειδητοποιεί κανείς ότι θα πρέπει να επιστρέψει στο ελληνικό κινηματικό παρασιτιλίκι, να συνεχίζει να ανέχεται τους επαναστάτες μπαρόβιους και τους γραφειοκράτες χαρτογιακάδες των φοιτητικών χώρων και του ελληνικού δημοσίου.

Δ. Κώστας Παπαϊωάννου, Για τον Μάρξ και τους Μαρξιστές, Τόμος Ι: Οντολογία και Αλλοτρίωση, Εναλλακτικές Εκδόσεις.

Ένα ακόμα εξαίρετο βιβλίο του μεγάλου Έλληνα φιλοσόφου. Μια καταιγιστική κριτική στον Μαρξ και τους μαρξιστές επιγόνους του. Ο Παπαϊωάννου σ’ αυτόν τον τόμο αποδομεί τον ιστορικό υλισμό υποβάλλοντάς τον σε μια καταιγιστική… μαρξική, θα λέγαμε, κριτική. Μαρξική, διότι αποδομεί ιστορικά, κοινωνιολογικά και ταξικά πολλές από τις ιδεολογικές προκαταλήψεις και τα νοησιαρχικά σχήματα του ίδιου του Μάρξ (ιδιαίτερα του ‘νεαρού Μαρξ’) αλλά και των μαρξιστών επιγόνων του. Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο του Παπαϊωάννου, κατανοεί κανείς ότι η ανάδειξη του Μαρξισμού σε μια πασπαρτού ιδεολογία που καθιστά διάφανη κάθε κοινωνική και ιστορική αντίφαση, στο μοναδικό κλεδί που καθιστά διάφανο τούτο τον κόσμο συνιστά κυρίως ένα εγχείρημα των επιγόνων του Μαρξιστών, κι έχει να κάνει πολύ περισσότερο με την ανάγκη για ηγεμονία στο εσωτερικό των κομμουνιστικών κινημάτων που είχαν ορισμένες συνιστώσες του πάρα με την ίδια την πραγματικότητα. Γιατί κακά τα ψέμματα, με την ίδια βεβαιότητα που μπορούμε να αποφανθούμε πως Μαρξ υπήρξε ένας άριστος ανατόμος του καπιταλιστικού συστήματος, συλλαβάνοντας με εξαιρετική διαύγεια την κοινωνική του δυναμική, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι τα φιλοσοφικά του διαβήματα και η γενική του κοινωνική θεωρία συνιστούν τουλάχιστο ατυχείς πλευρές του έργου του. Ο Παπαΐωάννου με τον φιλοσοφικό και τον κοινωνιολογικό του οίστρο, με το τόσο συγκλονιστικό του συγγραφικό πάθος, το αποδεικνύει περίτρανα στο Για τον Μάρξ και τους Μαρξιστές.

Ε. Ανδρέας Σπύρου, Το ελληνικό σχολείο μετά από 20 έτη: Η μαρμαρωμένη πρόοδος και τα παιδιά της, Εκδόσεις Καστανιώτη.

Το ελληνικό σχολείο δεν έχει μόνο προβλήματα μισθοδωσίας των καθηγητών. Ούτε βέβαια αυτό που κυριαρχεί είναι η ‘καταπίεση του σχολικού περιβάλλοντος’, ενάντιον της οποίας βγάζουν αμέτρητους λόγους κάτι κυριλέ απουσιολόγοι ενώπιον της Υπουργού. Το ελληνικό σχολείο στενάζει κάτω από την αποδόμηση του ύστερου καπιταλισμού, ο οποίος έχει ως πρότυπό του τον αμαθή, υπερχρεωμένο και μοναχικό καταναλωτή και γι’ αυτό τσακίζει κάθε μηχανισμό εκπαίδευσης και κοινωνικοποίησης στο διάβα του. Η ‘πρόοδος’ του ελληνικού σχολείου κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης έχει εδώ και πάρα πολλά χρόνια εξοκείλει στην ‘προσαρμογή’ (δηλαδή στην διάλυση) σε αυτά τα πρότυπα. Είναι αυτό που ο Μισεά ονόμασε την ‘εκπαίδευση της αμάθειας’. Ε, λοιπόν, ο Ανδρέας Σπύρου μας προσφέρει την ελληνική εκδοχή αυτής της προβληματικής…

Σκά-τζόχοιρος

Για να υπερβούμε τον πολιτισμό της μόλυνσης

Όχι άλλα κροκοδείλια δάκρυα για το περιβάλλον. Φτάνει πια με την υποκρισία του ‘πράσινου καπιταλισμού’, της ‘πράσινης ανάπτυξης’, των ‘πράσινων θέσεων εργασίας’, των φιλανθρωπικών μαραθώνιων και των εθελοντικών δενδροφυτεύσεων για το κλίμα που στήνουν τα μεγάλα κανάλια και τα συγκροτήματα του τύπου. Όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από το φύλλο συκής ενός ολόκληρου συστήματος που έχει οικοδομηθεί πάνω στις αρχές της αδιάκοπης παραγωγής, της αέναης συσσώρευσης και της βουλιμικής κατανάλωσης

Όσο και να προσπαθούν, όμως, το πετρέλαιο δεν γίνεται νερό. Η οικολογική καταστροφή βρίσκεται στα ίδια τα θεμέλια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, ενός συστήματος που στηρίζεται στην ιδιωτική μετακίνηση των Ι.Χ., στις ενεργοβόρες και χαοτικές μεγαλουπόλεις, στη φρενήρη κατανάλωση, στο διεθνές εμπόριο, στη λεηλασία του πλούτου των οικοσυστημάτων και των κοινωνιών δεν μπορεί να «πρασινίσει».

Το ‘πρασίνισμα’ λοιπόν του ‘καπιταλισμού’ και το ‘πράσινο νιού ντήλ’ που ευαγγελίζονται ο Ομπάμα, τα πράσινα ευρωπαϊκά κόμματα και εσχάτως ο … Γιώργος Παπανδρέου δεν αποτελεί τίποτε άλλο πέρα από το σύνολο των μέγιστων δυνατών που μπορούν να κάνουν οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης έναντι στο εντεινόμενο οικολογικό αδιέξοδο στο οποίο έχει βυθιστεί ο πλανήτης, δίχως να πλήξουν την ίδια του την καταστροφική ουσία. Πίσω από αυτό το σκηνικό, η διαχείριση των οικοσυστημάτων από τις δυνάμεις της αγοράς συνεχίζουν να διαλύουν όλες τις φυσικές και τις ανθρώπινες κοινότητες του πλανήτη.

Και βέβαια, εάν είναι εντελώς αδύνατο να υπάρξει πράσινη μεταρρύθμιση της παγκοσμιοποίησης, ακόμα πιο δύσκολο είναι να συμβεί κάτι τέτοιο στην περίπτωση του νεοελληνικού παρασιτικού καπιταλισμού. Διότι η σημασία του τουρισμού και των κατασκευών για την ελληνική οικονομία είναι αυτή που καθιστά το ελληνικό μοντέλο τόσο επιθετικό απέναντι στην φυσική κληρονομιά και τα οικοσυστήματα του τόπου. Η ελληνική οικονομία κυριολεκτικά ζει από την καταστροφή του περιβάλλοντος. Αυτός είναι ο βαθύτερος λόγος που στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν λειτουργεί προστατευτικά ως προς το περιβάλλον, αλλά αντίθετα βρίσκεται στην αιχμή της λεηλασίας του, την θεσμοθετεί και την προστατεύει. Και το γεγονός αυτό αποτελεί έναν από τους κυριότερους παράγοντες υπονόμευσης της εθνικής και της κοινωνικής μας ύπαρξης, της βαθύτατης κρίσης στην οποία σήμερα έχουμε βυθιστεί.

Το ίδιο όμως συμβαίνει σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Απ’ άκρη σ’ άκρη της γης, οι λαοί, οι φτωχοί, οι παραδοσιακές κοινότητες των αγροτών και των ψαράδων όλοι οι αδύναμοι και οι απόκληροι αυτού του κόσμου –όλοι όσοι έχουν δέσει τη μοίρα τους με τη γη, τη φύση και την ισορροπία της, πληρώνουν με την επιβίωσή τους το τίμημα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Γι’ αυτό και σε όλες τις ηπείρους οργανώνονται σε μαζικά, λαϊκά και ριζοσπαστικά κινήματα που διεκδικούν όχι την μεταρρύθμιση αλλά την ανατροπή του πολιτισμού της μόλυνσης που κυριαρχεί.

Ζητούν αποανάπτυξη, να δοθεί τέλος στον παραγωγισμό, την λατρεία της αδιάκοπης συσσώρευσης* Τέλος της παγκοσμιοποίηση και επιστροφή στις περιφερειακές, εθνικές και τοπικές μορφές κοινωνικού και οικολογικού προστατευτισμού·  έξοδο από το καταναλωτικό μοντέλο των εκατομμυρίων Ι.Χ., και των αμέτρητων τόνων σκουπιδιών που μας έχουν περικυκλώσει* την κοινοτική αναδιοργάνωση των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών, υποτάξουν το τέρας της οικονομίας στις αρχές της κοινωνικής και της οικολογικής βιωσιμότητας· την προστασία όλων των παραδοσιακών μορφών και μεθόδων παραγωγής, πίσω από την οποία κρύβεται μια οικονομική φιλοσοφία όχι εχθρική, αλλά συμβατή με τον άνθρωπο και το περιβάλλον· την εγκατάλειψη του κοντόθωρου και εγωϊστικού ανθρωποκεντρισμού και την επαναφορά στις λογικές της συμφιλίωσης του ανθρώπου με το περιβάλλον που ελλοχεύουν στις κοσμοθεωρίες όλων των πολιτισμών που σήμερα στενάζουν υπό τα δεσμά της παγκόσμιας καταναλωτικής μονο-κουλτούρας του καπιταλισμού.

Το να συνταχθούμε με αυτά, υπερβαίνοντας τον μηδενισμό, τον φόβο και την απόγνωση στην οποία έχει βυθιστεί η ελληνική κοινωνία, είναι ζήτημα επιβίωσης. Πρωταρχική ανάγκη ύπαρξης του ελληνικού λαού κι όχι ‘ριζοσπαστικό παιχνιδάκι’ των  πλούσιων γόνων του Κολωνακίου και της Κηφισιάς, ούτε βέβαια άλλοθι των λογιών-λογιών ΣΚΑΪ και των μεγαλοκαρχαριών του πράσινου καπιταλισμού.

Το περιοδικό Άρδην και η εφημερίδα Ρήξη τη Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου διοργανώνουν συζήτηση στα γραφεία τους (Θεμιστοκλέους 37) για την κλιματική αλλαγή με θέμα: Κοπεγχάγη, Πλανήτης ώρα μηδέν. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 7.00 μ.μ. με ομιλητές τους: Γιάννη Σχίζα (εκδότη του περ. Οικολογείν), Νίκο Ντάσιο (περιβαλλοντολόγο) και Ιωάννα Κοντούλη (μέλος των Οικολόγων-Πρασίνων).

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό μοιράστηκε στην συγκέντρωση της 12ης Δεκεμβρίου για το κλίμα, στο Σύνταγμα…

ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΕ

ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ, ΠΕΜΠΤΗ 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2009 ΣΤΙΣ 6 μμ

ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

ΒΕΤΟ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ

Όλα αυτά τα χρόνια, μεθοδικά, Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι Ατλαντιστές διέλυσαν τα Βαλκάνια, στρώνοντας το χαλί στην Τουρκία προκειμένου να αναδειχθεί σε περιφερειακή υπερδύναμη και να εξουσιάσει την ευρύτερη περιοχή. Οι ταγοί του αυταρχικού καθεστώτος της Άγκυρας οραματίζονται ένα νεο-οθωμανικό μέλλον, και γι’ αυτό ένας από τους μεγαλύτερους εκφραστές του, ο Νταβούτογλου πριν από μερικές εβδομάδες στο Σαράγεβο καλούσε τους λαούς να «επωφεληθούν» από την υπό ανοικοδόμηση Οθωμανική Ειρήνη στα Βαλκάνια.

Κομβικό ρόλο σ’ αυτήν την διαδικασία παίζει και η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και μάλιστα με τους όρους και τις συνθήκες που πραγματοποιείται σήμερα. Χωρίς αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, χωρίς αναγνώριση της κυπριακής δημοκρατίας, χωρίς άρση του casus belli, χωρίς αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων, και του μικρασιατικού ελληνισμού, χωρίς αναγνώριση του καθεστώτος του Αιγαίου και συνέχιση των παραβάσεων και παραβιάσεων.  Πρόκειται για μια εξέλιξη που θα απελευθερώσει όλες τις πολιτικές, οικονομικές και δημογραφικές τάσεις υποταγής της Ελλάδας αλλά και ολόκληρων των Βαλκανίων, και ταυτόχρονα θα υπονομεύσει οποιαδήποτε προοπτική απαγκίστρωσης των Ευρωπαϊκών λαών από το άρμα του Ατλαντισμού. Πρώτο θύμα των εξελίξεων αυτών θα είναι η Κύπρος, η οποία προετοιμάζεται να παραδοθεί σ’ ένα έκτρωμα πολύ χειρότερο από αυτό του Ανάν, μια συμφωνία η οποία θα την παραδώσει ως το πρώτο πιάτο στη Οθωμανική σφαίρα επιρροής.

Ενόψει των εξελίξεων του Δεκέμβρη, που θα κρίνουν πολλά, τόσο σε ό,τι αφορά στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., όσο και για την Κύπρο και το Σκοπιανό, τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των ΗΠΑ, των Βρετανών και των Τούρκων έχουν επιστρατεύσει λυτούς και δεμένους, προκειμένου να δεχθούμε μοιρολατρικά την ακύρωση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας. Οι ελληνικές άρχουσες τάξεις, τα «τζάκια» και οι «νταβατζήδες» έχουν προ πολλού συμφωνήσει με το αζημίωτο να υποταχθούν στα οθωμανικά Βαλκάνια του 21^ου αιώνα.

Εμείς, από την πλευρά μας, δεν μπορούμε να καθόμαστε άβουλοι θεατές της προετοιμαζόμενης υποδούλωσής μας. Πρέπει με κάθε θυσία να αποφύγουμε το μέλλον που μας ετοιμάζουν, μιας χώρας ραγιάδων και γκαρσονιών, μιας ημι-τουρκικής και ημι-ευρωπαϊκής επαρχίας. Να αμφισβητήσουμε το δρόμο που μας έφερε μέχρι εδώ, και μας έχει βυθίσει στην κοινωνική κρίση, την οικονομική κατάρρευση και την εθνική ταπείνωση.

Ήρθε η στιγμή να βάλουμε φρένο στο σάπιο μεταπολιτευτικό καθεστώς που σήμερα μας έχει δέσει τα χέρια. Η Ελλάδα μπροστά σ’ αυτές τις κρίσιμες συνθήκες χρειάζεται έναν λαό-ακρίτα, ζωντανό, κινητοποιημένο από ένα όραμα για ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

Φτάνει πια! Ο ελληνικός λαός πρέπει να αρνηθεί να μεταβληθεί σε πειραματόζωο των ισχυρών. Η αντίσταση είναι εφικτή. Αρκεί να αντιπαραθέσουμε ένα όραμα βαλκανική ενότητας και αποκλεισμού της τουρκικής υποταγής των Βαλκανίων, και να δούμε την Κύπρο όχι σαν βαρίδι αλλά σαν ευκαιρία του ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟ

– ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ  ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ & ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ –

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ

ΕΞΩ ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ  ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΚΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ:

«ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ», «ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΓΩΝΑ ΚΥΠΡΟΥ» (ΣΑΚ), ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «Η ΑΡΓΩ», ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΑΡΔΗΝ», ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΡΗΞΗ», ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ»

Δεκέμβρης, Ένα χρόνο μετά

Το βράδυ της έκτης Δεκεμβρίου 2008 ο μπάτσος-ράμπο Επαμεινώνδας Κορκονέας δολοφονεί εν ψυχρώ τον δεκαπεντάχρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Κομμάτια της κοινωνίας σαν να περίμεναν κάτι από καιρό για να την βγάλει από την ύπνωση της κατανάλωσης. Με αφορμή την δολοφονία και με ενοποιητικό στοιχείο την αντίδραση στην αστυνομική αυθαιρεσία στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας πλήθος κόσμου με κυρίαρχη τη νεολαία συμμετέχει σε μαζικές κινητοποιήσεις.

Ο κυρίαρχος λόγος όμως ήταν τα συσσωρευμένα αδιέξοδα που βιώνει η ελληνική κοινωνία που είναι κοινωνικά και οικονομικά αφού ζει μέσα στην επισφάλεια σε συνδυασμό με την εντεινόμενη οικονομική κρίση και την ανεργία  και δεν ξέρει ποιο θα είναι το μέλλον της.  Παράλληλα όμως, το αδιέξοδο είναι πολιτισμικό και αξιακό αφού απουσιάζουν τα συλλογικά πρότυπα και αξίες τα οποία θα τον οδηγήσουν να αντισταθεί πραγματικά.

Το ξέσπασμα του Δεκέμβρη όχι μόνο δεν μπόρεσε να δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα προβλήματα, αλλά αποτέλεσε εντέλει μέρος του αδιεξόδου. Κι αυτό γιατί η πολιτική κρίση, ο ατομικισμός και ο μηδενισμός είχε εισχωρήσει και σε όσους κατέβηκαν στους δρόμους. Γι’ αυτό και οδήγησε στον παροξυσμό τον φαύλο κύκλο της βίας, που είχε ήδη ξεκινήσει από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006. Μιας βίας αυτιστικής που αρνείται πεισματικά να μετέχει στην κοινωνική ζωή, γι’ αυτό και πολύ συχνά καταλήγει να καταφέρεται ενάντιά της.

Εντέλει, αυτό που κατάφερε ο ‘Δεκέμβρης’ όμως ήταν να θέσει επιτακτικά ένα κεντρικό ερώτημα σε όλη την ελληνική κοινωνία, τόσο σε αυτούς που ήταν υπέρμαχοι και σε αυτούς που τον αποκήρυξαν: Το πως θα βγούμε από τα αδιέξοδα που βιώνουμε, κομμάτι των οποίων υπήρξε και αυτό ακριβώς το ίδιο το ξέσπασμα; Στην βάση αυτού του ερωτήματος, στην βάση αυτής της αγωνίας ήταν που συμβολικά ο ‘Δεκέμβρης’ έδωσε μια σημαντική ώθηση σε μια ολόκληρη γενιά νέων να αρχίζει να ξυπνάει από τον λήθαργό της, προχωρώντας σε μια σταδιακή, όσο και αντιφατική πολιτικοποίηση. Κι αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα, εάν αναλογιστούμε ότι πριν από μερικά χρόνια, μεταξύ των νέων κυριαρχούσε η φυγή στην Αράχωβα, τη Μύκονο, και το Μπίγκ Μπράδερ.

Από εκεί και πέρα, είναι ευθύνη όλων μας και ιδιαίτερα της νεολαίας, να καταλάβει πως το μέλλον της είναι άμεσα συνδεδεμένο με το μέλλον αυτού του τόπου. Να οργανωθούμε στους κοινωνικούς μας χώρους αλλά και σε κεντρικό επίπεδο, για να συγκροτήσουμε ένα κίνημα αντίστασης και παράλληλα οικοδόμησης. Αντίστασης στην ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης, του νέο-οθωμανισμού και του ντόπιου κεφαλαίου και οικοδόμησης σχέσεων και δομών κοινωνικής αλληλεγγύης που θα εμπεριέχουν έννοιες όπως της κοινότητας, της άμεσης δημοκρατίας, της συλλογικής ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Συγχρόνως βέβαια με την ενασχόληση και ανάπτυξη του πολιτισμού, της τέχνης, της γνώσης αλλά και την ευαισθησία γύρω από τα οικολογικά προβλήματα. Ένα κίνημα που τελικά θα καταφέρει να κάνει την σύνδεση της παράδοσης και των συλλογικών προτύπων αντίστασης (που τόσα έχει αυτός ο τόπος) με τις σύγχρονες ιδέες και λύσεις για να δημιουργήσει το δρόμο που θα μας βγάλει από τα αδιέξοδα που βιώνουμε. Μόνον έτσι, ο χαμός του Α. Γρηγορόπουλου θα έχει δώσει καρπούς για μια καλύτερη ζωή.

Μοϊκανός

Το βράδυ της έκτης Δεκεμβρίου 2008 ο ράμπο Επαμεινώνδας Κορκονέας δολοφονεί εν ψυχρώ τον δεκαπεντάχρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Κομμάτια της κοινωνίας σαν να περίμεναν κάτι από καιρό για να την βγάλει από την ύπνωση της κατανάλωσης. Με αφορμή την δολοφονία και με ενοποιητικό στοιχείο την αντίδραση στην αστυνομική αυθαιρεσία στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας πλήθος κόσμου με κυρίαρχη τη νεολαία συμμετέχει σε μαζικές κινητοποιήσεις.

Ο κυρίαρχος λόγος όμως ήταν τα συσσωρευμένα αδιέξοδα που βιώνει η ελληνική κοινωνία που είναι κοινωνικά και οικονομικά αφού ζει μέσα στην επισφάλεια σε συνδυασμό με την εντεινόμενη οικονομική κρίση και την ανεργία  και δεν ξέρει ποιο θα είναι το μέλλον της.  Παράλληλα όμως, το αδιέξοδο είναι πολιτισμικό και αξιακό αφού απουσιάζουν τα συλλογικά πρότυπα και αξίες τα οποία θα τον οδηγήσουν να αντισταθεί πραγματικά.

Το ξέσπασμα του Δεκέμβρη όχι μόνο δεν μπόρεσε να δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα προβλήματα, αλλά αποτέλεσε εντέλει μέρος του αδιεξόδου. Κι αυτό γιατί η πολιτική κρίση, ο ατομικισμός και ο μηδενισμός είχε εισχωρήσει και σε όσους κατέβηκαν στους δρόμους. Γι’ αυτό και οδήγησε στον παροξυσμό τον φαύλο κύκλο της βίας, που είχε ήδη ξεκινήσει από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006. Μιας βίας αυτιστικής που αρνείται πεισματικά να μετέχει στην κοινωνική ζωή, γι’ αυτό και πολύ συχνά καταλήγει να καταφέρεται ενάντιά της.

Εντέλει, αυτό που κατάφερε ο ‘Δεκέμβρης’ όμως ήταν να θέσει επιτακτικά ένα κεντρικό ερώτημα σε όλη την ελληνική κοινωνία, τόσο σε αυτούς που ήταν υπέρμαχοι και σε αυτούς που τον αποκήρυξαν: Το πως θα βγούμε από τα αδιέξοδα που βιώνουμε, κομμάτι των οποίων υπήρξε και αυτό ακριβώς το ίδιο το ξέσπασμα; Στην βάση αυτού του ερωτήματος, στην βάση αυτής της αγωνίας ήταν που συμβολικά ο ‘Δεκέμβρης’ έδωσε μια σημαντική ώθηση σε μια ολόκληρη γενιά νέων να αρχίζει να ξυπνάει από τον λήθαργό της, προχωρώντας σε μια σταδιακή, όσο και αντιφατική πολιτικοποίηση. Κι αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα, εάν αναλογιστούμε ότι πριν από μερικά χρόνια, μεταξύ των νέων κυριαρχούσε η φυγή στην Αράχωβα, τη Μύκονο, και το Μπίγκ Μπράδερ.

Από εκεί και πέρα, είναι ευθύνη όλων μας και ιδιαίτερα της νεολαίας, να καταλάβει πως το μέλλον της είναι άμεσα συνδεδεμένο με το μέλλον αυτού του τόπου. Να οργανωθούμε στους κοινωνικούς μας χώρους αλλά και σε κεντρικό επίπεδο, για να συγκροτήσουμε ένα κίνημα αντίστασης και παράλληλα οικοδόμησης. Αντίστασης στην ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης, του νέο-οθωμανισμού και του ντόπιου κεφαλαίου και οικοδόμησης σχέσεων και δομών κοινωνικής αλληλεγγύης που θα εμπεριέχουν έννοιες όπως της κοινότητας, της άμεσης δημοκρατίας, της συλλογικής ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Συγχρόνως βέβαια με την ενασχόληση και ανάπτυξη του πολιτισμού, της τέχνης, της γνώσης αλλά και την ευαισθησία γύρω από τα οικολογικά προβλήματα. Ένα κίνημα που τελικά θα καταφέρει να κάνει την σύνδεση της παράδοσης και των συλλογικών προτύπων αντίστασης (που τόσα έχει αυτός ο τόπος) με τις σύγχρονες ιδέες και λύσεις για να δημιουργήσει το δρόμο που θα μας βγάλει από τα αδιέξοδα που βιώνουμε. Μόνον έτσι, ο χαμός του Α. Γρηγορόπουλου θα έχει δώσει καρπούς για μια καλύτερη ζωή.

Κυριάκος Μάτσης

«Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής»

Ο Κυριάκος Μάτσης γεννήθηκε στο Παλαιχώρι της επαρχίας Λευκωσίας στις 23.1.1926. Μετά την αποφοίτησή του από το δημοτικό σχολείο του χωριού, πηγαίνει στο Γυμνάσιο της Αμμοχώστου, όπου διακρίνεται για την πνευματική και εθνική του δράση. Φοίτησε στη Γεωπονική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε μεγάλη δράση και χάρη στα ρητορικά του προσόντα διακήρυττε τις απόψεις του για την Κύπρο. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, τον αποκαλεί «αηδόνι της Κύπρου», όταν τον ακούει να μιλά με πάθος για το Κυπριακό σε κάποια φοιτητική εκδήλωση. Το 1956, παρόλο που ήταν ήδη ενταγμένος στον Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. ιδρύει την Εθνική Φοιτητική Ένωση Κυπρίων Θεσσαλονίκης (Ε.Φ.Ε.Κ.) δείχνοντας την προσπάθεια να προωθήσει τον αγώνα για την ένωση του νησιού με την Ελλάδα σε ολόκληρο τον Ελληνισμό.

Την 1η Απριλίου 1955 αρχίζει ο Εθνικό-απελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ. Γράφει ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής στα απομνημονεύματά του:

«Ο Μάτσης εκ των πρώτων κατετάγη εις την Οργάνωσιν. Στρατιώτης του καθήκοντος, αγνός και τίμιος, υπόδειγμα, εις τους υφισταμένους του εμψυχωτής, εισήλθεν εις τον αγώνα με την φλόγα της αυτοθυσίας και την δίψαν να επιτελέσει έργον μεγάλο».

Με την κατηγορία ότι ανήκει στην ΕΟΚΑ, ο Κυριάκος Μάτσης συλλαμβάνεται από τους Άγγλους αποικιοκράτες στις 9 Ιανουαρίου 1956 και τον αποστέλλουν στα ανακριτήρια της Ομορφίτας. Ο Μάτσης αρνείται να δώσει οποιαδήποτε πληροφορία όσον αφορά την οργάνωση. Τέτοια αξιοπρέπεια και πίστη στον αγώνα δεν την περίμεναν οι στυγνοί ανακριτές. Γι’ αυτό θα τον απομονώσουν και θα υποστεί τα φρικτότερα των βασανιστηρίων: Χτυπήματα, αϋπνία, ηλεκτροσόκ, αδιάλειπτες και επί εικοσιτετραώρου βάσεως ανακρίσεις. Σε καμία όμως περίπτωση η ψυχή του δεν λυγίζει.

Ο Στρατάρχης Χάρντινγκ επιχειρεί να τον εξαγοράσει για να καταδώσει τον Διγενή, με το μυθικό για την εποχή εκείνη ποσό του μισού εκατομμυρίου λιρών. Ο Κυριάκος Μάτσης, όμως, δίνει μάθημα αγωνιστικής αρετής στους βασανιστές του και είχε το θάρρος να βροντοφωνάξει κατάμουτρα στον σκληρό αποικιοκράτη Χάρντινγκ, κτυπώντας τη γροθιά του στο τραπέζι:

«Εξοχότατε, ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής. Λυπούμαι, διότι με έχετε προσβάλει με την πρότασή σας».

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1956, ο Κυριάκος Μάτσης δραπετεύει και διορίζεται Τομεάρχης της επαρχίας Κερύνειας. Στις 19 Νοεμβρίου του 1958 ο Μάτσης, ύστερα από προδοσία, βρισκόταν στο καταφύγιό του, περικυκλωμένος από Άγγλους στρατιώτες. Τελευταία πράξη, της αέναης πάλης του Κυριάκου Μάτση ήταν όταν μέσα από το κρησφύγετό του στο Δίκωμο, βροντοφώναξε στη μία και τριάντα το μεσημέρι της 19ης Νοεμβρίου 1958:

«Όχι. Δεν παραδίδομαι. Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας».

Ήταν έτοιμος για τον θάνατο. Τον είχε προβλέψει στα γράμματά του, τον είχε αναλύσει στους φιλοσοφικούς στοχασμούς του, τον είχε με σιγουριά καταγράψει στο ημερολόγιό του, τον είχε τραγουδήσει. Είχε υπογραμμίσει στο βιβλίο «Σιδηρά Διαθήκη» του Δημητρακοπούλου:

«Έκλεξε όσον ημπορής τον τρόπον του θανάτου σου, ένας ωραίος θάνατος είναι συνήθως η ευγενεστέρα πράξις της ζωής!».

Τρία πράγματα σκέφτηκε να κάνει: να κάψει τα έγγραφα της ΕΟΚΑ, να διώξει τους δύο συντρόφους του και να γεμίσει το όπλο του. Οι Άγγλοι αν και πολύ περισσότεροι φοβήθηκαν και προτίμησαν τη σιγουριά της ρίψης χειροβομβίδων. Ο Μάτσης εκείτετο διαμελισμένος από την έκρηξη της χειροβομβίδας στο μικρό του κρησφύγετο, αλλά η ψυχή του είχε βρει τη θέση της στο πάνθεον των ηρώων.

Έντεκα μήνες πριν από το πέρασμα τού Μάτση στην αθανασία, σε επιστολή προς τους γονείς του, φανερώνει το πώς θα αντιμετώπιζε το τελευταίο προσκλητήριο της πατρίδος:

«Πιστεύουμε ότι κάθε θυσία μας δεν πηγαίνει άδικα και εσείς να είστε περήφανοι για μας. Αν ο καλός Θεός μας επιφυλάσση την λαμπράν τύχη να δώσωμεν την ζωήν μας για την πατρίδα, τότε η χαρά σας πρέπει να είναι απέραντη. Δεν ξέρω αν μπορεί να ονειρευτεί ένας άνθρωπος καλύτερη τύχη από αυτήν. Και δεν μπορώ να σκεφθώ γονείς που να είναι πιο περήφανοι παρά για τα παιδιά τους που έπεσαν για την πατρίδα».

Ο Μάτσης υπήρξε λαμπρός επαναστάτης και πιστός στο σκοπό του Αγώνα που διεξήγαγε, την Απελευθέρωση-Αυτοδιάθεση και ένωση της Κύπρου με την υπόλοιπη Ελλάδα. Πολλοί είναι αυτοί που καταχραστήκανε το όνομά του. Ο θάνατός του δείχνει ότι θυσιάστηκε μόνον δια την Ελλάδαν και την Ένωσιν κι όχι για να χρησιμοποιεί κανείς σήμερα το όνομά του σε μεγαλόστομες διακηρύξεις.

«Να γιατί δεν νοιάζομαι αν τη γη αυτή τη ζουν Τούρκοι, Έλληνες, Εβραίοι… Εκείνο που έχει αξία είναι να τη ζουν αυτοί που την ποτίζουν με τον ιδρώτα τους και να περπατούν πάνω της ελεύθεροι, διαφεντευτώ της, κυρίαρχοί της».

Αυτή η φράση αποτυπώνει χαρακτηριστικά το πώς ήθελε να δει ο αγωνιστής του ΕΟΚΑ, Κυριάκος Μάτσης την Κύπρο. Ελεύθερη για τους ανθρώπους που ζούσαν πάνω της.

Πενταδάκτυλος

…Για το Πολυτεχνείο

(κάντε “κλίκ” στην φωτογραφία για να δείτε το κανονικό μέγεθος)

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου

ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς

όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια

λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους

όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία

για νόμους ευαγγέλια για μια ζωή με τάξη

όταν ακούω να γελούν

όταν ακούω πάλι να μιλούν εγώ πάντα σωπαίνω.

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη

κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες

κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή

θ’ ανοίξω το στόμα μου

θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράχτες

στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια

οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους

ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Μ. Κατσαρός

Δείτε επίσης τα κείμενα

Γ. Χατζόπουλος: Για την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973

Γ. Καραμπελιάς: Τι πέτυχε η Χούντα;

Γ. Καραμπελιάς: Το νόημα του Πολυτεχνείου σήμερα

Η ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ στο μικροσκόπιο…

Το τελευταίο διάστημα στους πολιτικούς χώρους των πανεπιστημίων εντάθηκε η συζήτηση για την ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ, Το Τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο των Φοιτητών παραμένει ανενεργό από το 1996, εξέλιξη που αιτιολογείται, τόσο από το πολιτικό καιροσκοπισμό των ηγεσιών των «κοινοβουλευτικών» συνδικαλιστικών ελίτ, όσο και από το «ψευδοεπαναστατισμό» μιας ξύλινης και αναποτελεσματικής φοιτητικής γραφειοκρατίας του εξω-κοινοβουλίου.

Οι διαδρομές ωστόσο του Φοιτητικού Κινήματος, έρχονται σήμερα να μας οδηγήσουν σε δύο σαφή συμπεράσματα. Πρώτον, γίνεται πλέον ξεκάθαρα εμφανής η ανάγκη διαμόρφωσης ενός ισχυρού πανελλαδικού συνδικαλιστικού οργάνου, που θα εκφράζει σε κεντρικό επίπεδο τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις των φοιτητών. Χώρια που, τότε, ο καθένας θα βρεθεί προ των ευθυνών των απόψεών του, καθώς θα καταγράφεται σαφώς η πανελλαδική του θέση, μην αφήνοντας πλέον περιθώρια για την παραδοσιακή διπλοπροσωπία που χαρακτηρίζει τις μεγάλες παρατάξεις και ιδιαίτερα τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ.

Δεύτερον, γίνεται εμφανώς αντιληπτή η ανάγκη των «ελίτ» της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, να παραμείνει ένα ακαθόριστο πανελλαδικό συνδικαλιστικό πλαίσιο για τα πανεπιστήμια. Η όποια κινηματική δυναμική της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, εμφανίζεται μόνο στα ασφαλή όρια του Πανεπιστημίου διότι ο φοιτητικός συνδικαλισμός ανδρώνεται έξω από τα βασικά χαρακτηριστικά του εγχώριου Συνδικαλιστικού Κινήματος (Κεντρικά όργανα, ισχυρές συνδικαλιστικές παρατάξεις), όπου εκεί ο λόγος του «αριστερισμού» είναι έκδηλα μειοψηφικός. Αυτό συμβαίνει αφενός γιατί ο λόγος τους δεν ανάγεται σε ένα ευρύτερο όραμα απαντητικό στις καθημερινές ανάγκες των εργαζομένων και αφετέρου διότι οι εργαζόμενοι δεν βρίσκονται σε ένα ανάλαφρο νεανικό «επαναστατισμό». Στην πραγματικότητα λοιπόν, το «σαμποτάζ» στην ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ δεν αποτελεί την αρχή μια ευρύτερης αποδήμησης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας αλλά στη βάση της, την ολόπλευρη και μανιώδη συντήρηση άλλων μικρο-γραφειοκρατιών που κερδίζουν από τις ‘χύμα καταστάσεις’ και την διάλυση που επικρατεί τόσον καιρό στους φοιτητικούς χώρους.

Εδώ αξίζει ωστόσο να σημειώσουμε κάτι ιδιαίτερα προβληματικό. Η παρουσία και η διαιώνιση αυτή της λογικής λειτουργεί αποτρεπτικά στην διαμόρφωση ενός γνήσιου φοιτητικού κινήματος, ικανού να ανατρέψει τόσο τα αγοραία συμφέροντα που λυμαίνονται το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, όσο και τους κομματικούς κύκλους, που λειτουργούν σαν υποομάδες προώθησης μια νέας εκλογικής πελατείας. Απλούστερα, τα κινήματα που αφουγκράζονται και καθοδηγούνται από τα παρωχημένα λόγια του «αριστερισμού», από πριν έχουν επιλέξει να απομονώνονται και εντέλει να μειοψηφούν, εγκαταλείποντας στην πραγματικότητα την πολιτική διαπάλη με τους συντηρητικούς κύκλους, αδιαφορώντας στην ουσία για την ευρύτερη συσπείρωση των φοιτητών και κυρίως την ριζοσπαστικοποίηση τμημάτων τους.

Τα δύο αυτά συμπεράσματα, οδηγούν σε μια διττή πρόταση. Η Ιστορική παράδοση της ΕΦΕΕ αιτιολογεί πλήρως το γεγονός, ότι το συγκεκριμένο όργανο θα κλιθεί να παίξει αργά ή γρήγορα το ρόλο του κεντρικού Τριτοβάθμιου Συνδικαλιστικού οργάνου των Φοιτητών. Είναι βέβαιο, το γεγονός πως οι ισχύοντες συσχετισμοί δυνάμεων, εμφανώς θα καθορίσουν ένα αρνητικό περιεχόμενο για τον φοιτητικό χώρο.

Ωστόσο αυτό δεν πρέπει να μας προβληματίζει. Διότι για παράδειγμα η ΕΦΕΕ είχε εντελώς διαφορετική στάση όταν ξεκινούσαν οι κινητοποιήσεις για το νόμο 815 και η μαζικότητα της γνήσιας αντίδρασης των φοιτητών οδήγησε στην υιοθέτηση του περιεχομένου των «από τα κάτω». Αντίθετα, έτσι μόνο γίνονται αντιληπτές οι αντιθέσεις του εγχώριου συνδικαλιστικού κινήματος και θα οδηγήσουν άμεσα στην εμβάθυνση των τακτικών και των πολιτικών προταγμάτων των φοιτητικών χώρων. Στην ουσία θα καταστραφούν άμεσα οι πολιτικές «ψευδαισθήσεις» που παράγονται εξαιτίας της απόστασης μεταξύ πανεπιστημίων και κοινωνίας και οδηγούν στην παρασιτική μετάλλαξη των κινηματικών διεργασιών.

Από την άλλη είναι ανάγκη ο θεσμός αυτός, να ξεπεράσει τη κομματική ή «κοινοβουλευτική» του φύση, να υιοθετήσει κοινοτιστικές μορφές λειτουργίας (αιρετοί και ανακλητοί εκπρόσωποι, αμεσοδημοκρατικές μορφές λήψεις αποφάσεων, συντονισμός με πανευρωπαϊκές φοιτητικές ενώσεις) και να βασιστεί στις αρχές του καταστατικού της (εδώ αξίζει να αναφέρουμε πως συντάκτης του ήταν ο Στέλιος Ράμφος, που το συνέταξε με πρότυπο τις γαλλικές συνδικαλιστικές ενώσεις).

Η διπλή ωστόσο αυτή πρόταση, δηλαδή της ανασυγκρότησης του ιστορικού Πανελλαδικού φορέα, στα πλαίσια μια εμπεδωμένης αμεσοδημοκρατικής του λειτουργίας, μπορεί να ξεκινήσει μόνο, από τα «μέσα». Δηλαδή είναι ανάγκη, ομάδες ή συλλογικότητες, που δρουν σε μια τέτοια δημοκρατική βάση και υιοθετούν μια εναλλακτική κινηματική λογική, αντιπαραθετική στις περπατημένες των «αριστεριστών» συναδέλφων τους να εκφράσουν και υποστηρίξουν τις λογικές τους και τις δομές τους και να μην ενσωματωθούν αμαχητί στα εύκολα και ανεύθυνα όρια του διαλυτικού αριστερισμού.

Ντιούη

Εκδήλωση για το Κυπριακό

1959 – 2009

50 Χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας

ΟΧΙ στη διάλυσή της με νέο Σχέδιο Ανάν

στην  αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου

(Βασ. Σοφίας και Ριζάρη 2, Μετρό «Ευαγγελισμός»)

Δευτέρα, 9  Νοεμβρίου 2009, ώρα 7.00 μ.μ.

Ομιλητές:

Βάσος Λυσσαρίδης

επ. Πρόεδρος ΕΔΕΚ (Κύπρος)

Γεώργιος Λιλλήκας

πρ. Υπουργός Εξωτερικών (Κύπρος)

Γεώργιος Κασιμάτης

Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Μάνος Μεγαλοκονόμος

Πρέσβυς ε.τ.

Συντονιστής: Μανώλης Μηλιαράκης

Δημοσιογράφος, Πρόεδρος Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.

Θα ακολουθήσει συζήτηση